David Gilmour - Luck and Strange (2024)

En Tom Waits niet te vergeten, dat zijn toch machtige foto’s.

Enfin, ik vind deze hoes maar matig. Muzikaal is het voldoende tot ruim voldoende. Heeft wat meer tijd nodig voordat de nummers blijven hangen. Ligt ergens rond 3,5* verwacht ik, met name door zijn stem en gitaarspel.

Gilmour solo valt mij doorgaans niet mee, al is het natuurlijk vakkundig gemaakt.
Sfeer maken kan hij als de beste en als gitarist is hij zonder al te veel fratsen uit te halen een geweldenaar.
Dit is een overdenk plaat begreep ik.
Teksten van wederom Polly Samson die er een soort overdenk thema van heeft gemaakt; het onvermijdelijke ouder worden, dood gaan, facetten die we allemaal onder ogen krijgen uiteindelijk.
The Piper's Call inmiddels gehoord en is een mooi sfeervol stuk.
Between to Points gezongen door dochter Romany is niet typisch wat je verwacht, maar ik meen ook dat dit een cover is. Mooi intens gezongen en prima muzikale verpakking.
Verder nog niets gehoord van dit album. Zal er eens voor gaan zitten.

Eerste rondje gedraaid en het viel niet echt mee.
Dacht ook even dat ik op Spotify per ongeluk een recent album van Mark Knopfler had aangeklikt.

Gelukkig komen de eerste berichten binnen over de inhoud, of je het nu smaakt of niet, dat is ieder voor zich!

Ik had een (imo) redelijke recensie klaar , maar bij ieder onnozel bericht over de hoes , mijn keutel weer ingetrokken.

Ik vind de plaat in ieder geval bij iedere draaibeurt groeien, en de vinyl uitvoering is prima verzorgd,met dito foto’s!

Plaats die recensie maar hoor want wat heeft de oerlelijke hoes daar verder mee te maken

Wat betreft Anton Corbijn: vele jaren lang de huisfotograaf van OOR, enkele decennia geleden, al heel erg lang "de" fotograaf van U2 en Depeche Mode, waarvoor hij ook vaak het hele Art-department met betrekking tot de grote tours voor zijn rekening nam, verder heeft hij letterlijk alle 'groten' in de muziekindustrie voor zijn camera gehad en ik vermoed dat hij mondiaal wel in de top vijf staat van vooraanstaande pop-fotografen.

Dit staan natuurlijk volledig los van smaak, ieder zal daar het zijne van vinden, maar dat de goede man zijn sporen heeft verdiend is evident.

Lang en vaak en alle groten. Dat past zowel Corbijn als Gilmour

Pfff wat een geneuzel inderdaad over de cover. Ik zou zeggen: schrijf er een boek over.
Vandaag een eerste luisterbeurt gegeven en ben er nog niet over uit. Ja, ook bij mij springt Scattered er bovenuit, maar voor de rest blijft het allemaal nog niet hangen. De stem van David vond en vind ik altijd al fijner dan de andere ex-Floyd lid, dus ook op deze songs prima verzorgd.

De hoes is geen muziek, back to topic. Als je 78 jaar jong bent en je levert nieuw werk af wat misschien weleens zijn laatste solo album kan zijn, is dit een erg goed album, zijn wapen is nog steeds zijn zang en gitaar werk. de muziek telt, teksten zijn ondergeschikt in mijn mening, Voor velen zal het geen opwindende en vernieuwende geluiden/muziek vinden, maar moet dat dan. ??? Voor mij niet, de laatste drie solo albums passen precies bij zijn ouder worden proces, hij zal er zeker geen nieuwe zieltjes mee winnen, maar is dat nog nodig. Leun achterover en laat het over je heen komen. Prima muziek dus (in Dolby Atmos)

Don't judge the cover by a book!

Ik heb de plaat nu voor het eerst opstaan en wat sowieso opvalt is de loepzuivere productie. Met iemand die een budget heeft als Gilmour is dat haast ook niet anders te verwachten, maar het klinkt dus ook als een klok.

In voorbereiding op het concert in Royal Albert zal ik dit de komende dagen eens goed bestuderen. Eerste indruk is dus in ieder geval goed. De beste man is zelf ook al druk aan het repeteren ten slotte: https://www.youtube.com/watch?v=iHLB1YRdmTs.

Geweldige productie inderdaad! Mooie "touches"; zoals in eerste single 'The Piper's Call' die dissonanten in de "soundscape" op de achtergrond. Ook de combinatie strijkers/gitaarsolo werkt vooral in 'Scattered' geweldig! En nog goed bij stem, die Gilmour. Mooie plaat!

Na dit album een keer of 3 beluisterd te hebben, heb ik nog niet echt een oordeel eigenlijk. Ik ben groot fan van man's werk, zowel solo als in PF, maar dit is wel andere koek. Het blijft nog niet echt hangen, dus de voorlopige conclusie is dat dit een groeiertje is.
Between Two Points vind ik wel verfrissend, mooi stem, goede lyrics.
Hoogtepunt tot nu toe vind ik scattered, met weer zo'n heerlijke solo.

Een voorlopige score van 3 sterren, maar ik denk dat dat wel omhoog gaat.
Wordt vervolgd.

'Vreemde' titel toch voor dat vijfde soloalbum van Pink Floyd-man David Gilmour. Na negen jaar hier een man die volop terugkijkt op zijn geluk en heel die behoorlijk vreemde tijd die hij zegt samen met alle babyboomers te hebben meegemaakt in de naoorlogse periode. Over zijn bevoorrecht momentum dat hij heeft mogen ervaren in een tijdspanne van zoveel positieve ideeën, in het vredige gouden tijdperk waarvan iedereen dacht dat ze het mensdom vooruitstuwden...

'Luck and Strange'. Het is sowieso een fraai album en je hoort ook dat het met grootste spelplezier is gemaakt. Gegroeid uit de lockdown is het bovendien een ontroerend familiewerkstuk geworden, van Gilmour samen met zijn vrouw-tekstschrijfster Polly Samson en de kinderen Gabriel, Charlie en Romany die zich her en der met de zang, instrumenten of lyrics inlieten.
De familiale euforie over het resultaat zit hem evenwel vooral in de dynamiek die werd geïnjecteerd door het extern aantrekken van een jonge producer als Charlie Andrew van Alt-J. Waarmee met dit album Gilmour ineens een sparring-partner tegenover zich kreeg die een van de grootste nog levende rockiconen onbevangen en onverschrokken durfde uit te dagen met hem zels onbekende speeltechnieken.
In zijn making-of-video ontboezemde Gilmour in se altijd al - ook solo - een teamspeler en een deel van een groep te hebben willen zijn, zelfs zonder enige leidersambities. Hij ziet zijn nieuwste 'soloprestatie' nu het dichtst bij zijn ideaalproject van met volle overgave positief samenwerken eindigen en het voelt voor hem persoonlijk daarom ook aan als het beste werk dat hij heeft geleverd sinds 'The Dark Side Of The Moon' in 1973, meer dan een halve eeuw geleden geleden. In alle geval is het minstens de allerbeste van al zijn soloplaten. De vertrouwde Gilmour die, naar eigen zeggen, enerzijds er alles probeert uit te rocken, maar anderzijds, gepusht door Charlie Andrew, er dan toch zijn melodieën uitgooit op een lichtjes andere manier.

Van vertrouwd gesproken. Het album bijt af met het ongedwongen 'Black Cat'. Al bij al een mooie toonzetter, maar toch een al te korte piano-prelude, vooral omdat er al onmiddellijk een van die heerlijk nevelige Floydiaanse gitaarsolo's in wordt losgelaten waarop alleen Gilmour het patent heeft.

Met het meditatief langzame titelnummer 'Luck and Strange' komt dan de eerste grote, perfecte song op gang en hé, je waant je onwillekeurig weer in 'Wish You Were Here'-sferen. 'Luck and Strange' was oorspronkelijk een jam uit 2007 waarop zijn het jaar erop overleden Pink Floyd-vriend Rick Wright nog meespeelde. In de nu volledig herwerkte song hoor je toch nog de nog steeds gemiste toetsenist op zijn eigen individuele manier zacht aan elektrische piano en Hammondorgel. Op cd is die originele bijna een kwartier durende zeer interessante jazzy Barn Jam van 2007 trouwens bijgevoegd. Voor de uiteindelijke versie bracht producer Charlie Andrew keyboardspeler ook Rob Gentry aan. Gilmour schrijdt gepassioneerd door de song met zijn typisch gitaargecreëerde bluesy ruimtelijke sound en, verbazend, nog steeds met die karakteristiek hooguitdeinende klare stem van hem die voortdurend met de eigen gitaar in duel gaat. Alles wordt vermengd met lekkere, etherische orgeltonen en hemelse achtergrondzang van dochter Romany Gilmour. De toon is somber, met de Gilmours die hopen dat hun 'donkere gedachten in het duister' niet bewaarheid worden en dat het dus niet bij die ene tijdspanne van 'luck en strange' blijft, bij die 'eenmalige, vredige gouden eeuw'.

Single 'The Piper's Call' opent sierlijk met folky ukelele, reverb-percussie en vibrafoon. Een song die ook hier weer de geest van Syd Barrett ademt, vermits de titel lijkt te verwijzen naar zijn 'The Piper At The Gates Of Dawn', terwijl Gilmour in de lyrics waarschuwt om niet in een faustiaans pact te trappen om de 'eeuwige jeugd' te kunnen houden. Een sublieme song, traag akoestisch inzettend, die getrokken door Gilmour's bloedend slidewerk ritmisch opklimt naar zijn adembenemde elektrische finale.

In het deemsterende 'A Single Spark' kijkt het echtpaar Gilmour filosofisch neer op hun levens als nietige vonk tussen twee eeuwigheden van duisternis. Een veelkoppig orkest met koor wiegt waardig mee met het emotionele verhaal dat haast start als een nachtelijke slowsong van Richard Hawley. Maar de stermusicus Gilmour breidt er uiteindelijk uiteraard weer een weldadige gitaarsolo aan.

'Vita Brevis' is net als 'Black Cat' opnieuw zo'n kort, transcenderend interludium met synths, Gilmour op slidegitaar en dochterlief Romany op harp.

Tweede single, het zeer eigentijds klinkende 'Between Two Points' dan. Een vrijwel onbekende lievelingsong van de Gilmours uit de nineties, van Britse The Montgolfier Brothers. De kwetsbare tekst wordt nu zacht en relaxed gebracht door een excellente Romany Gilmour op harp en zang. Pa Gilmour zou pa Gilmour niet zijn als hij ook hier niet nog een fraaie, bedwelmende gitaarsolo uit de mouw zou weten te schudden.

Dan springen er ineens tonnen enthousiasme en vuurwerk op uit de kronkelende op-en-neer-rocker 'Dark and Velvet Nights', de derde single, ruig voortstuwend, met opvallende percussie.van Steve Gadd.

Verder ontspannen mijmeren over sterfelijkheid en het onmogelijke verlangen om de loop der tijden te vertragen vervolgens in het emotionele 'Sings', song die 25 jaar geleden al in de steigers stond. Schitterende zang van de kwetsbaar croonende Gilmour, sereen ondersteund door sfeervol orkest. Met halverwege in de verte een vaag stemfragment met de toen 2-jarige zoon Joe die zijn gitaarspelende pa ontwapenend "sing daddy sing daddy" toeroept.

Langste song, het epische 'Scattered' zwermt het sterkst met Pink Floyd weer helemaal de ruimte in. De aanhoudende hartslag à la 'The Dark Side Of The Moon' trekt je stapsgewijs de song binnen. Met opvallend virtuoos pianospel van Roger Eno en Rob Gentry, naast het orkest, in een uitmuntende wisselwerking met een grootse Gilmour op zijn vurige gitaren.

De schitterende, pakkende folkwals met zijn eclatante melodie 'Yes, I Have Ghosts' als bonus, is een puur geschenk. Met een akoestische Gilmour en dochter Roma in een stijlvol duet. Past zeker 'in de geest' van het album.

'Luck and Strange' is een ongrijpbare najaarssoundtrack geworden die, samen met de enkele blues- en folkrockpassages, groots voorbijschuift in prachtig gelaagde Floydiaanse texturen en anthems. Daarbinnen de zwevende zang, de weergaloze zuivere gitaartechniek en de solo's en slidings die emoties, schoonheid of dreiging oproepen. Wars van enige misplaatste nostalgie of oubolligheid, vloeit alles eruit met de elegantie die we van de als steeds aimabele Gilmour verwachten. Een hoogst expressieve klassebak van 78 met pretoogjes die ondanks zijn jaren zijn scherpe focus en zijn onverminderd temperament heeft behouden en alleen nog bezig blijft uit gedrevenheid voor de muziek.

Een Gilmour ook die op die manier in het geluk van de loutering zijn vrede vindt. Zijn donkere dagen, als hij ze heeft, vloeien zacht als honing. Dankzij zijn familiale verbondenheid kan hij zijn existentiële onderwerpen als veroudering en sterfelijkheid nog allemaal zo prachtig uiten en muzikaal etaleren in dit nieuwe eclectische kunstwerk. Een artistieke verbondenheid die hij in het mythische Pink Floyd wel helaas voor eeuwig zal moeten missen. Neen, als we ons het laatste hoogoplopend conflict met ex-bandgenoot Roger Waters van 2022 herinneren, waar naar aanleiding van standpunten over Oekraine en Israel alle etterende wonden weer aan de orde waren, vinden we in lichtjaren wel geen deur waar ze nog samen doorheen kunnen.

Vóór het echt helemaal donker wordt moet Gilmour tot plezier van heel velen evenwel perfect in staat worden geacht om met zijn huidig team verder te gaan op zijn élan van hervonden frisheid.
Intussen is 'Luck and Strange' een parel van een plaat om als vanouds heerlijk in te verdwalen en blijft David Gilmour de zessnarige meester onder een uitdijend heelal.

Werkten mee:
-David Gilmour - zang, gitaar en andere
-Romany Gilmour - Zang, harp
-Gabriel Gilmour - zang, lyrics
-Rick Wright, Robb Gentry, Roger Eno, Rob
Adel en Guy Pratt - toetsen.
-Guy Pratt en Tom Herbert -bas
-Steve Gadd, Adam Betts, Steve DiStanislao - drums
-Will Gardner - Orkestrale en koorarrangementen

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Gilmour - Luck And Strange - dekrentenuitdepop.blogspot.com

David Gilmour - Luck And Strange
David Gilmour heeft niet heel veel soloalbums gemaakt en de albums die hij heeft gemaakt vind ik lang niet allemaal goed, maar op het deze week verschenen Luck An Strange is de Britse muzikant in topvorm

Voor het laatste echte wapenfeit van David Gilmour moesten we tot voor kort bijna negen jaar terug in de tijd, maar met Luck And Strange is de voormalige Pink Floyd gitarist en zanger terug met een nieuw album. Op dit album doet David Gilmour waar hij goed in is. Dat betekent dat hij de ene na de andere memorabele gitaarsolo uit de mouw schudt en bovendien tekent voor prima songs. Luck And Strange bevat uiteraard echo’s van met name het latere werk van Pink Floyd, maar David Gilmour voegt ook iets toe aan alles dat hij eerder gemaakt heeft. Het is een knappe prestatie van een muzikant die hard richting de 80 gaat, maar nog altijd muziek maakt die er toe doet.

Rattle That Lock, het tot voor kort laatste studioalbum van de Britse muzikant David Gilmour, verscheen een klein jaar na The Endless River, de zwanenzang van zijn band Pink Floyd. Over The Endless River waren de meningen zeer verdeeld. De een noemde het een onbetwist meesterwerk, de ander vond het slaapverwekkend saai. Mijn mening ligt ergens in het midden, maar ik vond The Endless River persoonlijk interessanter dan Rattle That Lock, dat een aantal mooie tracks bevatte, maar dat ook ruimte bood aan een aantal wat mij betreft weinig onderscheidende popsongs.

Ik had dan ook geen hele hoge verwachtingen van het deze week verschenen Luck And Strange, al blijft David Gilmour natuurlijk een geweldige gitarist. Het is direct te horen in de openingstrack, waarin wolken synths worden gecombineerd met het uit duizenden herkenbare gitaarspel van de voormalige Pink Floyd gitarist, die ik persoonlijk schaar onder de allerbeste gitaristen.

David Gilmour begon aan zijn nieuwe soloalbum tijdens de coronapandemie en werkte, net als op het vorige album, intensief samen met zijn vrouw Polly Samson, die wederom tekende voor de teksten. Ook zijn dochter Romany Gilmour levert een bijdrage aan het album, maar verder vertrouwde David Gilmour vooral op zeer gelouterde muzikanten, onder wie topkrachten als Guy Pratt, Steve Gadd en Roger Eno. De keuze voor de vooral van Alt-J, maar ook van Marika Hackman en Wolf Alice bekende producer Charlie Andrew is opvallender, maar het pakt uitstekend uit.

David Gilmour vierde eerder dit jaar zijn 78e verjaardag, maar steekt op Luck And Strange in een prima vorm. Het gitaarspel van de Britse muzikant is nog altijd weergaloos, zeker als hij kiest voor de dromerige en breed uitwaaiende solo’s, waar hij al zo lang het patent op heeft. Ook de stem van David Gilmour klinkt nog prima en veel beter dan die van de meeste van zijn leeftijdsgenoten, al legt hij het af tegen dochter Romany, die in twee tracks het voortouw neemt.

Meer dan voorganger Rattle That Lock is Luck And Strange een album waarop David Gilmour vertrouwt op zijn inmiddels vertrouwde competenties. De wonderschone gitaarsolo’s vliegen je om de oren en ze krijgen alle ruimte in het stemmige en met veel synths ingekleurde geluid. Veel songs op het album zijn niet ver verwijderd van de songs die zijn te vinden op de albums die Pink Floyd maakte na het vertrek van Roger Waters, die de weg inmiddels flink kwijt is, maar Luck And Strange klinkt opvallend geïnspireerd. Op hetzelfde moment is sterfelijkheid een centraal thema op het album, wat geen onbekend thema is op albums van muzikanten van de leeftijd van David Gilmour.

Ik had zoals gezegd geen hele hoge verwachtingen van het nieuwe album van de voormalige Pink Floyd gitarist en zanger, maar Luck And Strange is een mooi album, dat zeker iets toevoegt aan alles dat de Britse muzikant al gemaakt heeft. Het is overigens een album dat het verdient om met de koptelefoon te worden beluisterd, want dan hoor je pas goed hoe mooi alle lagen in de muziek op het album zijn en hoe knap het is geproduceerd door Charlie Andrew, die stiekem toch wel wat nieuwe elementen heeft toegevoegd aan de muziek van David Gilmour. Al met al een zeer aangename verrassing dit album van deze levende legende. Erwin Zijleman

Toch wel hoor.....





Slowgaze dank voor je reactie inzake Corbijn. Ik ben al heel lang liefhebber van zijn foto's, dus inderdaad een fan (niet van Taylor Swift overigens, maar dit terzijde). Miles Davis hangt hier al jaren aan de muur en bij brand is het denk ik, naast de levende have, het eerste wat ik zal proberen te redden voor de vlammen. Inhoudelijk worden we het niet eens, dat is duidelijk, maar ik respecteer je mening uiteraard.
Zoals hier al ergens gesteld: laten we het weer over de muziek hebben. Ik heb het album nog steeds niet geluisterd.......

Vita Brevis met slechts 46 seconden schoon op de teller toch de uitschieter voor mij. Erg jammer dat deze niet verder is verdiept.
En dan, ja ik schaam me, maar zijn dochter heeft het bereik van een halve noot, met moeite, kan daar echt niets mee. Of anders gezegd, waarom? Beetje skippen tot David zijn gitaar oppakt.
Los van dat, meer dan prima plaat.

Ik vind dat zijn dochter hier prima zingt eigenlijk. Post prima bij dit nummer.

Toch met enige terughoudendheid dit album van Gilmour gaan beluisteren. Heel, heel lang geleden, toen zijn eerste solo album uitkwam deze aangeschaft en daarna de opvolgers links laten liggen. Die LP jaren geleden (omdat toen immers alles op CD gedraaid werd) weggegeven. Daar heb ik nu spijt van gekregen, temeer omdat die LP niet meer te koop is. De nieuwe op LP thuis en ik moet zeggen geen spijt van de aankoop. Een groeiplaat met mooie uitschieters. De zang van zijn dochter en dus ook het nummer kunnen mij bekoren. Een mooi album, ook geluidstechnisch een prachtplaat.

Sterker nog; haar stem is een mooie afwisseling die past in de sfeer vd plaat.

Dit album gaat steeds meer groeien, de sfeer van het album heeft me helemaal te pakken.
Jammer van de opmerking van Gilmour betreffende de vergelijking met muziek na dsotm.
Als ik alle interviews lees en zie op Youtube is het meer denk ik het opname
proces waar hij sinds dsotm zo van heeft genoten.
De muziek die na dsotm is gemaakt met klassieke nummers die mensen al meer dan
30 jaar mee dragen in familie omstandigheden en mooie herinneringen kan niet
vergeleken worden met dit nieuwe werkje.
Misschien dat er over 15 jaar iets meer naar gekeken gaat worden.
Het zal de leeftijd wel zijn

Wat een aangename verrassing. Al Gilmours solo werk zijn matige platen. De laatste paar heb ik gewoon aan me voorbij laten gaan. Deze niet en daar heb ik geen spijt van. Hij is prima te genieten. Aan de hand van een jonge producer is David Gilmour niet zo zeer uit zijn comfortzone getrokken, als wel uit de race gehaald. Ik heb de indruk dat hij verleid is de competitie met Roger Waters op te geven en zichzelf te zijn. Al dat geforceerde dat zijn solo platen hadden (en Pink Floyd na 1982 of eigen in 1982 al had), is verdwenen. Wat resteert zijn songs bedoeld voor mensen op leeftijd gespeeld door veelal oudere mannen. Met Gilmours dochter Romany als plezierige onderbreking. Dit heeft als resultaat dat Luck And Strange heerlijk wegluistert. Een plaat waar een Pink Floyd fan die in 1975 aan boord is gekomen 49 jaar later graag naar luistert. Aan dat hemelse gitaarspel en die prettige stem is niets veranderd. Vooruit, de stem is duidelijk ouder, maar een enkele keer daargelaten prima om naar te luisteren.

David Gilmour is in tegenstelling tot zijn ex collega Roger Waters zelden in het nieuws.
De man kruipt alleen uit zijn schulp als hij de drang heeft om iets uit te brengen en dan meestal ook een tour doet ter promotie.
Rattle that Lock van alweer 8 jaar terug was zijn laatste worp.
Je kunt het je amper voorstellen, maar Gilmour gaat richting de 80 en als het overdenken al niet begonnen was, weet je dat je het grootste deel van je leven inmiddels achter je ligt.
Luck and Strange heeft dat ook duidelijk als thema. Echtgenote en doorgaans tekstschrijver Polly Samson heeft zich ingeleefd.
De plaat zelf is typisch Gilmour met een iets verrassender resultaat, zonder dat het echt een meesterwerk is geworden.
Het kabbelt weer lekker, de sfeer is mooi gevangen door deels Gilmour's immer sterke en herkenbare gitaarspel, de mooie arrangementen en produktie.
Maar een heel album boeit hij mij nog steeds niet.
Echter zijn een aantal songs verrassend sterk en ben blij dit te constateren.
The Piper's Call is een mooi uitgewerkt stuk dat wat folky begint, maar uiteindelijk uitgebouwd wordt tot een episch stuk met Gilmour geweldig op dreef.
Between to Points, origineel van The Mont Golfier Brothers uit 1999 is ironisch genoeg mijn favo van de plaat.
Het is feitelijk Romany Gilmour met in de begeleiding haar pa, die pas aan het einde van de song nog even van zich laat horen. Prachtig liedje en ook in setting anders dan de rest van de plaat.
En dan Scattered, het meest Pink Floyd achtige op Luck and Stange, incl. de ping van Echoes, en hoorde ik ook de hartslag van Speak to Me in het begin? Fantastisch pianowerk van Roger Eno (broer van..) en Gilmour perst er één van zijn meest geweldige solo uit als climax. Geweldig nummer en mooi dat er stukjes uit het verleden terug keren. Kippenvel werkelijk.
Tja...Sings is vooral sympathiek, in de titelsong vind ik 'm niet zo sterk als vocalist, omdat ie wat acrobatiek moet toepassen om tot hoogtes te komen en dat is feitelijk de 1e keer dat ik hem moet afrekenen op zijn stem.
Hij klinkt rauwer en ouder en dat is niet verwonderlijk op zijn leeftijd, maar ik vind dat hij het hier wat had moeten doseren, maar dat kan ook een kwestie van smaak zijn.
Verder vind ik het ook niet een heel bijzonder nummer; bluessy vibe en het duurt mij ook wat te lang.
Black Cat en Vita Brevis zijn voorbij voordat je het weet en A Single Spark en Dark and Velvet Nights zijn kundig, maar geen songs die mij overdonderen.
Misschien net iets te gewoontjes in de zin van wendingen die ik al eens eerder van hem hoorde. Midtempo als basis en dan weer wat vertragen als hij soleert.
Toch hoor ik als geheel wel wat meer zeggingskracht en in ieder geval een aantal heel sterke troeven.
Een gastenlijst die indruk maakt trouwens, oa. Steve Gadd, de trouwe bassist Guy Pratt en de al eerder genoemde Roger Eno.
Producer Charlie Andrew heeft ook fraai werk geleverd.

Binnenkort op de bühne, waar ik wel een beetje vrees voor zijn stem.
Aardig album.

Is dat zo? Met mijn 66 jaar overdenk ik mijn leven nu al. Immers, met mijn rook- en drinkgedrag word ik vast geen 80 jaar. Hoewel, opa Brouwer stak de ene na de andere bolknakker op, dronk iedere avond een paar borrels en werd toch bijna 90 jaar. Met andere woorden: David Gilmour gaat nog wel een paar jaar mee...
Wat betreft "Luck and Strange": het is niet mijn album...

Maar inmiddels wel al diverse keren. Ik sluit mij aan bij de positieve berichten hier. Super herkenbare " als Pink Floyd klinkende gitaarsolo's" die altijd de moeite waard blijven. Absoluut een zeer fraai album dat per luisterbeurt groeit! Fraaie hoes ook.......

Prima album met Scattered en Between two points als hoogtepunt. Daar tussen in niks slecht maar prima verzorgde aangename nummers die rustig doorkabbelen. Bij elkaar genomen is het toch zijn beste soloalbum. Jammer dat hij Nederland niet aandoet met zijn komende tournee.

Als groot fan van Pink Floyd heb ik altijd een zwak gehad voor David. Uiteraard om zijn unieke tergende gitaarspel en sound, zijn stem, en als je de muziek van Comfortably Numb hebt geschreven, dan ben je een legende. Gilmour solo is nooit op een super hoog niveau gekomen, maar toch draai ik graag af en toe een selectie songs van On An Island, vanwege de heerlijke laid back flow. About Face heeft ook enkele bijdragen geleverd aan mijn playlists.

Nieuwsgierig naar Luck & Strange, draaide ik dit album vanavond meerdere malen en ben prettig verrast. Het is opnieuw geen 5 sterren album, maar er staat geen slecht nummer op. Zelfs enkele van zijn beste songs zou ik zeggen, met The Piper’s Call (welke eindigt met het beste gitaarwerk van het album, en doet me denken aan Floyd’s ‘Young Lust’), Between Two Points, Scattered, en ook de accoustische afsluiter ‘Yes, I Have Ghosts’ kan me zeer bekoren.
De produktie is werkelijk fantastisch, de songs hebben een mooie ballans tussen nieuwe energie, frisse invalshoeken, en bekend laid back melancholische en melodisch. Ik vind de bijdragen van zijn dochter goed, en het maakt het album nog meer echt authentiek Gilmour; als mens, als vader, als muzikant, als gitaarlegende.

Inmiddels het album een paar keer van kop tot staart laten passeren. En naarmate de tijd vorderde vond ik het album minder en minder worden. Ik was bij de eerste luisterbeurt erg enthousiast, maar naar nu blijkt was het vooral het gitaarspel wat mij deed opveren.
Een grote min is toch echt de zang. Van tergend en tenenkrommend (zoals op de titeltrack) tot slaapverwekkend (Yes, I have ghosts). Ja ja, ik weet het: hij is oud en zijn stem niet meer zoals het was. Maar het stoort in ieder geval enorm. Eens met wat pmac dan ook schrijft: de stem van dochter Gilmour is dan even een verademing. De Original Barn Jam van de titeltrack is overigens mijn favoriet .
Daarnaast zijn de nummers ‘leuk’ en wordt het dus vooral door het gitaarwerk af en toe spannend. Een goed album moet voor mij echter meer hebben dan alleen dat. Al met al een leuk albumpje dat ik niet zo snel zal pakken als ik aan Gilmour denk.