Nightwish - Yesterwynde (2024)

Je hebt bombast en bombast. Ik ben echt verslaafd aan de bombast die Nightwish ons altijd wel levert. Geloof maar dat Yesterwynde ons op dat vlak niet teleurstelt.

Toch is het hier net weer een beetje anders: alsof je in één of andere avonturenfilm bent terechtgekomen waar het tempo moordend is en er van alles tegelijk gebeurt.

En dat is Yesterwynde dus wel: een groot avontuur. Ietwat overweldigend waardoor de emotie bij mij een beetje achterblijft, emotie die ik bijna altijd wel ervaar op een Nightwish album. Maar man, man, man wat slaagt dit gezelschap erin om iets groots neer te zetten. Ieder zal dit op zijn of haar eigen manier beleven.

Niet-liefhebbers gaan zeker ook nu niet aanhaken. Oude fans misschien mopperen over dat vroeger alles beter was (en dat de zang van Floor hier en daar wel erg ondergesneeuwd wordt). Showprogramma's als Expeditie Robinson kunnen hier gretig elementen uit vissen om de boel te voorzien van de juiste opzwepende achtergrondmuziek en liefhebbers van epische films kunnen dit wellicht waarderen.

Ja, misschien missen de scherpe randjes in de vorm van de mannelijke oerkreten die hier ontbreken, maar verder denk ik dat de gemiddelde Nightwish-liefhebber hier best tevreden mee kan zijn. Ik ben in het in elk geval zeer zeker wel. Bij mij gaat de volumeknop behoorlijk omhoog de komende tijd als dit album opgezet wordt.

Het lange openende An Ocean Of Strange Islands is een lekker bombastische uptempo stamper en doet veel goeds vermoeden voor de rest van het album. Extra spijtig dus dat het niveau daarna vrijwel direct daalt. Slecht wordt het nergens, daar heeft de band simpelweg te veel kwaliteit voor in huis en Floor Jansen blijft een geweldige zangeres, maar veel verdere hoogtepunten kan ik niet benoemen. Vooral de meer sprookjes- en folk-achtige elementen doen het voor mij niet en zorgen voor een nogal kitscherige afwerking. Om nog maar te zwijgen over de vervelende kinderkoortjes. En ik moet zeggen dat ik de zang (en vooral grunts) van de opgestapte Marco Hietala ook wel mis. De muziek is nu een beetje kaal.

Het vorige album van Nightwish, Human|Nature., vind ik tot op heden helaas nog steeds een teleurstellend album. Misschien vind ik het zelfs wel het minste album van Nightwish tot nu toe! Het probleem met dat album zit 'm in het feit dat Nightwish-kapitein Tuomas Holopainen geen goede balans weet te vinden in orkestrale bombast en metal. Het album schiet zelfs zijn doel voorbij met het bijna volledig instrumentale, ruim 30 minuten durende "All the Works of Nature Which Adorn the World ". Een epos dat wellicht beter als een los nummer in de vorm van een EP onder Tuomas' eigen naam uitgebracht had moeten worden en niet onder de Nightwish-banier.
Dat het album avontuurlijk is, staat buiten kijf. Misschien iets té avontuurlijk als je het mij vraagt. Naast het niet altijd even sterke overige songmateriaal, klinkt het album uiteindelijk als een ongebalanceerd geheel, waardoor het niet weet te overtuigen.

En nu is daar dan Yesterwynde, het nieuwe album en oh wat heb ik me zorgen gemaakt over de koers die Nightwish zou varen op dit 10de volledige studio-album. Zouden ze nog verder afdrijven van koers, of zouden ze een ouderwets vertrouwd en goed album afleveren? Welnu, je kan wel zeggen dat een beetje van beiden het geval is. Gelukkig met het verschil dat de band inspirerender en sterker klinkt dan op het vorige album. Yesterwynde klinkt over de gehele linie volledig in balans, in die zin dat de orkestrale bombast die de vorige handvol albums ook al kenmerkte, nog steeds aanwezig is, wellicht meer dan ooit. Maar ook klinkt het album over het algemeen een stuk pittiger en harder dan in ieder geval het vorige album en kan ik zelfs concluderen dat Yesterwynde qua geheel veel meer als een logische opvolger klinkt van Floor Jansen's eersteling met Nightwish, namelijk Endless Forms Most Beautiful. En de balans is terug in die zin, dat ik meer metal lijk te horen weer. En nee, niet zoals het klinkt op de eerste reeks platen van Nightwish, maar zo klinken ze al jaren niet meer. Nee, het metal-gevoel overheerst, doordat ik geregeld in ieder nummer spannende en stevige passages hoor, die de plaat een fikse dosis ballen geeft. En dat is uiteraard een positief iets.

Het album voelt als een natuurlijk geheel en de ervaring wordt er alleen maar beter op, als je de plaat volledig uitzit. Want dan komen alle nummers bijzonder goed tot hun recht en valt het ook op, dat alle nummers een uitgebalanceerde eenheid vormen. En dat geeft Yesterwynde zeker en vast zijn meerwaarde.

Uiteraard dreigen hier een aantal nadelen aan vast te zitten, namelijk dat het album heel soms neigt in zijn eigen bombast te verzuipen. Nightwish (lees Tuomas Holopainen) wil namelijk heel veel (muzikaal) vertellen op Yesterwynde en dat is op zich geen probleem, echter klokt de plaat wel ruim 70 minuten en dat is lang. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de andere nadelen die kleven aan dit album. Namelijk de al veel vaker aangehaalde mix, waar vooral de vocalen van Floor nog net niet in verzuipen of dat Marco Hietala toch stiekem heel erg gemist wordt en de vocalen van troubadour Troy Donockley toch vooral heel erg overbodig klinken en niet overtuigend genoeg. Hoe knap is het dan om voor mezelf te moeten toegeven dat ik de plaat wél volledig kan uitzitten zonder dat mijn gedachten gaan dwalen? Ik mij volledig kan verliezen in de muziek? Het ene na het andere pareltje tot mij in kan laten werken en er oprecht van kan genieten? Dan doe je als songwriter toch iets heel verdomd goed ondanks de genoemde nadelen!! En dan heffen de positieve eigenschappen van Yesterwynde toch op tegenover de negatieve die zelfs gereduceerd worden tot onbeduidende oneffenheden. Want zó goed vind ik het songmateriaal op Yesterwynde. Een album die volledig de vloer veegt met het vorige album en veel meer naast Endless Forms Most Beautiful staat.

De songs zijn ook stuk voor stuk sterk. Nightwish klinkt bombastisch en avontuurlijk, maar tegelijkertijd weten ze met gemak tot de kern van iedere song te komen, waardoor de songs stuk voor stuk staan als een huis. Of het nu gaat om epische parels als het overrompelende "An Ocean of Strange Islands" of het krachtige "Perfume of the Timeless" of meer compactere songs als "The Day Of...", Nightwish overtuigt gewoon hier.
Ieder nummer heeft wel iets, waardoor het volledig overeind staat. "The Antikythera Mechanism" bijvoorbeeld gooit hoge ogen vanwege het knallende middenstuk wat compleet anders klinkt dan het overige meeslepende deel van het nummer. Het zijn dan ook die knallende, dynamische stukken die het 'm doen! Het album zit er vol mee en voegen ook daadwerkelijk wat toe aan de muziek. Alle overgangen binnen de nummers kloppen; ze vormen een eenheid met elkaar, net zoals dit album van begin tot eind een eenheid vormt. Nightwish vindt balans op Yesterwynde en dat is de kracht van het album en daarom is dit album ook zo goed.

Ja ja ja! Je kan klagen dat Nightwish hun metal-hart verloren is, maar laten we eerlijk zijn, de band klinkt al jaren zo. De fans zijn meegegroeid, althans de meeste. Het eeuwige gezeur over het vertrek van Tarja Turunen toentertijd en het feit dat bijvoorbeeld Anette Olzon totaal anders klinkt op de platen waarop zij zingt, was toen ook heel erg wennen. Tegenwoordig worden juist de platen mét Anette beschouwd als een aantal van de beste platen die Nightwish ooit heeft gemaakt! En dat is ook zo! Jaren verstrijken, meningen veranderen. Soms hebben de beste albums tijd nodig en groeien deze met de jaren; goede wijn wordt ook beter naarmate deze langer op fles blijft liggen. Ik denk dat het met Yesterwynde ook zo is. Dat de kracht van het album pas veel later ontdekt of bevestigd wordt. Maar geloof me als ik zeg dat Yesterwynde echt tijd nodig heeft om te groeien. Je wordt beloond als je er geduld voor hebt en je ervoor open wilt stellen. Pas dan is het dubbel en dwars genieten op juweeltjes als dé kroon op het album, namelijk "Spider Silk" (wat gaat dit nummer het live goed doen, geloof me!). Of wat te denken van het prachtige "Hiraeth" wat begint als ballad en daarna uit z'n voegen barst tot het epische nummer dat het is. Ik kan nog wel even doorgaan: wat dacht je van het bloedmooie "Something Whispered Follow Me" waarin Floor andermaal laat horen hoe krachtig ze is, vooral in de laatste aantal minuten waarin ze vocaal registers opentrekt van heb ik me jou daar! Het excentrieke, maar tegelijkertijd ongelooflijk pakkende "The Children of 'Ata" is ook zo ongelooflijk vet, eentje die het live ook ontzettend goed gaat doen.

Hoe bijzonder is het dan dat Yesterwynde afsluit met het prachtige en rustgevende "Lanternlight". Na al dat spektakel, is het bijkomen op een zeer mooie en dromerige ballad en hoe passend sluit dit nummer Yesterwynde af; het klopt gewoon! Het is net zo overtuigend als bijvoorbeeld het slot van Endless Forms Most Beautiful, namelijk het spektakel wat "The Greatest Show on Earth" is. De twee nummers staan qua stijl lijnrecht tegenover elkaar en toch klopt het gewoon op de manier zoals ze de albums afsluiten. Zoals het als geheel, als album gewoon positief effect heeft, wat zeker ook geldt voor Yesterwynde!

De afgelopen dagen heeft het album flink moeten bezinken, maar ik ben echt van mening dat Nightwish een dijk van een album heeft afgeleverd. Het is een meer dan ruime verbetering op Human|Nature, ondanks dat het album qua stijl op elkaar lijkt. Echter lijkt de band muzikaal zoveel meer gefocust te klinken, naast het feit dat het heilige vuur weer ouderwets brandt. En ook al lijken ze misschien de metal-invloeden welhaast volledig aan de kant te hebben geschoven, wil dat nog niet zeggen dat de muziek niet stevig is. Want dat is het wel.

Dus krijgt Yesterwynde van mij het dikke voordeel van de twijfel en zet ik met mijn cijfer Nightwish weer op de metal-landkaart waar ze stiekem eigenlijk altijd al op stonden. Alstublieft!!

Na het enigszins teleurstellende Human :II: Nature weten Holopainen en consorten op Yesterwynde hun vorm weer terug te vinden. Vooral het bombast van kant A kan mij enorm bekoren, maar ook als de band het orkestrale element terugschroeft blijven de nummers als een huis staan. Yesterwynde is een heerlijk luisteravontuur waarin ik elke keer nieuwe dingen hoor. Voor nu 4 sterren met uitzicht op meer.

Endless forms Most Beautifull staat in mijn top 10 albumlijst, zoveel indruk maakt het op mij destijds.
Vreemd genoeg wist ik van te voren wel een beetje dat de opvolger Human II Nature het bij lange na niet zou gaan tippen aan deze. Maar nu met Yesterwynde kreeg ik weer de kriebels. En ik moet zeggen dat de verwachtingen voor een deel wel zijn ingelost. Het album klinkt als een echte Nightwish album, qua geluid is het een tikkie harder en zeker in het begin als in your face..... Graag wil ik overdonderd worden en bij mn lurven gepakt worden om niet meer los te laten. Maar nu moet ik toch bekennen dat dat zelfs ook teveel kan uitpakken. Zo wordt met track An Ocean of Strange Islands alles uit de kast getrokken, als een orkaan van geluid wordt alles in je gezicht gesmeten. De vocalen moeten hier duidelijk het onderspit delven, zijn ze eigenlijk niet verstaanbaar. Normaal gesproken houd ik er wel van dat de zang meer in de muziek gemixt wordt, zodat het meer in het nummer staat. Maar nu is dat echt niet op zn plaats.
Bij track 4 The day Of..... wordt het gelukkig al een stuk beter. Hoewel ik niet van de kinderkoren ben hoort het wel bij dit nummer om het verhaal te verbeelden.
Vanaf Perfume Of The Timeless zijn de tracks van hoog niveau met veelal mooie zanglijnen en melodieën. Het is weer echt genieten van klassiek bombast met harde gitaren, overdonderende drums en bass aangevuld met pakkende koren. Verder is opvallend dat Floor op Spider Silk effe echt aan het "werk" moet omdat in het algemeen Floor Jansen bij Nightwish redelijk op haar gemak haar ding mag doen.
Dat doet zij ook bij het afsluitende Lanterlight en omdat juist dat nummer weinig voor mij doet, voelt de afsluiter toch als een anti-climax.
Ondanks het "teveel van het goede" begin en de anti-climax aan het eind ben ik dik tevreden over Yersterwynde.