Nightwish - Yesterwynde (2024)

Hopelijk gaan ze op dit nieuwe album weer eens knallen, met recht toe recht aan songs die lekker in je kop blijven hangen.

Ja, ik hoop op een goede balans tussen catchy bangers en episch spektakel zonder stompzinnige experimenten zoals de tweede cd van Human:Nature.

Juist, een goede balans en niet te zwaarmoedig. Maar een paar epische nummers zeker wel, daar blinken ze in uit.

Perfume of the Timeless voor het eerst gehoord , goede song kijk er uit naar de cd .

Klassiek Nightwish, die nieuwe single. Bombastisch en sfeervol. Leuke binnenkomer.

Niks nieuws onder de zon, maar gewoon erg lekker. Vooral het stuk rond zes minuten klinkt goed.

Juist! En zo klinkt Nightwish, in ieder geval op basis van de nieuwe single "Perfume of the Timeless", weer zoals ze moeten klinken: episch, pakkend, bombastisch maar, ook niet geheel onbelangrijk, schuilt er weer wat pit en venijn in. Iets wat eigenlijk ontbrak op het halfbakken vorige album Human:Nature. Dit nummer ligt duidelijk meer in het verlengde van het eerste album met Floor Jansen, Endless Forms Most Beautiful.
Hopelijk belooft dit flink wat goeds voor het nieuwe album wat in september moet gaan verschijnen.

Overigens...om de honger tot die tijd te stillen, is het wellicht geen gek idee om eens kennis te maken met deze Nightwish-kloon (maar dan wel een héle goede...!) uit Duitsland, namelijk Elvellon. Een aantal dagen geleden, vlak voor het verschijnen van de nieuwe Nightwish-single, bracht deze band hun tweede volledige langspeler uit, te weten: Elvellon - Ascending in Synergy (2024) - MusicMeter.nl.

Terugkomend op Nightwish, hoop ik oprecht dat ze een prachtig album zullen afleveren. Nu Marco Hietala niet meer in de band zit, hoop ik ook dat Floor haar kwaliteiten als zangeres volledig kan benutten. En ook minder Troy Donockley graag! Deze troubadour mag ook wat minder aanwezig zijn.

We gaan het mettertijd horen...

Op de rest van het internet wordt de nieuwe single afgefakkeld. Ik snap niet goed waarom. Of nee, toch wel eigenlijk.

Over Perfume of the Genius ga ik na één keer luisteren nog geen oordeel vellen, maar ik vind de vocalen van Floor wel heel ver naar achteren in de mix staan. Dat is ook de kritiek die ik her en der lees op het nummer. Het zal ongetwijfeld een bewuste keuze zijn, maar ik vind het toch wat apart klinken.

De videoclip van 'Perfume of the timeless' vind ik mooi en erg artistiek, maar ik vind het intro wel erg lang duren voordat de boel eens op gang komt. Voor de rest best een redelijk nummer, niks meer niks minder. Maar echt een kraker vind ik het nog niet. De hardere stukken vind ik wel o.k., en de stem van Floor had ik graag wat krachtiger gehoord ,..mischien wel op de andere nummers hoop ik.

Ik vind hem vrij vet. Lang, divers, spectaculair, maar toch to the point. De spanning is er vanaf het begin en vervaagt niet. Holopainen wordt steeds bedrevener in het verwerken van filmische, spetterende orkestmuziek in rock. Heel meeslepend.

Net 2e single, 'The Day Of...' hier beluisterd, maar als dit de voorbode is van het nieuwe album loop ik er nog niet warm voor.

Houd moed, "An Ocean Of Strange Islands" is namelijk prachtig, een nummer die in zijn totaliteit allesomvattend klinkt waar Nightwish voor staat! Zelfs Troy maakt effectief zijn opwachting, gelukkig zonder te zingen. Prima! Alleen jammer dat wederom Floor verzuipt in de mix. Hebben ze na al die jaren nog steeds niets geleerd sinds zij in de band zit??
Overigens vind ik "The Day Of..." ook zeker niet vervelend, maar dat nummer klinkt voor Nightwish-begrippen iets te voordehand liggend.
Ondanks dus wat kanttekeningen aangaande de productie (daar zal maar doorheen geprikt moeten worden), hoop ik nog steeds op een goed album!

Ik zal het een kans geven, en onbevooroordeeeld het album beluisteren. Hopelijk dat ik er inderdaad naast zat met mijn kritieken, en word hopelijk flink verrast.

Wat vet is aan, voor mij, willekeurige albums op zo een homepage is dat je eens wat langs ziet komen.

En deze hoes is echt 1 van de meest lelijke dingen die ik langs heb zien komen in tijden. Sorry als ik iemand er mee beledigd, is uiteraard smaak.

Ik zal ter compensatie wel eens een kans geven aan een album van Nightwish, wat ik anders nooit uit mijzelf zou luisteren.
Wie weet!

Je hebt bombast en bombast. Ik ben echt verslaafd aan de bombast die Nightwish ons altijd wel levert. Geloof maar dat Yesterwynde ons op dat vlak niet teleurstelt.

Toch is het hier net weer een beetje anders: alsof je in één of andere avonturenfilm bent terechtgekomen waar het tempo moordend is en er van alles tegelijk gebeurt.

En dat is Yesterwynde dus wel: een groot avontuur. Ietwat overweldigend waardoor de emotie bij mij een beetje achterblijft, emotie die ik bijna altijd wel ervaar op een Nightwish album. Maar man, man, man wat slaagt dit gezelschap erin om iets groots neer te zetten. Ieder zal dit op zijn of haar eigen manier beleven.

Niet-liefhebbers gaan zeker ook nu niet aanhaken. Oude fans misschien mopperen over dat vroeger alles beter was (en dat de zang van Floor hier en daar wel erg ondergesneeuwd wordt). Showprogramma's als Expeditie Robinson kunnen hier gretig elementen uit vissen om de boel te voorzien van de juiste opzwepende achtergrondmuziek en liefhebbers van epische films kunnen dit wellicht waarderen.

Ja, misschien missen de scherpe randjes in de vorm van de mannelijke oerkreten die hier ontbreken, maar verder denk ik dat de gemiddelde Nightwish-liefhebber hier best tevreden mee kan zijn. Ik ben in het in elk geval zeer zeker wel. Bij mij gaat de volumeknop behoorlijk omhoog de komende tijd als dit album opgezet wordt.

Ha eerste beluistering komt het album wat stroef opgang. Het lijkt wel auto dii op diesel rijdt. Eenmaal opgang wordt er drive gevonden die het midden houdt van geweldig tot iets van ik had iets meer verwacht. Iets wat ik toeschrijf dat de voorgaande albums van hoog niveau waren. Wellicht is het een zaak van at ik en album en ik naar e kaar moeten groeien. De tijd zal dt moeten leen. Tot dan in ieder geval ruime voldoende..

After Forever was vroeger één van mijn lievelings bands. Het is fijn voor Floor dat ze na het stoppen van die band nu nieuw (en groter) succes heeft gevonden met Nightwish, maar het is mij helaas allemaal te symphonisch, bombastisch en gelikt. Ik mis de metal hierin.

Het is een hele kluif, 71 minuten symphonic prog. Dat zal ik moeten opdelen voor ik er echt chocola van kan maken. Maar dat is me de moeite wel waard.

Na een aantal keren beluisterd merk ik voor mezelf de volgende zaken
1) inderdaad, Floor zit wat achter in de mix, alhoewel het me niet zo enorm stoort
2) er zit sleet op de compositorische vaardigheden van de toetsenist, voor mezelf, bij dit album. Het is allemaal een beetje dezelfde aanpak, nergens wordt ik meer echt verrast, bv. ten tijde van Imaginaerium, of bv bij the Dark Element, of wat Hietala doet bij Delain of samen met Tarja. Ja dan is Elvellon inderdaad spannender. Het is nu een solo-project van de toetsenist met wat trouwe volgers geworden, lijkt het net.
3) Er is voor mij niet echt een nummer dat er positief uitschiet, of het moet The ocean zijn, maar daar weer ook stukken dat het me niet zo boeit.
4) er zit wel meer vaart in dit album dan de vorige twee, maar als er een keer flinke bombast is, dan sausen ze het ook wel redelijk dicht met vaak dezelfde mix gitaar-bas-drums-keys, en tezamen met de magere composities maakt dat ik de hardere stukken toch liever niet meer ga beluisteren. Als alternatief zijn er nog zoveel goeie bandjes die dat harde mijns inziens opener, pakkender en vooral spannender doen.
5) zoals al hier boven gemeld, en ook eerder gemeld bij het vorige album: Nightwish is voor mij nu meer achtergrond muziek geworden. Ik hoop dat het nog wel boeiend voor veel mensen mag zijn, dat gun ik Floor.

Ik heb het album pas aan één luisterbeurt onderworpen, maar ben vooralsnog een stuk positiever. Ja ik hoor ook dat Nightwish, ondanks alle goede bedoelingen, soms teveel wil en zichzelf als band daardoor een beetje verliest wat ten koste gaat aan de kracht van de muziek.
Toch kan Yesterwynde me beter bekoren dan de teleurstellende vorige plaat en lijkt dit album meer in de lijn van Endless Forms Most Beautiful te liggen.
Eén nummer schiet er na de eerste luisterbeurt toch écht bovenuit en dat is niet "An Ocean of Strange Islands" (ook niet verkeerd trouwens), maar het meeslepende, duister sprookjesachtige "Spider Silk".

De al eerder aangehaalde Duitse Nightwish-kloon Elvellon is wel onderhand een gevaarlijke concurrent voor Nightwish aan het worden, zeker na het verschijnen van hun recent uitgebrachte tweede album. Daar waar Nightwish de laatste jaren steeds meer kiest voor het maken van soundtrack-achtige rock met hier en daar metal-invloeden, lijkt Elvellon veel meer voor de aanpak te gaan waar Nightwish vroeger patent op had.

Ik laat Yesterwynde toch even bezinken en binnenkort zal ie zeker nog een aantal rondjes draaien voordat ik met mijn definitieve oordeel kom.

Ik moet tot mijn spijt vaststellen dat ik mij voor een groot deel kan vinden in wat Dukebox schrijft over dit album. Na zo'n 5 keer luisteren blijft er simpelweg nauwelijks iets hangen. De pakkende melodieën en diepe emoties waar Tuomas lange tijd patent op leek te hebben, zijn op Yesterwynde grotendeels afwezig en de nummers lijken te verzuipen in bombast. Dat de vocalen van Floor wel erg naar achteren staan in de mix helpt ook niet mee. Misschien duurt het even voordat alles bezonken is en ga ik deze plaat nog op waarde schatten. Op dit moment overheerst helaas toch de teleurstelling.

Ik heb dit album nu een aantal keer gehoord en ik kan niet anders zeggen dan dat dit 1 van mijn favoriete Nightwish albums is. Hij is weer lekker divers, de band klinkt geweldig in samenwerking met het orkest en als luisteraar wordt je vaak verrast, waardoor het album nooit saai wordt. Spider Silk, An Ocean Of Strange Islands en Perfume Of The Timeless vind ik echt geweldige nummers, maar ik kan bijna het hele album wel noemen. Echt heel gaaf hoe ze het orkest in de nummers hebben verwerkt, net alsof het echt onderdeel van de band is. Enige puntje van kritiek is dat ik de lyrics soms lastig te volgend vind. Zonde want ze zijn juist weer heel interessant.

Het lange openende An Ocean Of Strange Islands is een lekker bombastische uptempo stamper en doet veel goeds vermoeden voor de rest van het album. Extra spijtig dus dat het niveau daarna vrijwel direct daalt. Slecht wordt het nergens, daar heeft de band simpelweg te veel kwaliteit voor in huis en Floor Jansen blijft een geweldige zangeres, maar veel verdere hoogtepunten kan ik niet benoemen. Vooral de meer sprookjes- en folk-achtige elementen doen het voor mij niet en zorgen voor een nogal kitscherige afwerking. Om nog maar te zwijgen over de vervelende kinderkoortjes. En ik moet zeggen dat ik de zang (en vooral grunts) van de opgestapte Marco Hietala ook wel mis. De muziek is nu een beetje kaal.

Het vorige album van Nightwish, Human|Nature., vind ik tot op heden helaas nog steeds een teleurstellend album. Misschien vind ik het zelfs wel het minste album van Nightwish tot nu toe! Het probleem met dat album zit 'm in het feit dat Nightwish-kapitein Tuomas Holopainen geen goede balans weet te vinden in orkestrale bombast en metal. Het album schiet zelfs zijn doel voorbij met het bijna volledig instrumentale, ruim 30 minuten durende "All the Works of Nature Which Adorn the World ". Een epos dat wellicht beter als een los nummer in de vorm van een EP onder Tuomas' eigen naam uitgebracht had moeten worden en niet onder de Nightwish-banier.
Dat het album avontuurlijk is, staat buiten kijf. Misschien iets té avontuurlijk als je het mij vraagt. Naast het niet altijd even sterke overige songmateriaal, klinkt het album uiteindelijk als een ongebalanceerd geheel, waardoor het niet weet te overtuigen.

En nu is daar dan Yesterwynde, het nieuwe album en oh wat heb ik me zorgen gemaakt over de koers die Nightwish zou varen op dit 10de volledige studio-album. Zouden ze nog verder afdrijven van koers, of zouden ze een ouderwets vertrouwd en goed album afleveren? Welnu, je kan wel zeggen dat een beetje van beiden het geval is. Gelukkig met het verschil dat de band inspirerender en sterker klinkt dan op het vorige album. Yesterwynde klinkt over de gehele linie volledig in balans, in die zin dat de orkestrale bombast die de vorige handvol albums ook al kenmerkte, nog steeds aanwezig is, wellicht meer dan ooit. Maar ook klinkt het album over het algemeen een stuk pittiger en harder dan in ieder geval het vorige album en kan ik zelfs concluderen dat Yesterwynde qua geheel veel meer als een logische opvolger klinkt van Floor Jansen's eersteling met Nightwish, namelijk Endless Forms Most Beautiful. En de balans is terug in die zin, dat ik meer metal lijk te horen weer. En nee, niet zoals het klinkt op de eerste reeks platen van Nightwish, maar zo klinken ze al jaren niet meer. Nee, het metal-gevoel overheerst, doordat ik geregeld in ieder nummer spannende en stevige passages hoor, die de plaat een fikse dosis ballen geeft. En dat is uiteraard een positief iets.

Het album voelt als een natuurlijk geheel en de ervaring wordt er alleen maar beter op, als je de plaat volledig uitzit. Want dan komen alle nummers bijzonder goed tot hun recht en valt het ook op, dat alle nummers een uitgebalanceerde eenheid vormen. En dat geeft Yesterwynde zeker en vast zijn meerwaarde.

Uiteraard dreigen hier een aantal nadelen aan vast te zitten, namelijk dat het album heel soms neigt in zijn eigen bombast te verzuipen. Nightwish (lees Tuomas Holopainen) wil namelijk heel veel (muzikaal) vertellen op Yesterwynde en dat is op zich geen probleem, echter klokt de plaat wel ruim 70 minuten en dat is lang. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de andere nadelen die kleven aan dit album. Namelijk de al veel vaker aangehaalde mix, waar vooral de vocalen van Floor nog net niet in verzuipen of dat Marco Hietala toch stiekem heel erg gemist wordt en de vocalen van troubadour Troy Donockley toch vooral heel erg overbodig klinken en niet overtuigend genoeg. Hoe knap is het dan om voor mezelf te moeten toegeven dat ik de plaat wél volledig kan uitzitten zonder dat mijn gedachten gaan dwalen? Ik mij volledig kan verliezen in de muziek? Het ene na het andere pareltje tot mij in kan laten werken en er oprecht van kan genieten? Dan doe je als songwriter toch iets heel verdomd goed ondanks de genoemde nadelen!! En dan heffen de positieve eigenschappen van Yesterwynde toch op tegenover de negatieve die zelfs gereduceerd worden tot onbeduidende oneffenheden. Want zó goed vind ik het songmateriaal op Yesterwynde. Een album die volledig de vloer veegt met het vorige album en veel meer naast Endless Forms Most Beautiful staat.

De songs zijn ook stuk voor stuk sterk. Nightwish klinkt bombastisch en avontuurlijk, maar tegelijkertijd weten ze met gemak tot de kern van iedere song te komen, waardoor de songs stuk voor stuk staan als een huis. Of het nu gaat om epische parels als het overrompelende "An Ocean of Strange Islands" of het krachtige "Perfume of the Timeless" of meer compactere songs als "The Day Of...", Nightwish overtuigt gewoon hier.
Ieder nummer heeft wel iets, waardoor het volledig overeind staat. "The Antikythera Mechanism" bijvoorbeeld gooit hoge ogen vanwege het knallende middenstuk wat compleet anders klinkt dan het overige meeslepende deel van het nummer. Het zijn dan ook die knallende, dynamische stukken die het 'm doen! Het album zit er vol mee en voegen ook daadwerkelijk wat toe aan de muziek. Alle overgangen binnen de nummers kloppen; ze vormen een eenheid met elkaar, net zoals dit album van begin tot eind een eenheid vormt. Nightwish vindt balans op Yesterwynde en dat is de kracht van het album en daarom is dit album ook zo goed.

Ja ja ja! Je kan klagen dat Nightwish hun metal-hart verloren is, maar laten we eerlijk zijn, de band klinkt al jaren zo. De fans zijn meegegroeid, althans de meeste. Het eeuwige gezeur over het vertrek van Tarja Turunen toentertijd en het feit dat bijvoorbeeld Anette Olzon totaal anders klinkt op de platen waarop zij zingt, was toen ook heel erg wennen. Tegenwoordig worden juist de platen mét Anette beschouwd als een aantal van de beste platen die Nightwish ooit heeft gemaakt! En dat is ook zo! Jaren verstrijken, meningen veranderen. Soms hebben de beste albums tijd nodig en groeien deze met de jaren; goede wijn wordt ook beter naarmate deze langer op fles blijft liggen. Ik denk dat het met Yesterwynde ook zo is. Dat de kracht van het album pas veel later ontdekt of bevestigd wordt. Maar geloof me als ik zeg dat Yesterwynde echt tijd nodig heeft om te groeien. Je wordt beloond als je er geduld voor hebt en je ervoor open wilt stellen. Pas dan is het dubbel en dwars genieten op juweeltjes als dé kroon op het album, namelijk "Spider Silk" (wat gaat dit nummer het live goed doen, geloof me!). Of wat te denken van het prachtige "Hiraeth" wat begint als ballad en daarna uit z'n voegen barst tot het epische nummer dat het is. Ik kan nog wel even doorgaan: wat dacht je van het bloedmooie "Something Whispered Follow Me" waarin Floor andermaal laat horen hoe krachtig ze is, vooral in de laatste aantal minuten waarin ze vocaal registers opentrekt van heb ik me jou daar! Het excentrieke, maar tegelijkertijd ongelooflijk pakkende "The Children of 'Ata" is ook zo ongelooflijk vet, eentje die het live ook ontzettend goed gaat doen.

Hoe bijzonder is het dan dat Yesterwynde afsluit met het prachtige en rustgevende "Lanternlight". Na al dat spektakel, is het bijkomen op een zeer mooie en dromerige ballad en hoe passend sluit dit nummer Yesterwynde af; het klopt gewoon! Het is net zo overtuigend als bijvoorbeeld het slot van Endless Forms Most Beautiful, namelijk het spektakel wat "The Greatest Show on Earth" is. De twee nummers staan qua stijl lijnrecht tegenover elkaar en toch klopt het gewoon op de manier zoals ze de albums afsluiten. Zoals het als geheel, als album gewoon positief effect heeft, wat zeker ook geldt voor Yesterwynde!

De afgelopen dagen heeft het album flink moeten bezinken, maar ik ben echt van mening dat Nightwish een dijk van een album heeft afgeleverd. Het is een meer dan ruime verbetering op Human|Nature, ondanks dat het album qua stijl op elkaar lijkt. Echter lijkt de band muzikaal zoveel meer gefocust te klinken, naast het feit dat het heilige vuur weer ouderwets brandt. En ook al lijken ze misschien de metal-invloeden welhaast volledig aan de kant te hebben geschoven, wil dat nog niet zeggen dat de muziek niet stevig is. Want dat is het wel.

Dus krijgt Yesterwynde van mij het dikke voordeel van de twijfel en zet ik met mijn cijfer Nightwish weer op de metal-landkaart waar ze stiekem eigenlijk altijd al op stonden. Alstublieft!!

Ik heb niet zoveel met de " oude" Nightwish en moet eerlijk bekennen dat ik hun albums niet zo goed ken. Voor mij voelde het zo dat de gitaarriffs meer een afterthought waren om het maar in de metal categorie te kunnen stoppen. Dit zal waarschijnlijk niet waar zijn maar zo zag ik het. De ontwikkeling van de band heeft gezorgd voor een meer avontuurlijker aanpak?
Folk, roots , symphonisch, prog, ja van alles wordt er bijgesleept en het werkt! Met de voorganger had ik me al kostelijk vermaakt en deze gaat weer een stapje verder. De composities zijn gericht op nog meer avontuur waarvoor hulde. Een luisterplaat dus, want voor de metal zet ik deze niet echt op. Mijn waardering kan het wel dragen.

Ik kan Gigage helemaal volgen, ook ik heb niets met de oude Nightwish en ben de band pas gaan volgen toen Floor Janssen wat landelijke bekendheid kreeg.

Met de vorige plaat was ik al helemaal tevreden, vooral met de inbreng van Donockly kwam Nightwish wat meer in mijn straatje, en met de inbreng van kinderkoren en het magistrale orkest ben ik wel blij.

Deze plaat zal heel wat draaiuren op mijn platenspeler maken.

Met de kritiek op het naar achteren geschoven zangwerk ben ik het overigens wel eens, maar op de een of andere manier past het wel bij deze plaat.

Ook ik vond Human:Nature een relatieve tegenvaller, hoewel de eerste cd uitstekend was. Nu zit ik echter gewoon weer een dik uur van Nightwish te genieten. Alle nummers hebben een orkestrale versie voor de liefhebber, een opzet die me wat meer aanspreekt.

Je zit voortdurend middenin een bioscoopkraker met 3D-bril op. Het orkest is weer spectaculair en Donockley is op zijn best met zijn Ierse instrumentarium. Dit alles is nogal eens fraai verweven met de rock van de band en dat levert gave climactische momenten op. Toch weet Holopainen ook wanneer hij het gas terug moet nemen en met een sterke break de aandacht te trekken. Hij weet een sterke balans te vinden tussen epische bombast en to-the-point rocksongs. 'Perfume of the Timeless' is een mooi voorbeeld van een groots opgezet spektakelstuk dat toch catchy zat is. 'An Ocean of Strange Islands' vliegt daarentegen echt alle kanten op van vlotte powermetal tot een sfeervolle break, maar weet ook zeker ruim 9 minuten te boeien. Verder heeft ieder nummer gewoon wel iets door de ideeënrijkdom en gevoel voor melodie en songwriting van Holopainen. Goedkope catchy stampers die te bespeuren zijn in de beginjaren van de band zijn achterwege gelaten. Floor komt bij vlagen fantastisch tot haar recht, zoals in het sterke 'Spider Silk'.

Kortom: een Nightwish-plaat om heel blij van te worden. De zang van Hietala hoort heel erg bij Nightwish, maar echt een goede zanger heb ik hem nooit gevonden, dus zijn afwezigheid vind ik zeker geen drama. Het typische geluid, met orkest, knapenkoor en Uillean Pipes, begint me al een beetje overbekend te raken, maar de nummers zijn over de gehele linie interessant en van hoge kwaliteit, dus 4 sterren zijn zeker op zijn plaats met ruimte naar boven.

Nu de 2-lp (wit vinyl) een paar keer in etappes beluisterd en hij is mij steeds meer gaan bevallen. Een heel avontuurlijk album en haast niet meer te vergelijken met hun beginperiode met zangeres Tarja. Logisch, want anders hou je het als band nooit zolang vol.

Wat mij opvalt in alle bovenstaande meningen, is dat men vooral de grootse, stevige nummers aangehaald worden en men eigenlijk het voor mij absolute hoogtepunt zelden noemen: afsluiter Lanternlight.

Wat is dat een gigantisch uitgekiend nummer zeg. Een nummer waar je uren naar kan luisteren, zo mooi. En eigenlijk had voorganger The Weave iets subtieler mogen eindigen met een rustige lange outro die overgaat in dit onweerstaanbaar mooie nummer.

Eigenlijk hetzelfde recept als op het afgelopen zomer uitgekomen eerste solo-album van Simone Simons. Ook heel bombastisch, avontuurlijk en rustige momenten en afsluiten met een bloedmooi nummer (Dark Night Of The Soul).

Na het enigszins teleurstellende Human :II: Nature weten Holopainen en consorten op Yesterwynde hun vorm weer terug te vinden. Vooral het bombast van kant A kan mij enorm bekoren, maar ook als de band het orkestrale element terugschroeft blijven de nummers als een huis staan. Yesterwynde is een heerlijk luisteravontuur waarin ik elke keer nieuwe dingen hoor. Voor nu 4 sterren met uitzicht op meer.