Xmal Deutschland - Tocsin (1984)

Nog geen berichtjes bij deze ?
Ik ben van plan om me een x-mal plaat aan te schaffen (hoewel ik er nog geen plaat van heb ken ik wel al heel wat nummers)
Ik twijfel tussen deze en de debuutplaat Fetisch.
Op Fetisch staan toch zowat hun klassiekers, terwijl ik van deze plaat enkel Mondlicht en IS ken. Toch zie ik dat deze een veel hogere rating krijgt.
Als iemand wat toelichting zou kunnen geven bij deze plaat...

Incubus Succubus is natuurlijk een klassieker.. ik ken maar enkele nummers van deze gothicformatie, maar ik moet nodig eens een hele ceedee uitproberen lijkt me.

Misschien het makkelijkste album om kennis te maken met Xmal Deutschland. Het geluid is voller en warmer dan op het debuut 'Fetisch'. Er wordt ook minder geëxperimenteerd (enkel op Xmas In Australia) en de eerste 5 nummers zijn erg mooi (met Reigen en Tag Fur Tag als uitschieters). De nummers die erna volgen zijn misschien iets minder, maar toch is dit album een echte aanrader voor de liefhebbers van het genre.
4,5 *

Ik geef de voorkeur aan Fetisch. Deze beklijft niet echt.
Toch echt veel minder dan verwanten Cocteau Twins en Dead Can Dance.

Zéér goeie plaat, jammer dat hier niet meer berichtjes bij staan. Vollop in de new-wave glorieperiode. 4,5*

Ik heb enkel de LP Viva met het schitterende Polarlicht erop. En ik vond die plaat al heel goed (4*), dus is misschien een reden om op zoek te gaan naar deze of naar Fetisch.

Ik heb in de jaren 80 en 90 veel releases van het voormalige kwaliteitslabel 4AD verzameld, maar deze band altijd links laten liggen. Ik had er geen enkel gevoel bij. Ze kregen ook vrijwel geen exposure in de muziekbladen, zoals CT, DCD, Pixies, Throwing Muses, Clan of Xymox, Lush en Pale Saints dat wel kregen. Dit gezelschap bleef wat hangen in de obscuriteit. Vandaag een tweedehandsje van dit album op de kop getikt, maar het valt mij na eerste beluistering niet echt mee. Overeenkomstig het handelsmerk van 4AD, had ik muziek met sfeervolle, breed uitwaaierende klanktapijten verwacht, maar het is toch vooral gitaar georiënteerd en de zang lijkt als 2 druppels water op new wave queen Siouxsie. Een misrekening derhalve . 3* voor nu.

Mondlicht en IS zijn de enige nummers die echt sfeer uitstralen en zelfs die hebben enkele ongemakkelijke overgangen.
Het zit niet echt lekker in elkaar. Ik zou graag zeggen; ja , maar.... nee.

Deze blijft gewoon ja over de hele lijn, ik blijf bij de dikke 4,5* die ik eerder gaf.

Tuurlijk. Je gaat 'm toch niet slechter vinden omdat iemand anders er toevallig niet veel mee heeft.

Interessante top 10 trouwens. Neil's Tonight's the Night.... Die zet ik vanavond weer eens op. Maar eerst een paar shots Southern Comfort....Cheers!!

Ben alleen bekend met Incubus Succubus. En dat is best een energiek nummer,

Ik ben altijd een fan geweest van Xmal, om een of andere reden. Ik vind deze plaat dan ook hun beste.
Gek genoeg vind ik de gelijkenis van Anja Huwe en Siouxsie Sioux helemaal niet zo groot. Ja, Huwe doet erg d'r best om op de Britse new wave queen te lijken, maar ze klinkt uiteindelijk een stuk grover en, hoe zal ik het zeggen, mannelijker.
Ik vind deze plaat meer naar de oude Killing Joke neigen, dan naar Siouxsie, en vandaar dat ik er ook hevig van geniet, elke keer dat ik ernaar luister.
De oude goth rock, in al haar glorie.

Heb deze CD thuis liggen, maar zo lang niet beluisterd.
Begrijp de icequeen Siouxsie associatie wel.
Gothic was het in ieder geval wel.

Siouxsie meets Cocteau Twins vond ik indertijd.
Dat van Killing Joke vind ik dan weer een beetje vreemd.
Misschien toch nog eens beluisteren binnenkort.

Voorlopig geen sterren, want te lang geleden.

Waarschijnlijk werd aan KJ gerefereerd vanwege de weinig subtiele heavy metal gitaarsound die mevr. Manuela Rickers met enige regelmaat hanteert.
Zo te horen heeft ze wel eens naar Geordie geluisterd, en waarom ook niet, doe ik zelf ook graag.

Sooo - Skyline coming out; en dan zeker headbangend voor de spiegel (ook helm op?), met de deur safely locked!

XMal Deutschland: eerder memories; onlangs weer gedraaid: mij kon de monotonie niet echt imponeren; te eenvormig, te weinig variatie en wellicht ook te weinig inhoud; en dat laatste klopt niet met mijn beleving destijds in Tivoli - or am I becoming a grumpy old man who should be locking his door and start headbanging to Blue Cheer?

Allé, iekiek zeg nix he.

Of ik er nog zo over denk? Begint wat te kantelen. Is nog steeds niet een band waar ik veel naar luister, maar de afgelopen dagen is dat wat veranderd. Ik zag een docu over Anja Huwe, de zangeres van de band, die tegenwoordig een aardige carriere als schilderes heeft in New York. Het is een fascinerende vrouw, die heel uitgesproken is in wat ze nastreeft. Ze hoort muziek in kleuren en legt dat vast, dus haar carriere heeft volgens haar helemaal geen andere wending genomen. Het enige verschil volgens mij is dat ze nu werkt met kleur en destijds met Xmal een voorliefde had voor zwart, zwart en zwart.
Terug naar dit album, Augen-Blick is een hoogtepunt en deze video laat zien wat voor frontvrouw Anja was

Voor mij 1 van de ultieme meezingplaten. Of joelen hoe je het maar noemen wilt. Ik vind dit een fantastische cd. Mondlicht, tag für Tag en Incubus Succubus zijn heerlijk. Wel jammer dat iemand het over voormalig kwaliteitslabel 4AD heeft... ga je mond spoelen!

Nou nou - is ook weer niet nodig. Echte wavers brulden gaarne mee bij het refrein van Christine (the strawberry girl) van ons aller Siouxsie - en da's echt a totally different cup of tea. Is Siouxsie darjeeling - dan is dit nog niet eens Pickwick.

Verdienstelijk, aardig - en over 4AD zeg ik verder niets, behalve dan dat onze Can of Xymox daarop ook debuteerde; alleen gebied de eerlijkheid me te zeggen dat ik hun eerste twee hoger aansla dan dit Duitse klokkengelui.

Hahaha, ben wel blij dat je een fantastische 4AD plaat op 1 hebt gezet in je top 10!

Zo'n toptien is een momentopname, maar 4AD is wel een hele mooi label en dat weet jij maar al te goed

XMal Deutschland is serieuze muziek. Er valt hier niets te lachen, het is allemaal heel serieus van toon, kwa muziek en tekst en ook door de uitstraling van Anja Huwe. Daarom hou ik ook van deze band.
"Mondlicht" is een klassieker en ook "Derwisch" is een favoriet van mij.

Helemaal mee eens, in ieder geval bij mij is de Top 10 altijd een momentopname.

Het verzamelalbum Gift dat dit jaar is verschenen is een zeer geslaagde remaster van hun eerste twee albums met wat bonustracks. Het geluid is er veel beter op geworden in vergelijking met het origineel. Aanrader!

Gift