Leprous - Melodies of Atonement (2024)

Leprous heeft mij met nog geen enkel album teleurgesteld. Sterker nog: mijn waardering voor de band lijkt per album toe te nemen en ik geniet van de manier waarop de band per album het bandgeluid verder ontwikkelt, zo ook weer op Melodies Of Atonement.

Op dit nieuwe album kiest de band voor een iets directer en steviger geluid dan op recentere voorgangers. Minder proggy, minder symfonisch, maar tegelijk de wat meer elektronische koers aanhoudend die de band al eerder inzette.

Zoals legian ook opmerkte, heeft Leprous op dit album veel focus op groove op dit album. Het prachtige en ingetogen Faceless is hier een mooi voorbeeld van, maar ook het bijna funky aandoende Limbs. Laatstgenoemde nummer is een van de hoogtepunten van dit album vanwege het epische einde.

Over episch gesproken: Het doomy aandoende I Hear The Sirens en Unfree My Soul verdienen deze kwalificatie absoluut. Heerlijk zoals deze nummers opbouwen en hoe Einar Solberg de hoofdrol neemt met zijn fantastische stem. Dat geldt overigens voor het hele album, want de zang is op dit album enorm veelzijdig en de vocale arrangementen bij tijden adembenemend. Zelfs de screams komen kortstondig terug.

OK, ik heb nog maar twee luisterbeurten achter de rug, maar het moet toch wel gek lopen als Melodies Of Atonement niet bovenin mijn jaarlijst gaat eindigen. Sterker nog, dit is misschien wel een van de betere albums die de band heeft gemaakt. Misschien..... eerst nog maar eens de rest van de enorm sterke discografie weer eens de revue laten passeren.

Wederom een mooi album, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het songmateriaal van Leprous steeds conventioneler begint te worden. Sfeervol is het nog steeds, maar avontuur en spanning horen we slechts zelden terug op deze meest recente worp. Metal is het al helemaal niet meer, met slechts hier en daar nog wat gitaarwerk of een ruige schreeuw. Langzaam maar zeker beweegt de noorse band zich richting mainstream progressieve rock. Van niveau, dat wel.

Na vier luisterbeurten..... een redelijk conventioneel Leprous-album dat voortborduurt op Aphelion. Wel steviger. Bombast en uitbundige refreinen genoeg en wie weet duurt het niet lang meer voordat ze per ongeluk de Top-2000 binnenglippen. (Waar ze allang met tien nummers in hadden moeten staan, maar ja, dat gaat natuurlijk nooit gebeuren - deze boys zijn te exotisch en te schitterend om langs de toelatingscommissie te komen. Het top-2000 café zou immers zomaarin verwarring leeg kunnen stromen.)

Zonder alle tracks te bespreken, denk ik dat de beste songs op de tweede helft van het album te vinden zijn. Vanwege de lengte; de nummers krijgen simpelweg meer ruimte om zich te ontvouwen. Om als voorbeeld dan toch een track te benoemen: 'Faceless' is prachtig vanwege de achteloosheid waarmee de stijlen door elkaar worden geslecht, de opbouw van jazzy-lounge naar massale koorzang, de etherische vocalen, nou ja... Leprous op zijn best. De kortere nummers op de eerste helft hebben weliswaar sterke hooks, schuivende ritmes en gierende refreinen, toch blijven echte verrassingen uit. Eigenlijk Leprous voor de instappers.

Al met al niet de droge en sobere produktie die Coal en Malina kenmerkte, geen vervreemdende klassiekers als The Last Milestone, Distant Bells of The Sky is Red. Maakt geen reet uit. Leprous blijft een heerlijk orkestje dat nooit voor de makkelijke weg kiest en toch altijd wel weer weet te verbazen. We zijn natuurlijk ook behoorlijk verwend geraakt, de laatste jaren. Vakmanschap, dames en heren. Gewoon maar weer naar het volgende optreden, in 013. Want live zijn ze altijd vijf sterren.

Onpopulaire mening: dit is, helaas, voor mij verre van de beste Leprous-release. Misschien had ik het verkeerde verwachting door het statement van de band dat het 'heavy' en hun beste zou zijn. Het is niet allemaal niet zo heavy, het is vooral typisch Leprous zoals de laatste paar platen... Begrijp me niet verkeerd; het is nog steeds herkenbaar Leprous in alle opzichten. Ik ben een groot fan van Pitfalls en echt niet alleen van hun vroegere werk. Dus daar zit ie niet.
Meer dan ooit leunt het op Einars vocalen. Als gevolg daarvan zijn bijvoorbeeld Toro's gitaren meestal op de achtergrond. De enige die Einar beetje bij beent, is Baards drumwerk. Maar zelfs Baard komt nooit tot volledige explosieve uitbarstingen. Het is allemaal aan de veilige kant…braaf, weinig spannend. Leprous platen zijn altijd ver boven het gemiddelde, dus begrijp me niet verkeerd. Het is nog steeds een oke album.. maar deze keer een beetje teleurstellend… Misschien moet ie nog groeien. Wie weet. Let's see. Tot in februari in 013 in ieder geval.

Ik kan mij hier heel goed in vinden. Muzikaal is er echt niet zoveel op aan te merken. Het ligt goed in de mix, het is geen slecht album. Qua composities vind ik het echter een beetje zwak. Er zit naar mijn mening te weinig afwisseling in het album. Vrijwel elk nummer begint vanuit een soort stilte van weinig instrumenten en Einar die zachtjes zingt, daarna een opbouw die in het midden even tot een uitspatting zorgt en waarna de climax het weer eindigt in een rustig deel. Ja de middendelen zijn zoals "belooft" in de interviews over het album voor de release wat meer gitaargericht, maar nergens wordt ik echt verrast. Qua stijl vind ik het een beetje een voortzetting / combinatie van Malina en Aphelion, maar bij beide voorgenoemde albums zat er altijd nog een aantal nummers in die bijvoorbeeld van het begin af aan er in knalde. Op Melodies of Atonement voelt het allemaal, inderdaad zoals Agony het omschrijft, wat braafjes aan. Om een voorbeeld te noemen: de opbouw rond 4:28 in "Self-Satisfied Lullaby" doet je als luisteraar eigenlijk meer verwachten dan een herhaling van het eerdere patroon met een lichte beat eronder. Tijdens de eerste luisterbeurt verwachte ik daar echt een "uitpak momentje".

Nogmaals het album en bepaalde nummers springen er wel degelijk uit. Het middendeel vanaf "I Hear the Sirens" tot en met "Faceless" kan me het meest bekoren. Daarnaast luistert het prima weg. Tekstueel niet echt nog focus op gelegd, wellicht later eens meer in verdiepen.

Deze nieuwste worp van Leprous lijkt bij mij hetzelfde proces te gaan doorlopen als de vorige drie albums die de band heeft uitgebracht. Dat proces ziet er ongeveer als volgt uit. In eerste instantie klinken nieuwe albums van de Noren mij in de oren als prima, goed verzorgd en dik in orde, maar komt het allemaal niet denderend en uitermate bijzonder over: de band stijgt nergens op naar echt grote hoogten, maar vermijdt daarbij wel dat het afdaalt naar diepe dalen. De trend is echter dat naarmate de tijd vordert, mijn waardering voor het werk van Leprous meer en meer toe begint te nemen. Illustratief is het scoreverloop van de laatste drie albums, Malina, Pitfalls en Aphelion: die begonnen allemaal met een 3,5*, terwijl ik nu voor alle drie zonder twijfel een dikke 4,5* over heb.

Melodies of Atonement lijkt hetzelfde lot beschoren. Toen deze plaat uitkwam, heb ik hem veelvuldig in de auto beluisterd op vakantie in Frankrijk. De conclusie mag niet verbazen: prima, goed verzorgd en dik in orde, maar ergens was ik teleurgesteld omdat ik er meer van had verwacht. Daarna heb ik het album een poosje links laten liggen, en nu merk ik bij hernieuwde luisterbeurten dat het onbewust toch bij me is gaan groeien. De (nog) grotere nadruk die door de band op elektronische sfeerschepping en atmosferische grooves wordt gelegd, is absoluut een meesterlijke zet gebleken.

Met name het trio Like a Sunken Ship, Limbo en Faceless (dat koor is echt briljant!) vind ik van uitzonderlijke klasse, waarbij het laatste nummer met afstand mijn favoriete nummer van deze plaat is. Ook afsluiter Unfree My Soul maakt nu erg veel indruk op me, niet in de laatste plaats omdat ik hem laatst heb gedrumt en daar wederom werd geconfronteerd met de subtiele genialiteit van één van mijn favoriete drummers op het moment: Baard Kolstad. Het laat zien dat op deze wijze prachtige details en indrukwekkende arrangementen die eerst niet of nauwelijks opvielen, toch langzaam maar zeker boven komen drijven.

Een vreemd ervaring wederom, maar het is tegelijkertijd ook wel weer karakteristiek voor het effect dat de muziek van Leprous op mij schijnt te hebben. Ik ken de band nu al een tijdje en ben nooit teleurgesteld door het werk dat door hen is uitgebracht. Ook van Melodies of Atonement moet ik mijn enigzins voorbarige conclusie herzien en stellen dat het weer een meer dan puik album is geworden dat de heren hebben afgeleverd. Ik ben benieuwd hoe lang het bij deze gaat duren aleer ik hem naar 4,5* ga tillen.