Tramhaus - The First Exit (2024)

Once Again en Beech zijn al even te luisteren. Met name die eerste is weer uitstekend. Zin in dit album!

Zeker zin in dit album, alleen een beetje teleurgesteld in deze quasi-theatrale albumcover. Ik vond het artwork van de EP helemaal spot on! Dan maar hopen dat de muziek van hetzelfde kaliber is...

De muziek van Tramhaus had even nodig om op mij in te werken. But once you're on it... Weergaloze band die live de boel helemaal.weet af te breken. Mede door het charismatische voorkomen van frontman Lukas Jansen. De drie singles beloven een pracht van een debuutalbum.

Laatste single Fleur Hari is de beste IMO! Geweldige band.

Paar jaar terug werd op Metropolis al een voorproefje gegeven door deze enthousiaste RotterdammerTS. Binnen 5 minuten stond het al op zijn kop. Lekker rauw en ongepolijst. Benieuwd hoe 010 het op de plaat doet.

Ik sluit niet uit dat The First Exit naar de volle mep kan groeien. De band is duidelijk gegroeid sinds de reeks singles en EP van de afgelopen drie jaar. Door net iets meer te spelen met licht en donker maken de nummers nog meer indruk en is het net iets toegankelijker (een snufje Personal Trainer). Zonder concessies te doen aan de post punk uitgangspunten. Het samenspel tussen de twee gitaristen is weergaloos, terwijl zanger Lukas Jansen steeds meer in zijn rol groeit. Tramhaus is hard op weg om in de hoogste regionen van Nederlandse bands te komen. Als het daar al niet is gearriveerd.

Op Best kept Secret het hoogtepunt en dit album stelt niet teleur na 1,5 luisterbeurt. Alhoewel de afgelopen 3 jaar ook albumwaardige nummers zijn uitgebracht.

Van begin tot eind geweldig. Wat een energie. De Rotterdamse band balanceert op een dun koord: onweerstaanbare post punk maken dat ver boven de grijze massa uitsteekt en genoeg spanning biedt in composities en contrasten, maar niet verzandt in experimentele herrie. Album van het jaar-materiaal.

Eerste gedachten: fijne herrie, tikje herfstig, live vast erg tof. Het voelt tegelijk wel errug bekend aan allemaal. Pixies, BRMC, en vooral Blues brother Castro schieten als eerste naar boven in mijn gedachten. Een viersterrenplaat is het denk ik wel, maar of ie nog gaat groeien?
Aangezien het vandaag eerder nazomerweer is dan een beginnende herfst, zet ik het voor nu toch weer uit en ga ik de nieuwe Manu Chao draaien. De herfst is pas net begonnen immers.

Precies dat! Ik moet steeds denken aan de opkomst bij De Film van Ome Willem

Vorig jaar gezien op Loose Ends festival in Utrecht en nu eindelijk na een jaar de plaat. Wat een lekker album zeg. Gewoon een half uurtje raggen en beuken, heerlijk.

Dit is echt een geweldig album! Ik hoor en voel vooral de energie en klasse van de oude Pixies en Sonic Youth. Het gitaarwerk zit zo geweldig in elkaar en de stem van Lukas Jansen vind ik super. De schreeuwen komen uit z'n tenen. Dit album gaat de top 10 wel halen in een toch al een meer dan uitstekend muziekjaar.

Ik heb alleen die2 nummers gehoord die op you tube of zo te beluisteren zijn.
13 in een dozijn muziek.
Sorry.
Een kinderhand is gauw gevuld.
Ik reageer niet zo vaak meer want muziek van tegenwoordig bevat weinig goeds en nieuws.

Tja Gert, als ik je top 10 bekijk zou het zomaar kunnen zijn dat je 20 jaar geleden gestopt bent met het beluisteren van nieuwe muziek. Ieder zijn ding natuurlijk, maar dit 13-in-een-dozijn-muziek noemen vind ik wel wat vreemd. Tis zeker niet nieuw maar ook zeker niet dat.

LIve 1 van de beste acts van de Nederlandse bodem. In albumvorm vind ik het na een eerste luisterbeurt redelijk voorspelbaar. "Worthwile" is wel een mooie nodige afwisseling op de plaat. Al heb ik andere bands dat in die stijl beter horen doen.

Het gevoel wat het meest naar voren kruipt is dat ik ze graag snel weer live wil zien. Want in die vorm komen deze tracks waarschijnlijk het beste naar voren.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Vorig jaar live gezien op Misty Fields en dat was te gek! Live gespeeld krijgen de nummers stuk voor stuk iets extra’s. Als ze in de buurt zijn, ga ik zeker weer!

Niet voor niets winnaars vd Vera-poll 2023.

Good morning, and in case I don't see ya, good afternoon, good evening, and good night!

Ik moet wel heel erg aan de Pixies denken, hoor nog weinig eigens
Nog maar een paar keer luisteren dan

De vloek van het ouder worden. Dingen die je 15 jaar geleden nog konden bekoren (want het voelde nieuw en fris) klinken nu als iets dat je al eerder hebt meegemaakt.
Ik zeg niet dat ik het niet snap, ik vergelijk ook veel met vroeger. En soms is het fijn dat je snel het kaf van het koren kan scheiden. Maar tegelijk...als je al te vaak toegeeft aan dat gevoel dan blijft er weinig anders over dan te mopperen dat vroeger alles beter was. En daar zat ik zelf 15 jaar geleden niet op te wachten om dat steeds te horen.

In dat licht bezien omarm ik, of het terecht is of niet, toch maar weer even de hype en het naïeve enthousiasme van de nieuwste generatie. Deze keer in ieder geval, bij een volgend bandje mag ik weer mopperen van mezelf.

Hoor nu de eerste drumslagen van de opening van het album…da’s copy paste ‘She’s Lost Control’.

Instrumentaal heel behoorlijk tot goed. Doet mij wat denken aan Protomartyr, hoewel het niet dat niveau haalt. Maar waarom toch altijd dat geschreeuw bij de postpunk interpretaties anno nu? Alsof je daarmee urgentie of zo tot uitdrukking brengt. Quod non. Doet ook puberaal aan. Op mijn leeftijd dan. Maar goed Nick Cave schreeuwde vroeger ook tijdens zijn verjaardagsfeestjes en belandde uiteindelijk toch nog met de zoetgevooisde Kylie in een song. …

Al met al valt ie me toch licht tegen. Misschien konmt het wel door de stortvloed aan (post)punkbandjes die ons de laatste paar jaar overspoeld hebben, misschien komt het wel door het zo sterke materiaal dat ze vóór deze plaat gereleased hebben. Dat was zo goed, dat dit misschien daarom wel een tikkie tegenvalt. Ik merk dat het album een beetje langs me afglijdt en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn van zulke muziek. Wellicht toch een beetje punkmoeheid? Anyway, live zal ik ze zeker niet overslaan. Misschien dat de nummers me dan wel doen omverblazen.

Precies mijn enige bezwaar bij deze plaat. In elk nummer moet ie wel even schreeuwen. Zonde. Die zang is echt de zwakste schakel.

Ja die tracks mis is wel. Ik herken het gevoel.

Dat herken ik wel, hoewel ik dit nog steeds een heel fijn album vind. Het contrast tussen de schreeuwzang met de opvallend poppy backing vocals in Once Again vind ik juist heerlijk. Maar ik merk ook dat ik sinds het geweldige concert in Paradiso toch vooral mijn playlist met alle losse singles draai. 50 minuten heerlijke muziek... Ik vind ze eigenlijk ook op hun best als ze wat gas terug nemen, zoals in Make It Happen of The Goat.

Minus Twenty, ook zo’n heerlijk nummer!

Ik snap de sceptische berichten hier niet zo goed. Het album komt hier vanaf de eerste luisterbeurt al heerlijk binnen en er zijn echt meer dan genoeg ijzersterke songs aan te wijzen.

Grappige discussie over vroeger en het heden in muziek. Nee, de platen uit mijn jeugd worden nooit overtroffen, maar er is wel iets veranderd. Midden jaren 70 kon ik al bijna niet meer naar de top 40 luisteren door The Rubettes en vroege disco en zo en In de jaren 80 was er vrijwel niets wat met mijn favoriete LP bands uit de jaren 70 kon concurreren. Zelfs de nieuwe platen van die bands niet. Tot de jaren 90 aanbraken. Toen ontdekte ik de punkrock, britpop, americana bands als The Walkabouts, vooral ook Jeff Buckley en alles wat daarna kwam te beginnen met Franz Ferdinand en Artcic Monkeys bijvoorbeeld. Om een lang verhaal kort te maken. Daardoor komt een band als Tramhaus of het vandaag verschenen Cartoon Darkness van Amyl and the Sniffers prima binnen hier in huis. Wat een goede platen en nee, het is geen 'Wish You Were Here' of 'Abbey Road', maar who cares. Het is enorm goed. Mijn oren werken anders dan destijds, toen nieuw niet meer voldeed. Ik ben wel vrijwel uniek tussen al mijn vrienden hierin, maar ik weet ze soms nog wel mee te krijgen naar concerten.

Wat een heerlijk 1e volwaardige plaat. Een paar draaibeurten en de nummers zitten in je hoofd. De afwisseling hard/zacht en de twee verschillende gitaarlijnen geven een beeld hoe de band live klinkt, zoals bij The Big Blowout. Het nummer Worthwile laat horen dat de plaat is opgenomen bij de Katzwijm Studio, ook de thuisbasis van Space Siren en Howrah. De band speelt momenteel vooral in het buitenland, maar tickets voor Vera op 25 april in the pocket voor een weerzien met een van de beste livebands op dit moment.