Eefje de Visser - Heimwee (2024)

Eefje is een soort Taylor.... qua fanbase dan....of nouja een beetje. Lagen we t erop houden dat de liefhebbers zeer standvastig zijn, maar er ook nog genoeg mensen zijn die het niet horen, laat staan snappen wat er nou zo bijzonder is aan haar muziek. Ik zit er een beetje tussenin. Een heel album is me vaak te drammerig, maar toch heeft ze wel een heel eigen sound ontwikkeld. En dus ga ik deze vrijdag gewoon weer luisteren. Van haar hoes ontwerpen hoeft ze het alvast niet te hebben. Deze dame is niet bepaald fotogeniek, en dan ben ik nog best aardig...

Aanstekelijke gedrevenheid maar ook relativering in interview door Andrew Makkinga:

Kunststof - Beluister Eefje de Visser, zangeres | Podcasts | NPO Radio 1 - nporadio1.nl

De bovenstaande hoes is de oude versie. Ze heeft de artwork aangepast, want dat vond ze beter bij de plaat passen. De plaat is al onderweg. Ik kan niet wachten!
Hoes Eefje de Visser - Heimwee

Schitterend interview in de Humo vandaag

Heel benieuwd naar de rest van de songs. Ik was bang dat ze een beetje in herhaling zou vallen, dat het allemaal wat teveel op elkaar ging lijken. Na haar schitterende optreden op Down the Rabbit hole ben ik toch weer helemaal Eefje fan na een lange tijd niet zoveel geluisterd te hebben.
De eerste uitgebrachte songs van dit album zorgen ervoor dat ik morgenochtend op het werk meteen Spotify aanslinger (of is dit een beetje vloeken in de kerk met alle vinyl liefhebbers hier? )

Voorzichtig zeer positief over dit album, het 'organische' met meer snaarwerk, valt helemaal niet zo op, het is pakt goed uit, minder 'mechanisch' en maken de songs nog wat emotioneler, rijker. Er wordt hier iets groots neergezet, ...durf ik wel te stellen. Ben benieuwd hoe dit verder gaat uitpakken.

Eerlijk is eerlijk, ik moest even wennen aan de vernieuwde sound van dit album. Niet alle eerder uitgebrachte singles wisten mij te overtuigen, al vond ik 'Vlammen' en 'Ik weet dat hij het wil' wel direct heerlijk klinken. 'Heimwee' en 'Uit het oog' vond ik qua sound wat minder. Misschien dat ik daardoor met opzet geen hoge verwachtingen van dit album had. Na de eerste keer luisteren was ik ook niet direct helemaal overtuigd. Maar na een paar keer luisteren ben ik toch om! Voor mij, en wellicht ook andere mensen, is dit een slowburner. Iets wat misschien moet wennen, maar steeds beter klinkt naarmate je het vaker hoort. Als geheel komt het allemaal mooi samen. Van de nieuwe liedjes vind ik 'Hoor je het hart kloppen', 'Beeld hangt stil', 'Wolk breekt' en 'Vlug' allemaal heerlijk klinken. 'Vlug' klinkt vernieuwend en wellicht een tikkeltje irritant in het begin, maar naar het einde toe klinkt het zeer aangenaam! Ook hier geldt dat het even wennen is. Bitterzoet is wat mij betreft nog altijd van een ander niveau en dat evenaren is niet makkelijk en ook niet nodig. Toch hoop ik wel dat Eefje de elektronische sound blijft gebruiken in haar toekomstige muziek. Het organische klinkt zeker goed, toch vind ik het elektronische iets toevoegen aan de zweverigheid van haar muziek. Hoe dan ook, Eefje's muziek komt pas echt tot leven op het podium. Ik kijk dan ook erg uit naar haar concert in Oosterpoort in november. Voor nu geef ik dit album een 4/5 sterren.

Spitsvondige teksten. Spelen met taal. Poëtische woorden die beeldend werken.
Eefje zal ze best schrijven, maar ik versta er amper wat van.

De muzikale omlijsting is ongetwijfeld het succes van Eefje de Visser, want die klinkt veelbelovend. Haar manier van zingen hoort ook gewoon bij dit soort muziek, die ik vergelijk - om een voorbeeld te noemen - met C. Duncan.
Maar voor mij heeft het stemgeluid van Eefje ook de emotie van een vaatdoek. Na het zoveelste tekstuele briesje, heb ik het monotone trucje wel gehoord en haak ik af.

Eefje en ik blijven haat/liefde.

Kris Kross-invloeden op deze plaat? Eefje Eef will make ya...

Dubbel gevoel bij dit album. Slecht is het allerminst en een voldoende zal wel volgen, maar...
Zoals een user ergens al beschrijft is het een herhaling van zetten en gaat het trucje van Eefje na een tijdje zelfs licht irriteren. Op bitterzoet vond ik dit (veel) minder storend, omdat de nummers hierbij wat melodieuzer waren.

Soms lijkt het alsof ze sommige woorden puur gebruikt om ze te gebruiken en een soort overkill doet.

Dat was mijn iets wat negatieve commentaar, maar er zijn zeker ook positieve punten.
Zo luistert dit album lekker weg en klinkt het album wel als geheel en daarbij sluiten de nummers goed op elkaar aan.
Ik twijfel tussen een 3* en een 3,5*

Het eerste nummer van een nieuwe Eefje de Visser plaat wringt altijd wat. Dat was zo met Scheef en met Zwarte Zon. Zo nu dus ook met Hoe Doe Je Dat.

Ik heb me bewust afzijdig gehouden van de singles. Ik wil het album integraal leren kennen. Desalniettemin heeft Vlammen zich al in mijn onderbewustzijn genesteld.

Maar eens kijken wat de rest van het album brengt.

Ik heb het 'zwaar' deze week. Nog maar amper door Neil Young Archives Vol. III heen (en nog lang niet klaar met recensies van de individuele schijven) en dan op één dag deze en een nieuwe War on Drugs live plaat.

Prima album, maar ik merk wel dat het me allemaal wat minder doet dan voorheen. Iets wat bij heel veel bands nu eenmaal gebeurt. Er zijn er maar weinig waar ik elke nieuwe release weer op de bank ga staan zeg maar.

Niet erg dus. Ook ik sluit me aan bij termen als 'herhaling van zetten' en vind ik sommige nummers wat weeïg of zo. Voorlopig levert dat nog steeds voldoende genietbaars op, maar of dit album echt sterk gaat beklijven betwijfel ik op dit moment een beetje. Voor nu 3,75*, afgerond naar boven. Omdat het Eefje is.

3 luisterbeurten verder. Weekenden en Vlug zijn de enige twee twijfelgevallen.

Voor de rest: she's done it again.

Ben het niet helemaal eens met de kreet herhaling van stappen. Ik vind het niet realistisch om te verwachten dat elk album een volgende stap is in een nieuwe richting, qua sound. Ik denk dat Eefje een zeer ruim palet heeft opgebouwd aan sound, waaruit ze nu gretig kan kiezen. Neil Young keerde met een album als Comes A Time immers ook terug naar de zo succesvolle sound van Harvest.

Ik vind dit album een goede mix tussen de sound van de laatste drie albums. Nog een stap verder richting elektronica was denk ik ten koste gegaan van een stukje persoonlijkheid.

Het laag zit er echt wel heel goed in zeg. Ik vraag me oprecht af hoe ze dat met een lengte van 47 minuten goed laten klinken op een enkele LP. Ik denk dat de CD the way to go is.

Zo, dit is de eerste nacht die ik in gewiegd word door de nieuwe Eefje en ik word er nu al bekant weemoedig van. Missie van het concept is dus al geslaagd. Zojuist op de fiets van Geldrop naar huis vergezelde ze me als een goede vriendin aan wie ik al iets te lang niet meer had verteld dat ik aan haar denk en om haar geef. Ze mag er weer zijn. Ze mag er stiekem altijd zijn.

Kaler dan Heimwee doch hariger dan Het is vult Heimwee precies het gat waarvan ik tot op heden niet wist dat het er was. Een lekker warme trui, maar de jas kan in de kast blijven ofzo. Een soort vleesgeworden herfst. Herfst is mooi. Geregeld kan ik me vastklampen aan een weerhaakje zoals de van optimisme blakende opener,de inmiddels al goedgestoffeerde singles Vlammen en Heimwee, de wederopstanding van de Ongeveertokkel, de fladderende melodielijnen van Weekenden, het stuwende mantraesque Vlug, en de naald die in een groef blijft steken. Laatstgenoemde vermoedelijk verwijzend naar de krassen in mijn dierbare stuk gedraaide Het is-LP. En de andere liedjes die nog vrij geruisloos aan me voorbijgaan klinken in elk geval verzorgd en in lijn met de sfeer. Eefje weet precies waar ze mee bezig is en heeft me ervan overtuigd dat alles wel goedkomt.

Eerlijk gezegd ging ik best wel met twijfels dit album, en zelfs nog deze eerste poging tot recensie, in. Ik weet eigenlijk ook niet meer waarom ik zo twijfelde; het woord 'logenstraffen' mag weer eens uit de kast. Ik blijk haar harder gemist te hebben dan ik dacht.

Twee luisterbeurten verder en het woord 'saai' is het eerste wat in mij opkomt.
Waar 'Het Is' en 'Nachtlicht' zo veel variatie laten horen, is 'Heimwee' een aaneenschakeling van te veel zelfde soort liedjes. De stem van Eefje varieert nauwelijks, haar stem wordt elk bijna nummer 'gedubbeld' in een bedje van net te veel reverb.
Ik ga het album zeker nog wat kansen geven, maar voorlopig 2,5 ster=matig.

Ik heb het nu ook meerdere keren gedraaid. Ook via de koptelefoon. Maar ik ervaar hetzelfde (ik noemde het eerder al 'weeïg'). Dat heb ik nooit eerder gehad met een Eefje album. Misschien is het inderdaad die aaneenschakeling van telkens hetzelfde wat jij noemt en het gebrek aan variatie in haar stem en muzikale aanpak. Ik kom er gewoon maar niet lekker in en dat is echt voor het eerst.

Ik zou het alles behalve saai noemen. Maar goed, meningen verschillen. Ik was eerst ook niet zo enthousiast over het album, maar inmiddels durf ik wel te zeggen dat dit bijna het niveau van Bitterzoet haalt. De stemmen hier tot nu toe laten hetzelfde beeld zien. Ook de media zijn laaiend enthousiast, wat mij toch verrast heeft. Het album staat hier al 2 dagen op repeat. Het klinkt ook erg lekker tijdens wandelingen maken, moet ik zeggen. Ik blijf het herhalen: Heimwee is een slowburner. Wetende dat Eefje's liedjes pas echt tot leven komen op het podium, kan het alleen maar fenomenaal worden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eefje de Visser - Heimwee - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Eefje de Visser - Heimwee
Met Heimwee heeft Eefje de Visser een ander album gemaakt dan het terecht zo bejubelde Bitterzoet uit 2020, maar ook het nieuwe album van de Nederlandse muzikante klinkt weer onmiskenbaar als Eefje de Visser

Op Bitterzoet koos Eefje de Visser ruim vier jaar geleden voor een spannend elektronisch geluid, dat verrassend mooi samenvloeide met haar stem. Het geluid op haar nieuwe album Heimwee is subtieler en organischer, al zijn de synths nog steeds aanwezig op de achtergrond. Ik moest zelf even wennen aan het wat intiemer en op het eerste gehoor wat minder spannend klinkende Heimwee, maar eenmaal gewend aan het nieuwe geluid valt alles snel op zijn plek. Eefje de Visser heeft een uit duizenden herkenbaar geluid dat inmiddels velen heeft beïnvloed, maar zelf is ze op Heimwee alweer een stap verder. Hoe vaker ik naar Heimwee luister hoe dierbaarder ook dit album van Eefje de Visser me weer wordt.

Eefje de Visser schaarde zich met het in 2020 verschenen Bitterzoet definitief onder de kroonjuwelen van de Nederlandse popmuziek. Het album eindigde hoog in flink wat Nederlandse jaarlijstjes, waaronder de eindlijst van Oor, die het album met afstand aanvoerde. Daar viel echt niets op af te dingen, want het was in alle opzichten een geweldig album. Op Bitterzoet waren de songs van Eefje de Visser nog wat aansprekender dan op haar eerste drie albums, was de muziek nog wat spannender en sprak ook de zo karakteristieke zang van de Nederlandse muzikante nog wat meer tot de verbeelding.

Het heeft de lat idioot hoog gelegd voor het vijfde studioalbum van Eefje de Visser, dat deze week, ruim vierenhalf jaar na Bitterzoet en na de coronapandemie, het verkregen moederschap en een eindeloze tour, is verschenen. De eerste recensies die zijn verschenen van het album zijn weer buitengewoon lovend, maar ik geef eerlijk toe dat ik Heimwee bij eerste beluistering zelf flink vond tegenvallen. Zoveel zelfs dat ik het album in eerste instantie niet selecteerde voor een recensie op de krenten uit de pop, maar toen ik het album tijdens een wandeling met oortjes beluisterde viel er meer op zijn plek en uiteindelijk heb ik toch een plekje vrijgemaakt voor Heimwee.

Het nieuwe album van Eefje de Visser viel me in eerste instantie tegen omdat het album in muzikaal opzicht een stuk minder spannend is of beter gezegd lijkt dan Bitterzoet. Vergeleken met het vorige album heeft de elektronica een flinke stap terug gedaan. Elektronica speelt nog altijd een rol op Heimwee, maar het album klinkt organischer en ook wat meer ingetogen dan zijn voorganger.

De andere veranderingen zijn minder duidelijk. Eefje de Visser heeft een uit duizenden herkenbare stem en ook haar manier van zingen en haar teksten zijn zeer karakteristiek. Het zorgde ervoor dat ik Heimwee vergeleken met Bitterzoet in eerste instantie meer van hetzelfde maar dan minder goed en bijzonder vond, maar nu ik het album vaker heb gehoord moet ik daar op terug komen.

Het heeft absoluut te maken met de manier waarop ik naar het album luisterde. Bij wat vluchtige beluistering bij laag volume kabbelt Heimwee in mijn beleving wat voort zonder echt spannend te worden. De teksten van Eefje de Visser zijn in dat geval nauwelijks te verstaan, wat het vluchtige karakter van het album versterkt.

Hoe anders is het als ik het album met volledige aandacht en met de koptelefoon of oortjes beluister. De teksten van Eefje de Visser komen in dat geval wel binnen en hetzelfde geldt voor de muziek. Vergeleken met Bitterzoet is Heimwee wat subtieler en wat minder elektronisch ingekleurd, maar wat zit het allemaal knap in elkaar. De subtielere en vaak ruimtelijk klinkende synths zijn prachtig en dat geldt in nog veel sterkere mate voor de akoestische laag in de muziek van Eefje de Visser, met een hoofdrol voor de weergaloze baslijnen.

Producer Pieterjan Coppejans, tevens de echtgenoot van Eefje de Visser, is er wederom in geslaagd om haar stem samen te laten vloeien met de muziek op het album. Het is muziek die misschien wat minder uitgesproken is dan op het vorige album, maar de klanken op Heimwee zijn ook veelzijdiger en sfeervoller.

Heimwee is een sfeervol en intiem album, dat misschien wat meer tijd vraagt dan Bitterzoet, maar dat wanneer je er vaker naar luistert alleen maar mooier wordt. De muziek van Eefje de Visser was altijd al benevelend, maar is op Heimwee ook met grote regelmaat sprookjesachtig mooi en hetzelfde geldt voor haar zang.

Meer van hetzelfde maar dan minder goed en bijzonder was mijn snelle en voorbarige conclusie, want inmiddels hoor ik absoluut nieuwe wegen op Heimwee en doet het album wat mij betreft niet heel veel of zelfs helemaal niet onder voor zijn briljante voorganger. Eefje de Visser heeft het weer geflikt. Erwin Zijleman

De recensie hierboven sluit goed aan bij mijn beleving. Misschien hebben we de lat na Bitterzoet erg hoog gelegd en zijn sommige mensen daarom wat teleurgesteld. Maar ik zou zeggen: geef het een kans, luister er een paar keer naar en je bent (waarschijnlijk) om.

Pfoeh de derde nacht die ik inga met Eefje en de vogel in de vensterbank (weet je nog?) vliegt inmiddels al een dag lang praktisch onafgebroken in mijn herinnering. Ik denk ook dat ze daar een nestje heeft gemaakt, want langzaam maar zeker lijken steeds meer kjoele zinsnedes uit hun ei te kruipen. Deze ben ik de komende tijd nog niet beugehoord.

Met Heimwee zit ik eigenlijk weer in dezelfde situatie als de vorige plaat. Ik maakte kennis met haar muziek met Nachtlicht. Ik was helemaal omver geblazen door die plaat. Met de release van Bitterzoet had ik twijfels of die plaat dat niveau überhaupt zou evenaren. Het kostte me ook wat luisterbeurten voordat het kwartje viel en is tot nu mijn favoriete plaat van haar. Nu moet ik ook weer wennen aan Heimwee. Vooral kant B vind ik een stuk beter dan kant A tot nu toe, die is naar mijn mening wat gezapiger. Uit het Oog en Ik weet dat hij het wil waren al mijn favorieten. Wolk Breekt en Reizen zijn daar bijgekomen. Ik wacht ook nog even met een cijfer geven.

Na een weekje Heimwee op repeat sluit ik me aan bij veel opmerkingen, die hierboven al te lezen zijn.
Wellicht is dit album net wat minder opvallend en verrassend dan de voorgaande kunstwerkjes, maar als je echt goed luistert zit het 'm toch meer in de subtiele details : fijne baslijnen , een net wat frissere synth-sound en al met al een zelfverzekerde Eefje, die haar creatieve universum overziet en uit haar hele oeuvre diverse elementen heerlijk aan elkaar weet te koppelen.
Nog steeds weet zij me erg te raken met haar poëtische en unieke beschouwende teksten, die bewust multi-interpretabel zijn gevat in onmiskenbare heel eigen composities, die vertrouwd voelen en mij echt nooit vervelen.
Hoogtepunt voor mij : "Reizen" dat zich kan meten met haar allermooiste liedjes.
We mogen heel trots zijn op zo'n enorm talent in de Nederlandstalige popmuziek!

Eefje was gisteren live bij Vera On Track (3FM) om vier nummers te spelen van het nieuwe album

Eefje de Visser werkt in en met sferen. Ook haar nieuwe album ‘Heimwee’ word je meteen opgenomen in een wereld waar tekst, stem en geluid een bijna dromerige verbinding met elkaar aangaan. De ene keer wat dikker en voller aangezet, de andere keer zachtjes sluipend en fluisterend. Dat spelen met sfeertinten en de boel toch bij elkaar houden, dat kan Eefje (bijna als geen ander).

Ik zette hem zojuist aan om hem te beluisteren, en mijn vrouw zei na tien seconden, oh nee he niet die vrouw, die ergert me en gaat dan de hele dag in mijn hoofd zitten! Dan maar een keer beluisteren als ik in mijn eentje ben.

En ook bij Spijkers met Koppen. Klonk wel goed.

Rondom [i]"Het Is"[/i] was ik helemaal weg (van de muziek) van Eefje. Met de jaren is er een soort van afstand ontstaan. Een afstand met haar nieuwe werk, maar ook met haar oude werk gek genoeg. Ik vind veel nog wel mooi, maar het raakt mij niet meer zo als toen.

Toen de muziekwereld "Bitterzoet" zo ophemelde ontstond er bij mij een gevoel van "opstand". haha, nee geen opstand, maar ik vond de bejubeling lichtelijk overdreven. Ik vond namelijk dat haar electronische invloeden iets te overduidelijk aanwezig waren en werd er niet altijd creatief een eigen draai aan gegeven.

Nu 4 jaar verder.. 4 jaar alweer geniet ik toch wel weer met volle teugen van de nieuwe worp aan tracks van Eefje. Misschien omdat die drang naar electronische muziek toch iets op de achtergrond is geraakt. De warme dromerige esthetiek spreekt mij toch wel weer aan.. maar wel met gepaste afstand.

Edit: Er staan wel iets teveel niemandsdalletjes op waardoor het een magere 4* betreft..

Mijn ervaring komt grotendeels overeen met die van overmars89, behalve dat De Koek stiekem dé Eefje-plaat voor me is. Maar Het is vond ik destijds ook geweldig en Nachtlicht ook. Bitterzoet vond ik aanzienlijk minder goed dan de voorgangers: te lang, te veel nummers die niet al te bijzonder waren ('De Parade', 'Oh', serieus?). Dat was wel frustrerend, want ik hoorde dat ze grote ambities had, die ze maar ten dele waar kon maken. Heimwee is aanzienlijk pretentielozer (hoewel het kunstacademiegehalte nog wel hoog is), en inderdaad er staan ook hier wat nummers op waarop ze wat meer haar best had mogen doen. Maar over de gehele lijn word ik hier toch best wel blij van, zeker gezien mijn verwachtingen aanzienlijk lager lagen dan voor haar andere platen.

Aan de ene kant denk ik, het klinkt iets volwassener maar aan de andere kant begint het voor mij een soort gekabbel te worden. Eefjes stem is minder liefjes zoals op de andere eerste albums en dit kan ik wel waarderen maar ondanks dat doet dit album mij op een of andere manier helemaal niets. Dit begon bij mij al bij Bitterzoet.

Nachtlicht had bij mij precies het omgekeerde effect. Zou het dan het gemis aan een elektro tintje zijn? Ik heb Eefje één maal live op een festival gezien en de energie die daar van het podium af kwam..... gaf me gelijk een glimlach van oor tot oor. Ik zit bij dit album echt te wachten op een "banger" maar het blijft maar gezapig. Haal toch eens uit (figuurlijk )!!

Toevallig kwam haar nummer met Bazart voorbij en toen dacht ik, ja dit is wel lekker. Het ligt niet aan mijn stemming oid. Maarja, people come, people go en zo is het kennelijk ook met muziek. Ben bang dat ik haar kwijt ben.

Het leuke van Eefje en vooral deze plaat is dat ze er niet zo'n kleinkunsterige toestand van maakt, hoewel de teksten en haar stem en artistieke inborst er op het eerste gezicht wel toe neigt.

Maar gewoon ontzettend goede popliedjes.