Devo - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978)

Wat is dit voor hoes ???? Ik heb een heel andere (LP-)hoes (foto van onderen van iemand met een zwembrilletje op en een doktersjas aan).

Klopt Pelk, Dat is ook de orginele LP foto (Ik heb de Foto-LP!!! )

Dit is effectief de originele hoes. Probleem is dat die enkel langs de andere kant van de oceaan te vinden is. Ik heb mijn plaat dan ook in Canada gekocht.

De foto van de man met zijn zwembrilletje komt uit de kortfilm "The Truth about De-Evolution" uit 1976 waarmee DEVO bekend is geworden. Dit is dan ook Mark Mothersbough, één van de twee frontmannen, die als professor zijn preek doet met het liedje "Jocko Homo".

Mark: "Are We Not Men?"
Heel de zaal: "We are DEVO!"

k, weer wat geleerd!!

De Devo versie van(I Cant Get No) Satisfaction is mischien wel een van de allerbeste nummers ooit! Hoe ze op de maat spelen en eigenlijk ook weer uit de maat, geweldig!

En zo moet je iets over Devo schrijven. Da's knap lastig, durf ik te stellen. Devo lijkt me een band waarover ik weinig te vertellen heb - niet dat deze overweging mij nu al geregeld hoofdbrekens heeft bezorgd; nee nee. Maar als ik nu er zo eens bij stilsta, tja - wat voor zinnigs valt er nu eigenlijk over Devo te vertellen?

Ik ontdekte Devo vrij laat (in ieder geval niet in '78, aangezien ik toen het levenslicht nog niet eens aanschouwd had, laat staan het licht gezien had wat Devo betreft) bij het zien van Wes Anderson's redelijk briljante (doch ondergewaardeerde) The Life Aquatic with Steve Zissou. Zissou was van begin tot eind voorzien van uitstekende muziek; zo was daar Seu Jorge die akoestische vertolkingen deed van Bowie klassiekers (ook op CD uitgebracht overigens) en was Starálfur, met afstand mijn favoriete Sigur Rós nummer, te horen. Echter ook was daar Gut Feeling. Eenieder die dit Gut Feeling ooit heeft mogen aanhoren kan wellicht mijn onmiddelijk opgewekte enthousiasme begrijpen. Niet veel later was ik €7,99 (wat kost een meesterwerk nog, tegenwoordig) armer en een vijfsterrenplaat rijker.

Om even terug te komen op de zin en onzin van Devo: da's dus een lastig punt. Q: Are We Not Men? A: We Are DEVO! is een plaat die zich behendig om de valkuilen der muzikale meligheid weet te bewegen. Meligheid ligt immers op de loer als je je presenteert als de huisband van Alpha Omega Delta en onderwerpen aansnijdt die op z'n minst een hoog droogklotengehalte lijken te waarborgen. Hoe Devo er mee wegkomt is mij ook een raadsel, maar als ik de heren zelf mag geloven heeft het er iets mee te maken dat zij geen mannen zijn: zij zijn immers Devo!

Het is echter ook gewoon een feit dat Devo retegoeie muziek aflevert. Het materiaal getuigt van een vakmanschap en genialiteit waarvan het gros van hun tijd- en stijlgenoten enkel van mocht dromen. Devo speelt indrukwekkend strak; de band klinkt, zoals het echte nerds betaamt, zo exact als de wetenschappen die zij in hun vrije tijd vast gretig bestudeerden. Koud, koel en kil klinkt het echter zeker niet (wel cool, natuurlijk): de uitvoering is namelijk even bevlogen als strak. Die bevlogenheid komt echter niet altijd tot uiting, althans, niet direct hoorbaar: vaak is er sprake van een onderhuidse spanning die de muziek nog tienmaal (elfmaal, misschien zelfs) interessanter maakt. De pure broeierigheid zoals die bijvoorbeeld in Satisfiction te horen is doet het origineel onmiddelijk vergeten.

Meligheid troef is Q:AWNM?A:WAD! dus zeker niet. Het is een plaat die zich minder voordoet dan 'ie eigenlijk is. Niet oppervlakkig, maar onderhuids. Niet melig, maar scherp. Devo kiest voor een verrassingsaanval: u verwacht absurd vermaak en krijgt vermakelijk absurdisme. En da's eigenlijk veel beter. 5*

Uitstekende review, Sven.

U verwacht absurd vermaak en krijgt vermakelijk absurdisme. En da's eigenlijk veel beter.


Devo ten voeten uit: wow wat een zinsnede sxesven !!

Bedankt, beiden!

Na de film "The Truth about De-evolution" is DEVO in America uitgegroeid tot een superband. In Europa heeft DEVO nooit kunnen maken.

De aanhang van DEVO begon eind jaren '70 religieuse vormen aan te nemen. Amerikanen liepen in DEVO-suits (De gele pakken uit de clip "(I Can't Get No) Satisfaction").

Mechandise-technisch natuurlijk een meesterzet. De pakken zijn nog steeds te koop en ook het vervolg, de ENERGY-DOME, de rode hoedjes van het album "Freedom of Choice" zijn nog steeds verkrijgbaar.

Over de plaat: sxesven geeft het prachtig weer.

Ken eigenlijk enkel Mongoloid (fans moeten zeker maar een keer Ex-Drummer gaan kijken). Hilarische cover in de film, verder vond ik het eigenlijk nogal lachwekkend slecht.

"And he wore a hat and he had a job
And he brought home the bacon so that no one knew
Mongoloid, he was a mongoloid"

Geniaal toch, OH?

Maar serieus, de rest van de plaat zou ik dan maar aan me voorbij laten gaan, haha.

Was er ook niet naar op zoek hoor. Nummer is verder wel grappig, maar ook vooral in de film weer. Wordt toch iets harder op doorgebruld

Ik ga 'm maar eens kijken, geloof ik.

Uw review is absoluut ok, op één puntje na, vind ik. Devo is in mijn ogen juist één van de weinige groepen in de popgeschiedenis die net wél iets zinnigs te vertellen hebben. Ze zijn zeer maatschappijkritisch, maar doen het met zo veel ironie dat veel Amerikanen, en blijkbaar ook Europeanen zoals hier blijkt, hen niet meer begrepen. Ook hun kledij en merchandising was bewust extreem belachelijk zodat het onbedoeld zeer succesvol werd.

Daarnaast is het natuurlijk ook een kwestie van smaak. De enige poëzie die mij kan boeien is Paul Van Ostaijen en die persoonlijke stijl zet zich blijkbaar door tot in de muziek.

Vermakelijk absurdisme dus - absurdisme in een vermakelijk jasje gestoken. Zoek absurdisme maar eens op; dat betekent geen grappen en grollen, maar iets geheel anders. Dat u het weet.

Dus heb ik sxesven's advies opgevolgd;
never to oldfart to learn zou ik zo zeggen:

Het absurdisme is een filosofische stroming waarin wordt gesteld dat het leven in essentie geen betekenis heeft, het onmogelijk is rationeel te verklaren waarom er leven is en dat iedere poging om de essentie van het heelal te ontrafelen gedoemd is te mislukken. Volgens absurdisten is het menselijk lijden het resultaat van vergeefse pogingen door individuen om reden of betekenis in de absurde kloof van het bestaan te vinden. Het idee van absurdisme wordt weerspiegeld in diverse kunstvormen.

Inderdaad, die versie vind ik toch een stukje leuker

Jaja, een bijzonder plaatje deze.
In eerste instantie had ik nog nooit van deze band gehoord en na het zien van Ex-Drummer ben ik op deze site eens komen piepen naar Devo. Een of ander inspirerend berichtje zal mij er toe gedreven hebben om hem ook maar uit de platenbakken te gaan halen.
Uncontrollable Urge vliegt er meteen in met een onweerstaanbare riff, dit nummer vat een beetje deze plaat samen vind ik, een soort van gecontroleerde, lichtzinnige gekte met daarover bijzonder leuke lappen tekst.
Satisfaction in een 'kort' ('als iemand kort houden in Vlaams') gehouden versie.
Praying Hands en Space Junk zijn 2 ferme rockers met af en toe een rare bliep of tuut erin, kan ik wel smaken. En Space Junk einidigt ook zo lekker.....
Mongoloid is dan weer de bekende song uit de film naar het boek van Brusselmans en is een kraker.
Jocko Homo is samen met Space Junk het mooiste nummer op deze plaat en gaat zoveel kanten uit dat ik er soms ongemakkelijk van wordt maar het doet me altijd iets en dat is toch waar ik op zoek naar ben in muziek.
Too Much Paranoiacs is een punkerig experiment en Gut Feeling dendert heerlijk weg.
Come back Jones is zelfs rockabilly.
Sloppy en Shrivel Up zijn naar mijn zin een beetje jammer.
Een wat sterker einde zou deze plaat uber maken, nu is ze gewoon heel erg goed.
Devo, onbekend is onbemind, jammer.

Ik heb deze plaat in 1978 gekocht naar aanleiding van een positieve recentie in een muziekblad en omdat er een cover van Satisfaction (Rolling Stones) op staat. Ik heb nooit toegang tot deze muziek kunnen vinden en deze dan in de platenkast ook jaren lekker laten slapen. Omdat er op deze site alweer goede recenties te lezen zijn heb ik dit album opnieuw herbeluisterd en moet zeggen....het is een bijzonder album.... en ik heb mijn stem verhoogd. Ik ga nu verder op ontdekkingstocht een kijken of dit album nog verder weet te groeien..

Duidelijk een Eno-productie. Typisch geluid en lekker strak.

Gut Feeling / Slap Your Mammy is het hoogtepunt, wat mij betreft, hoewel Uncontrollable Urge en Mongoloid er zeker ook mogen zijn (en die laatste kreeg enkele jaren geleden een nieuw leven als sample in Layo & Buskwacka's Love Story).

Leuke discussies. Ik ben destijds in 78 ook beinvloed door de hype en heb deze plaat aangeschaft. De plaat lag een stuk beter op de maag dan toenmalige 'hype-genoten' Pere Ubu, waar ik nog steeds kriegelig van wordt.

DEVO was heel leuk. Bijna de hele plaat, hoewel een juiste stemming wel vereist is. Lekker pretentieus. Het deed me destijds denken aan Splitt Enz, qua gekte vooral.

Jocko Homo werd onlangs nog (live) door de band Women gecoverd en dat deden ze heel verdienstelijk.

Klinkt schitterend in die film inderdaad. Ik herkende het toen niet meer ook al heb ik dit album een paar keer gedraaid, maar genoot wel intens toen het langskwam. Ik vind het voorlopig wel één van de weinige echt mooie nummers op deze plaat. Het doet me trouwens denken aan Blur - Resigned. Ook zo onderhuids, psychedelisch en bouwend.

weet iemand waar ik op internet de echte studioversie van Mongoloid kan vinden?? ik vind alleen maar kutfilmpies van live versies enzo...

mwoh, ik vind deze wel tof

http://www.youtube.com/watc...

maar je hebt gelijk de studioversie is ver te zoeken op joeptjoep

die is inderdaad wel okee
mijn dag ook weer goed

Gut Feeling (Slap your mommy) is toch een enorm toffe afsluiter. Dat dacht ik tenminste altijd. Zie nu pas dat er nog drie reguliere nummers achteraan komen. Die dan ook maar even opsnorfietsen, vier sterren blijven staan onder embargo.

Voor mij is dit de plaat die de toon zette voor alles wat de New wave daarna opleverde. Ieder nummer is een prijs waard. Eno die hier een van zijn eerste productieklussen deed, weet precies hoe het moet klinken.
Ook onderstreept dit dat de meest oorspronkelijke muziek uit de VS komt en niet uit Engeland. Of het nu gaat om Jazz, Blues, Soul, Punk, New wave of Avant Garde. Engelse bands zijn copy cats.

Dit is nu echt een album dat je volgens mij het beste kan beluisteren als je te veel gedronken hebt. Lekker meeblèren op de Stones cover '(I Can't Get No) Satisfaction' en het zeer komische 'Jocko Homo''. Ook de overige nummers van dit aanstekelijk debuut van Devo klinken trouwens best goed. Je moet voor deze 'ouwehoer' muziek wel in de stemming zijn uiteraard.

3,5*