Devo - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978)

Mei 1978 hoorde ik een knotgek liedje in de Tipparade. Het origineel van (I Can’t Get No) Satisfaction kende deze jonge tiener inmiddels van Hilversum 3, maar de nieuwe versie mocht er ook zijn. Rare zang en een raar ritme maar onweerstaanbaar. Gespeld als (I cån't gèt mé nö) Såtisfactiön stond het vier weken in die lijst, zonder de Top 40 te halen. Wel één week in de Nationale Hitparade: in juni haalde het #48.

September 1977 verschenen op eigen label Booji Boy: de debuutsingle van Devo, afkomstig uit Akron, Ohio. Zoals de hoes vermeldt: “another fine product of The De-evolution Band”.
Een demotape bereikte de oren van zowel David Bowie als Brian Eno, waarna de laatste met de groep een heropname produceerde voor het Londense label Stiff, te vinden op de EP Be Stiff. Zoals zoveel namen die in 1977 met een single debuteerden, volgde in 1978 de elpee.

Die rare aanpak van de van de Rolling Stonesklassieker: je moet er maar op komen. Devo, zoals de ingekorte groepsnaam inmiddels luidde, kiest voor een eigenzinnige aanpak die in niks lijkt op wat anderen voordien deden.
Midden jaren ’70 was de groep al druk bezig met video’s bij hun muziek, de tijd vooruit. De debuutsingle veroorzaakte enige reuring en met de steun van Bowie en Eno werd de groep in 1978 een bescheiden hypeje bij progressieve Amerikanen. De groep wist snel een vaste aanhang op te bouwen, die in de decennia uitdijde. Maffe liedjes, opvallende kleding en ironische teksten met maatschappijkritiek. Het bracht hen tot veelbekeken optredens in woord en muziek bij talkshows zoals die van David Letterman, waar ze in 1982 op amusante wijze uitleggen wat ze met de omgekeerde evolutie bedoelen.

De langspeler met de vreemde titel Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! is uit hetzelfde hout gesneden. Puntige liedjes met tegendraadse maar meestal clean klinkende gitaren, steevast uptempo met een belangrijke rol voor drummer Alan Myers, die dit alles van een drukke en gevarieerde basis voorziet. Voeg daarbij de frisse synthesizergeluiden plus de soms staccato vocalen van Mark Mothersbaugh en Gerald Casale, en het resultaat is een wereld op zichzelf.
Qua sfeer moet ik soms aan Sparks denken, maar orenschijnlijk komt de muzikale stijl van Devo uit het niets vallen. Het lijkt ook niet op de new wave die inmiddels in New York rond club CBGB was ontstaan met groepen als Television en Blondie, maar new wave is het zeker, vér verwijderd van de classic rock van die dagen.

Enkele hoogtepunten op dit album dat geen missers kent. In het science-fictionachtige Jocko Homo verklaart de groep zichzelf en de albumtitel. Gut Feeling (Slap Your Mommy) heeft een lang intro met toetsenpartij á la Dave Greenfield van The Stranglers en drukt uptempo dóór om met een punkachtige climax te eindigen; Come Back Jonee geeft met tekst en gitaarlicks knipogen naar Chuck Berry's Johnny B. Goode (1958). Nu echter in nerveuze wave verpakt.
De Europese hoescover (foto, zie hier) is anders dan de Amerikaanse (tekening) die MuMe afbeeldt. Op foto's zag ik ze in hun rare gele overalls en al vond ik de single leuk, deze jonge tiener zag daar nog niet de humor van.

Iets van Devo's eigenzinnigheid in zowel ironie, maatschappijkritiek en muziek klonk vanaf 1983 bij Steve Taylor, die zijn meeste muziek op een christelijk label uitbracht en daardoor onbekend bleef. Qua gitaarwerk en de drumpartijen hoor ik ook overeenkomsten met The Feelies, die in 1980 debuteerden.

Ik kwam hier vanaf Lust for Life van Iggy Pop. Mijn reis door new wave, punk en aanverwanten blijft in september 1977, toen voor het eerst een golfje langspelers in dit genre over de muziekwereld spoelde. Omdat ik No More Heroes van The Stranglers al eerder beschreef, vervolg ik met de debuutelpee van The Boys uit Londen.