Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes (1975)

"Some of the greatest American music ever made" zeggen de mensen van allmusic.com. Wel van mij mag die "some of" en die "American" weg. 5/5

What he said!

Wat een heerlijke losse-pols-plaat is dit. vol met prachtige spontane nummers. Je hoort duidelijk dat ze het naar hun zin hebben.

Waarom is deze plaat niet wat bekender geworden? Er staan wel geen hits op maar als geheel luisterd ie zo heerlijk weg.

oh ja ligt het aan mij of was bobby Dylan hier soms behoorlijk high?

halfje erbij maakt 4.5*

Mss ben ik te vroeg met stemmen. Heb het juist éénmaal bemuisterd en het springt er niet uit. Maar dit is best aangenaam. Een groeiertje.
3* voorlopig maar zeker geen Dylanklassieker

Ik had de afgelopen twee jaar nog altijd niet verteld waarom ik dit album zo geweldig vind. Wel, nu het opnieuw in mijn top-10 staat wordt het dus tijd. Bij deze:

Zomer van 1967. Bob Dylan had een motorongeval gehad en was amper in het openbaar te zien. Ondertussen had zijn backingband, the Band, een huis in de staat New York gehuurd, genaamd "Big Pink". Dylan en the Band zouden daar die zomer samenkomen om muziek te spelen.

Wat mij zo aantrekt aan dit album is het feit dat de muziek zo oprecht en tijdloos is, maar dat het het ook allemaal zo mysterieus is. Het is zo vreemd, op het moment dat Dylan en The Band deze tapes opnamen vond ondertussen een muzikale revolutie plaats, psychedelia en hippie-gekte was verspreid over het hele land en het was de summer of love. Dylan, op dat moment de grootste artiest op de wereld mag je wel zeggen, had al een jaar niets meer uitgebracht, en mensen dachten zelfs dat Dylan gestopt was, omdat hij zich amper nog liet zien. En op dat moment zaten Dylan en zijn backing band dan deze verzameling nummers te spelen (voor hun plezier!), een ode aan pre-WOII blues en folk. De muziek is dus helemaal niet te plaatsen in zijn tijd. Het is een vreemde gedachte dat Dylan met zijn maten daar in dat huisje op de buiten zat, in de kelder, oude muziek te spelen, opgenomen door een tape recordertje, terwijl daarbuiten het land in rep en roer stond.

De teksten zijn zo bizar als het maar kan zijn. Vaak is er geen touw aan vast te knopen. Ze roepen wel beelden op van het oude Amerika dat je ook hoort in van die oude folksongs. Maar Ik heb geen idee welke nummers hier precies beinvloed zijn door welke oude folksongs. Enkele lijnen uit de verschillende lyrics: "A man must swim if he expects to live off the fat of the land", "What's the matter, Molly, dear, What's the matter with your mound?", "Nothing is better, nothing is best, take heed of this and get plenty of rest". Er kan alleen maar geraden worden naar wat ze betekenen (volgens mij hebben ze zelfs geen enkele betekenis ). Dat maakt het zo mysterieus allemaal. Maar ik vind het alleszins echt geniaal.

De muziek lijkt ook nog eens erg klungelig gespeeld en gezongen te worden. Maar het wordt met een groot hart gespeelt. Je hoort een grote kameraadschap tussen Dylan en de leden van The Band. Ze hebben duidelijk veel plezier in het maken van deze muziek en er wordt veel emotie ingelegd ("Tears of Rage" bijvooreeld, Dylan's meest emotionele nummer vind ik!). Benieuwd hoeveel biertjes of jointjes ze ophadden tijdens het maken ervan . Oh, en dat orgeltje . De hoes van deze plaat geeft trouwens ook erg goed de sfeer weer.

In 1975 werden deze tapes dus gereleased, tegen Dylan's zin overigens. Maar er moet wel in gedachte worden gehouden dat dit lang niet alle nummers zijn. Er is een bootleg serie genaamd "The Genuine Basement Tapes" die vijf delen bevat dacht ik, dus die bevat nog veel meer nummers. Ook komen maar zestien nummers van deze plaat daadwerkelijk uit de Basement Tapes. Acht andere nummers zijn zonder Dylan en zijn outtakes van The Band. Toch klinken deze nummers ook zéér goed en sluiten ze zeer goed aan bij de andere songs. En tenslotte ook nog: deze tracks werden alen geremixt/remastered door Robbie Robertson. Op de bootlegs zijn ze in 'normale' versie te horen.

De drie dingen die me dus zo aantrekken in "The Basement Tapes" zijn dus tijdloosheid (wat wel bij meer Dylan-albums is, maar deze plaat past echt helemaal niet in de context van zijn tijd), mysterie (o.a. uiterst bizarre lyrics), oprechtheid en emotie (ik heb Dylan op geen enkele plaat met meer emotie en plezier horen spelen en zingen!). Dat maakt dat het mijn favoriete Dylan-album is en het ook in mijn top tien staat. Ik zou het zelfs het ultieme Amerikaanse album aller tijden durven noemen, nog meer dan andere favorieten van mij, zoals bijvoorbeeld "The Velvet Underground & Nico", omdat het typisch Amerikaanse muziek is: folk en blues, en omdat deze vierentwintig nummertjes voor mij zo tijdloos en uniek op deze wereld zijn.

5*

Toon1, mooie bespreking en goed geschreven essay. Je hebt je duidelijk flink in Dylan verdiept. Ik neem aan dat je ook zijn chronicles gelezen hebt...

Mooie plaat is dit, inderdaad. Zelfs de hoes is van een tijdloze schoonheid.
4 sterren ****

Nope, nog niet, maar wel enkele andere biografieën .
Er is trouwens ook een boek dat gaat over de Basement Tapes en hun relatie tot die oude folk en bluesmuziek. Heb het al eens in mijn handen gehad maar nog nooit gelezen.

@Toon1:

Bootleg inderdaad 5 cd's

Greil Marcus heeft over deze "genuine basement tapes" een heel boek geschreven. essentieel leesvoer !

http://theband.hiof.no/books/invisible_republic.html

zitten nog veel onuitgebrachte pareltjes tussen.. (ook een hoop doublures)

Mooi stukje tekst Toon! Er spreekt bezieling uit.

Het zet mij iig aan om me eindelijk eens wat meer in Dylan te gaan verdiepen.

als je het boek niet bij de hand hebt kun je hier nog een mooi uitgebreid essay lezen


http://www.punkhart.com/dylan/reviews/basement_tapes.html#V1

Dit album toch maar weer terug in mijn top tien gezet...

Ik kom net terug van de film 'I'm Not There', over het levensverhaal van Dylan (over de film ben ik lovend, maar dat terzijde - zie Moviemeter ).
In de film zit een prachtige scene met Billy the Kid (die Bob Dylan moet voorstellen, gespeeld door Richard Gere - erg verwarrend trouwens ), die te paard in een dorpje komt met allemaal surrealistische inwoners. Zij stellen allemaal mensen voor die uit de nummers van deze plaat komen (sommigen heten zelfs Mrs. Montgomery en Mrs. Henry). En ze spreken lijnen uit de teksten van de nummers op 'The Basement Tapes'. En vervolgens zet een fanfare met een zanger het nummers 'Goin to Acapulco' in, ook een nummer van de Basement Tapes. Briljante scene, zeer bizar en surrealistisch. Het deed mij nogmaals beseffen waarom ik steeds weer zo gefascineerd ben door deze plaat. Dylan is op deze plaat helemaal bevrijd van de druk van de buitenwereld (fans en reporters die hem voortdurend lastig vielen - mensen die 'No Direction Home' gezien hebben weten waar ik het over heb natuurlijk), en kon zich op deze plaat helemaal laten gaan. Hij klonk dan ook nooit zo losjes als op 'The Basement Tapes'.

Maar ik vind het dus prachtig hoe Todd Haynes in zijn film 'The Basement Tapes' voorstelt (al is het maar een kort stukje). Een surrealistische kijk op Amerikaanse folklore. Dat is precies het gevoel wat ik bij deze plaat krijg. Voor mij is dit het ultieme americana-album. Op twee manieren: 1. Americana kan de muziekstijl betekenen (de muziekstijl die folk, blues en country verzamelt). Op 'The Basement Tapes' is er eigenlijk niet altijd overduidelijke folk of blues (laat staan country) te horen, dit komt eigenlijk meer over als een subtiele mix van die genres. Maar dat maakt het net zo aanstekelijk. Ook de teksten vind ik subtiel. Geen teksten over grote Amerikaanse helden of legendes natuurlijk , ze gebruiken de bizarre verhalen die je hoort in die oude Amerikaanse folk - en bluesnummers van het platteland, maar geven er volledig hun eigen, humoristische draai aan (het zijn natuurlijk allemaal ook eigen nummers).
2. Americana als de de algemene term: artifacten van de Amerikaanse cultuur. Ik vind deze plaat op zich een artifact van de Amerikaanse cultuur (al is Dylan zelf natuurlijk een icoon van de Amerikaanse cultuur), meer dan andere Dylan-albums. Ik heb een zwak voor de (oude) Amerikaanse cultuur - en folklore, en dit album weet dat gewoon erg goed te vatten. Als iemand mij zou vragen welke albums nu de Amerikaanse cultuur typeren, dan zou deze absoluut niet mogen ontbreken. Sterker nog; voor mij is dit gewoon het ultieme album. En het ultieme americana-album is dan eigenlijk ook weer gewoon het ultieme Amerikaanse album. Zoals ik in mijn eerste post al zei: volgens Allmusic (al is dat niet echt een autoriteit) is dit some of the greatest american music ever made, en ik kan ze daar alleen maar in bijstaan.

Er zijn trouwens nog nummers van de volledige bootleg-reeks The genuine basement tapes (vijf volumes), die hier niet hadden mogen ontbreken. 'Im Not There' bijvoorbeeld, het titelnummer van de film van Todd Haynes, is een nummer van The Basement Tapes dat voor het eerst officieel gereleased is, op de soundtrack van de film.
De nummers die ik graag op deze plaat had zien staan, naast de 24 nummers die er al op staan:

- All You Have to Do is Dream
- Bonnie Ship the Diamond
- Stones That You Throw
- One Single River
- Quinn the Eskimo
- I'm Not There
- I Shall Be Released
- One For the Road
- Santa Fe
- Sign on the Cross
- All American Boy
- See You Later, Allen Ginsberg

Al zijn dit zeker niet altijd nummers die veel toevoegen aan de al bestaande tracklist, maar het zijn gewoon leuke liedjes .

The genuine basement tapes bestaan uit 4 cd's en niet vijf volumes en hebben de original title "A tree with roots - The Genuine Basement Tape Masters". Er bestaat wel nog een tweede editie met de titel "Basement Tapes" en deze zijn wel vijf volumes. Hier heeft cd drie de ondertitle "All american boy" en cd 5 "Statue of Liberty".

Wauw, Toon1, hoe kom jij toch telkens aan zovéél informatie, màn, màn, màn, ik sta werkelijk paf; de combinatie : erg jeugdig en zulk een grote muziekkenner, je komt dat potdorie uitzonderlijk zelden tegen, en dat méén ik!

Petje af voor Toon1.

EN voor Dylan natuurlijk, een nooit uitdrogende inspiratiebron voor de echte muziekliefhebber!

@Harald:

Volgens Wikipedia was de 5-delige "Genuine Basement Tapes" er eerst. Daarna kwam "A Tree With Roots", die ook de volledige Genuine Basement Tapes bevat, maar dan op 4 cd's in plaats van 5.
In ieder geval, ik ben alleen bekend met de vijf delige Genuine Basement Tapes .

Hoi Evanshewson trouwens

Volgens mijn weten is die "A Tree With Roots"de eerste en originale bootleg release van de basement Tapes Maar hoe dan ook...het zijn prachtige opnames en jammer dat er nog geen officiel release van bestaat.

Ik heb dit over "A tree with roots - The Genuine Basement Tapes" op Bobboots.com gevonden:

"A complete overhaul of the basement tapes. 128 tracks in total, completely remastered with a major leap forward in sound quality compared to the original 5CD set. Put together in a much more organized and logical sequence. High quality packaging, 2 booklets, extensive original source notes and reprints of important press coverage. Original pressing limited to 500 copies."

Die eerste edition van de basement tapes was "Basement Tapes" en deze bestaat uit 5 enkele en losse cd's. Die tweede edition was dan "A tree with roots " zoals op Bobboots beschreven. Ik heb alle twee editions en "A tree with roots " is die wat betere en interessantere versie maar niet meer te krijgen.

Ik heb in ieder geval The Genuine Basement Tapes, waarvan de kwaliteit op cd4 en cd5 soms erg bedenkelijk is. Zal eens op zoek gaan naar die 'A Tree With Roots', voor betere geluidskwaliteit .

Vergeet het, 'A Tree With Roots' is niet meer te krijgen of peperduur. Maar ik wens je veel success bij jou zoektocht.

Ik heb de platen Music from big pink van The Band en The Bootlegseries 1-3 van Dylan, is de aanschaf van Basement tapes een overbodige of voegt dit echt iets toe aan mijn Dylan-collectie, verder heb ik tot nu toe nog niet besloten om Empire Burlesque en World gone wrong te kopen. Overigens vind de reli-platen wel prettig luisterbaar door zijn koortjes en inspiratie, de teksten zijn ook wel oke. Mijn favorieten zijn Blood on the tracks, Infidels en Time out of mind.

Als grote fan van de Basement Tapes vind ik natuurlijk dat je deze plaat moet aanschaffen. Maar het is ook de algemene consensus dat dit tot Dylan's betere, zo niet beste werk hoort (in tegenstelling tot Empire Burlesque en World Gone Wrong die worden aanzien als Dylan's slechtste werk). Ik denk toch wel dat de Basement Tapes mogen worden gezien als een belangrijke, en unieke plaat in Dylan's carriere. Het laat Dylan van een andere kant zien zoals geen enkele andere plaat dat doet, en er staan natuurlijk een paar klassiekers op (You Ain't Goin' Nowhere, Goin' To Acapulco, ...). Aanschaffen dus, zou ik zeggen

Oh, en Blood On the Tracks en Time Out of Mind behoren ook tot mijn absolute favorieten

Bedankt, Toon1, voor je waardevolle reactie, gezien je eerdere commentaren weet je wat wel of niet de moeite waard is. Ik ben naar Dylan,s minder bekende werk gaan luisteren door zijn samenwerking met de fantastische gitaristen Mick Taylor en Mark Knopfler en hoop dat ze nog eens samen gaan werken. Ik heb Dylan nooit live zien spelen, de kritieken waren vaak erg uiteenlopend van zeer slecht tot zeer goed. In ieder geval heeft Dylan zich allang bewezen en hoort de Basement tapes tot een toekomstige aankoop.

Tja, ik heb hier al twee lange berichten geschreven dus verdere uitleg is niet nodig denk ik. Van al de dylan albums dit de plaat die in m'n top tien staat, dat zegt genoeg denk ik. Essentieel!

Bedankt voor de info Toon, het is werkelijk een meesterwerk dit album. Ik ben altijd al geinteresseerd geweest in de oude blues en folhelden (guthrie, leadbelly, johnson etc.) en te horen is dat Dylan deze gedeelde interesse in dit album naar voren brengt.

Het boek van Greil Marcus over the Basement Tapes is ook in het Nederlands vertaald met de titel: Stemmen uit de kelder. Ik heb het boek een paar jaar geleden bij De Slegte gekocht. Misschien is het daar nog te krijgen.

Ik hoop dat de volledige Basement Tapes ooit nog eens legaal in The Bootleg Series worden uitgebracht. Dit is gewoonweg fantastische muziek, die nauwelijks te overtreffen is.

5 sterren.

Voor mij een totaal onbekend album van Bob Dylan, hoewel ik tal van Dylan-albums in huis heb (18) en nog enkele ontleend. Vertrouwend op Toon1 moet ik eens op zoek gaan naar dit album.

Inderdaad een schande dat dat nog niet gebeurd is. Daar zou ik avond na avond naar willen luisteren met het boek van Greil Marcus op schoot.

Bob Dylan vind ik goed... Music From Big Pink van The Band begint me steeds meer te bevallen... Misschien hier maar eens achteraan gaan?

Jazeker.

Empire Burlesque is inderdaad behoorlijk gedateerd, maar World Gone Wrong is een prachtplaat. Hij heeft misschien meerdere luisterbeurten nodig, maar de manier waarop Dylan hier een aantal oude, obscure folk-traditionals ten gehore brengt (gewapend met slechts een gitaar, een harmonica en een ontzéttend doorleefde kraakstem) is fenomenaal.

The Basement Tapes is natuurlijk onovertroffen als het gaat om het speelplezier, het muzikale vernuft en het fascinerende verhaal áchter deze plaat.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: hij valt tegen. En dat is op zich niet zo verrassend, want na de fantastische verhalen hier en het feit dat het een album is van twee artiesten die verschillende 4,5*'s in de wacht hebben gesleept en allebei in m'n top 10 staan. De plaat is dan ook zeker niet slecht. De liedjes weten af en toe wel een glimlach op mijn gezicht te toveren en je hoort het plezier waarmee de mannen hun muziek ten gehore brengen, maar het raakt me niet zó, zoals Bob Dylan en The Band met andere albums wel wisten te doen. Een 3,5*.

Ik sluit overigens niet uit dat dit cijfer nog omhoog kan gaan. Bringin It All Back Home van Bob Dylan begon immers met dezelfde score en is inmiddels uitgegroeid tot mijn op één na favoriete album van ouweheer Dylan. Omlaag zal het punt in ieder geval zeker niet meer gaan.

Hij verdient wel meerdere luisterbeurten. Bij mij was het idd ook een groeier, maar nu zie ik wat voor prachtige sfeer dit album uitstoot.