Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes (1975)

Er komt toch nog een halfje bij. Vooral de eerste CD - met Odds And Evens, Million Dollar Bash, Going To Accapulco, Katie's Been Gone Please Mrs. Henry en Tears Of Rage (beter dan op Music From Big Pink!) - is geweldig. De tweede bevat wat minder opvallende topnummers, maar is toch zeer aangenaam om naar te luisteren. Dus: 4,0*

Ook deze vandaag voor een eurootje op LP gekocht. Kende dit werk van Dylan en The Band nog niet. Momenteel bezig met side2 van de eerste plaat en het klinkt erg goed. Met de info van Toon1 is het zelfs nog leuker om naar zoiets dergelijks te luisteren. Ik zit er helemaal in!

Ik houd van de muziek van The Band en van Bob Dylan, dus de combinatie is veel belovend. Wat ik er zo nu van meegekregen heb, hoort deze thuis in mijn collectie. Maar goed, eerst de speciale editie van The Last Waltz maar eens gaan beluisteren.

Dan heeft een mens een karrevracht Dylan in huis, maar deze vind je niet zo makkelijk. Staat héél hoog op boodschappenlijstje, het zal er zeker van komen, deze wil ik absoluut!

Hoe bedoel je, niet makkelijk te vinden? The Basement Tapes - in deze vorm - is toch wel verkrijgbaar in de gemiddelde Van Leest voor een tientje.
En A Tree With Roots is ook gemakkelijk te downloaden van internet, zoals ik pasgeleden nog heb gedaan

Vlaanderen heeft helaas geen Van Leest, wel fu**in' FRS die ik liever Free Games Shop noem!
Iedere keer dat ik in jullie mooie land ben stap ik geheid een Van Leest binnen, ik zal deze eens opzoeken, ik wil hem nu wel echt!

Op de FRS hoef je niet te hopen, inderdaad; je mag al blij zijn als ze daar Highway 61 Revisited hebben...

Idd, voor mij blijft World Gone Wrong echt een sterk album, het is idd misschien een plaat die meerdere luisterbeurten nodig maar ik vind hem zeker de moeite waard, doet me trouwens denken aan Nebraska van Bruce Springsteen, die hier trouwens ook goed word onthaald.

In Breda hebben ze nog veel betere dan Van Leest. Je bent er bij ééntje waarschijnlijk zelf nog binnen geweest. Snappie?? En in Breda hebben ze ook goed bier. Combineer dat een keer en ik zal de eerste pint klaar zetten, Father!!!

Ik kende het wel, ons jeugdhuis had dit destijds dus op elpee, maar vandaag vond ik het juweeltje zomaar in geremasterde versie en nog spotgoeiekoop ook in Mediamarkt, Oostakker bij Gent.
Erg leuk om deze plaat teruggehoord te hebben, dàt was potdorie lang geleden, zeg!
Luc, deze kan ik je echt aanbevelen. Leuk rommelig sfeertje, erg rootsy en folky.

Dit is toch een allemachtig mooie plaat!

De eerste songs van de basement tapes zijn gereleased op de eerste bootleg LP ter wereld, Great White Wonder. Het betrof 16 op acetaat geperste (gemasterde) songs die aan platenfirma's werden gestuurd om door hun artiesten te laten coveren (Manfred Mann, Fairport Convention o.a. hebben zo voor Bob een hoop royalties verdiend). Ook op latere bootleg lp's en tapes zijn veel basement-songs opgedoken. De dubbelelpee uit dit topic heeft de vraag naar de complete basement tapes niet verminderd, vooral ook omdat Robbie Robertson backup vocals en gitaarpartijen heeft ingevoegd die afbreuk doen aan de muzikale kwaliteit. Rond 1995 is er een behoorlijk complete 5cd bootlegversie uitgebracht (The genuine Basement Tapes), later is die op 4 cd's verschenen als A Tree With Roots, waarvoor een iets betere bron is gebruikt (waarschijnlijk lagere tapegeneratie) maar wel een paar liedjes zijn weggelaten.
Momenteel circuleert er een 11 cd-versie waar alle (bekende) basement tapes op staan (ook de liedjes van The Band zonder Jaime, die net als Dylan meestal pas in de loop van de middag in Big Pink arriveerde en jams waar bezoekende vrienden als Allen Ginsberg op te horen zijn). Deze 11cd versie heet From The Reels en is als FLAC-dvd op vrijwel alle torrent sites beschikbaar.
Levon Helm was er trouwens ook niet bij, als er gedrumd wordt is dat meestal Richard Manuel.

Naar The Basement Tapes raak ik nooit uitgeluisterd, Dylan is als muzikant ondefinieerbaar maar de Basement Tapes komen voor mij het dichtste bij de definitie van wat Dylan is.

Zo!!! Wat een top stukje camcam. Daar hebben we wat aan!!! Bedankt!

Hier op de site ontdekt en nu aan het luisteren. Schitterende muziek. Bevalt me onmiddellijk.

Hoewel ik er geen enkel nummer van ken nodigt de sfeer nu al uit om me er behaaglijk in te nestelen.

Héél mooi gezegd, Kronos "de sfeer nodigt uit om je er behaaglijk in te nestelen".
Da's pure poëzie, vriend!

Maar je hebt dus wel gelijk, wàt een warme uitnodigende sfeer heeft deze plaat!

Ik had deze al een tijdje op 4* staan. Absoluut een mooie, warme plaat inderdaad. Ik meende ergens de opmerking te lezen dat de nummers klinken alsof ze zo uit de losse pols geschud zijn, en daar kan ik me wel in vinden. Hoewel dat niet altijd positief hoeft te zijn geeft het hier een fijne, spontane klank.

Dit klinkt toch heel anders dan de Dylan albums zonder The Band. Jammer dat de samenwerking maar relatief kort heeft mogen duren. Dylan's samenwerking met The Band reken ik beslist tot één van zijn betere periodes.

Ik heb dit album van Bob Dylan vorige week (toevallig) op de kop kunnen tikken. Het klinkt inderdaad wat rommelig maar tegelijk ook warm en spontaan een heeft een gezellige sfeer.
Bob Dylan en the Band lijken goed op elkaar ingespeeld te zijn waarbij er gelaveerd wordt tussen folk, rock en blues.
Overigens zingt Bob Dylan ook op enkele nummers in het live-album The Last Waltz van The Band.

Hoe lang ben ik hier wel niet benieuwd naar geweest, al jarenlang in ieder geval. Bob Dylan`s oeuvre was een van de eerste die ik begon door te spitten toen mijn interesse voor muziek opbloeide. Uiteraard komen dan de bekende albums eerst. Maar de combinatie van de verhalen rond deze plaat, en de prachtige hoes, zorgde ervoor dat ik ook dit op de kop wilde tikken. Alleen is het mij via de pindakaasweg nooit gelukt om dit binnen te krijgen, wellicht heb ik ook nooit goed genoeg gezocht. Maar dat maakt niet meer uit. Tijdens een gestoord weekend in Amsterdam (hoewel, zo was het nog niet in de middag) is er altijd een bezoekje aan de Fame. Was van plan om op m'n geld te zitten. Maar toen zag ik deze liggen, voor een tientje. Hoeft men niet lang te twijfelen lijkt me?

Inmiddels een aantal keer geluisterd, en ik ben niet bepaald teleurgesteld hierin. Sterker nog, het spelplezier, de sfeer. Als je het over deze elementen heeft is dit denk ik wel het beste wat Bob Dylan, hier dan nog met The Band achter zich, heeft geproduceerd. Hoewel de inhoud absoluut tijdloos is, en qua lyrics soms tegen het gestoorde aan, ontgaat mij toch niet dat de sfeer dit album ademt mij toch terugbrent naar de tijd dat dit is gemaakt. En soms zelfs nog wat verder terug in de tijd, toen men zich nog met paard van dorp tot dorp bewoog. Mr. Zimmermann zelf heeft ooit nog in zo'n film gespeeld...

Wellicht wel het beste werk wat Bob Dylan (& the Band) als je alles bij elkaar optelt. Hoe dan ook ben ik blij dat ik dit eindelijk heb en er met veel plezier naar kan luisteren en dat zal voorlopig ook nog wel doen. Ik haal gelijk ook het stof van mijn andere Bob Dylan albums...

En dan te bedenken dat dit album nog maar het topje van een muzikale ijsberg is:

Genuine Basement Tapes 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Tree With Roots
Mixin' Up The Medicine

Allemaal bootlegs met enkel en alleen maar Basement Tapes !

Ik ben momenteel helemaal verslaafd aan Blonde On Blonde. Zal ik deze dan ook goed vinden?

Ik vind The basement tapes, die in 1967 is opgenomen en pas in 1975 uit is gebracht als dubbel lp, weinig aan, terwijl ik Blonde on blonde een echte mijlpaal vind.
De platen lijken niet echt op elkaar, andere sfeer andere thema's een andere gemoedstoestand van Dylan en mét The Band.
Ik hoor meer invloeden van The Band dan van Dylan. Ik denk dat je zeker van The Band moet houden om van deze plaat te houden, en laat ik nu ook toevallig The band geen donder aan vinden.
Hoewel er wel altijd een parel tussen staat. This Wheel's on Fire is een klassieker, vooral de uitvoering van Siouxsie and the banshees is van ongekende klasse én de soundtrack van de serie Absolutely Fabulous.

Mooi sfeervol plaatje vind ik dit. Heb hem nu 2 keer volledig beluisterd, maar vind de Dylan invloed eigenlijk maar minimaal.

Vind het eigenlijk meer een The Band plaat.

Niets mis mee want hun eerste 2 platen en het zwanenzang live album kan ik ook enorm waarderen.

Maar dat geld ook voor Bob Dylan natuurlijk, jammer dat zijn invloed op dit album niet wat groter is.

Ik kende dat nummer het eerst (dus zelfs nog vóór de "oerversies" op The basement tapes en Music from Big Pink) in de uitvoering van Julie Driscoll, Brian Auger & The Trinity uit 1968, propvol onderhuidse (en onderkoelde) spanning. Mag ik je die eens aanraden? Driscoll & Auger
 

Even benieuwd: waarom heet het nummer 'Open the Door, Homer', terwijl ene Richard gesommeerd wordt open te doen? Is het iets met Homerus of zo?

Zie Wikipedia voor een korte toelichting. Meer dan dit heb ik niet kunnen vinden, noch online noch op mijn muziekboekenplank onder de D...

Hmm, dat is tenminste al iets. Bedankt.

Wat een merkwaardige verzameling folksongs! Uitgebracht in 1975 en waarschijnlijk nooit bedoeld als album maar als verzameling demo's voor de platenmaatschappij. Opgenomen in 1967 in een door leden van The Band (toen nog The Hawks) gehuurd huis op het platteland van New York, nabij Woodstock. Vanwege de aardbeienijs-kleur omgedoopt tot The Big Pink. Bob Dylan herstelde in die tijd van zijn motorongeluk en werkte aan de montage van een film. In alle rust werden hier maandenlang de opnames gemaakt die we nu kennen als The Basement Tapes.

Dylan schreef vanaf 12 uur 's middags zijn songs en later in de middag werden die door Dylan en The Band gespeeld en direct opgenomen, vaak in één take. Het werd een wonderlijke mengelmoes van stijlen: oude folkliedjes, gospel, zeeliederen, nummers van Johnny Cash, Ian Tyson en zelf geschreven nummers.

Er zijn in totaal zo'n honderd nummers opgenomen in die periode. Vierentwintig kwamen op het album terecht, waarvan acht zonder Dylan. Robbie Robertson koos het materiaal uit, Dylan bemoeide zich er niet meer mee. Of deze selectie de beste is, is een onderwerp waar de deskundigen al ruim 35 jaar over strijden en waar regelmatig dikke boeken over verschijnen. Maar dit is de versie waar we het mee moeten doen.

Zelf heb ik de remaster-versie van 2009 en die schijnt een stuk helderder te klinken dan voorgaande versies van het album, die ik echter nooit heb beluisterd. Toch moet je geen moderne opnametechniek verwachten. Juist niet. Het klinkt goed, maar ook gruizig, losjes opgenomen, met meer aandacht voor sfeer dan techniek. Helemaal ongeschonden zijn de tapes ook op de remaster niet. Je hoort regelmatig ruis en drop-outs langskomen en het meeste is simpel mono. Maar die sfeer is ook juist het unieke van deze opnames. Het ging onbedoeld in tegen de psychedelische mode van 1967. Geen hippe rock maar boeren-ballads. Geen luchtfietserij op een roze wolk, maar dicht bij het gewone (vaak harde) leven. De connectie wordt duidelijk met Dylan's herontdekking van de simpele folksongs op albums als Good As I Been To You en World Gone Wrong (1992/1993). Ook gemaakt in een tijd dat Dylan even niets anders te doen had. Volstrekt tijdloos.

En dan die maffe teksten. Luister eens naar Clothes Line Saga. Ongelofelijk droog (niet die kleren, die bleven nat, maar de tekst). Verder vind ik het moeilijk favoriete songs aan te wijzen. Million Dollar Bash en Going to Acapulco zijn erg sterk en op plaat 2: Too Much of Nothing en You Ain't Going Nowhere.

Ik ga verder met ontdekken. Zeker geen spijt van deze aankoop. Ik heb het gevoel aan iets groots begonnen te zijn. Als anderen er dertig jaar over doen om het te doorgronden zou ik zeggen: geef me een paar weken. Nu alvast 4,5 punten.

Op de bootleg Tree With Roots staan maar liefst 128 nummers...

Ik zie het, maar dan wel meerdere takes van dezelfde nummers, dus die trek ik er vanaf. Zou me niks verbazen als er nog meer materiaal 'teruggevonden' wordt, al dan niet terecht aan The Basement Tapes toegeschreven. Zoals bekend is er discussie over de authenticiteit van sommige opnames.

Naar het schijnt heeft Garth Hudson, keyboardspeler van The Band, nog een zootje onbekende Basement Tapes in zijn bezit.

Althans, Santa Fe van Dylan's Bootleg Series 2 komt uit zijn archieven.
En ook de geniale Basement Tape Bootleg Mixin Up The Medicine schijnt direct af te stammen van Garth Hudson's persoonlijke ''safety masters''.