Neil Young - Archives Vol. III: 1976-1987 (2024)

Harm1985 , je bent een onmisbare bron bij deze uitgaves. Ik lees alles, en met veel plezier, ook omdat je een prettige schrijfstijl hebt. Dank voor al je inspanning!
Heb de deluxe box nog niet binnen. Ligt bij de douane, volgens DHL. Anderen hier die hem al wel hebben?

Ook hiervandaan veel dank voor je verslagen. Het voegt echt wat toe en maakt dat ik nog meer kan genieten van deze heftige box .

Dank! Mijn box is volgens DHL nog onderweg naar Nederland vanuit Duitsland.

Rene Entzinger als Young zelf geen liner notes schrijft dan doe ik het maar!

Disc 12: Trans / Johnny's Island
In de loop van 1981 maakte de intensieve therapie voor Ben plaats voor een wat minder intensieve vorm, hetgeen Neil weer in staat stelde om nieuwe muziek te schrijven. Nog voor het album Re-Ac-Tor goed en wel uitgebracht was lagen er al nummers op de plank, opgenomen met Crazy Horse, voor een eventueel vervolg. Tegelijkertijd ontdekte meneer Young de synclavier en beïnvloed door bands als Devo en Kraftwerk stak hij de eerder opgenomen nummers in een nieuw, elektronisch jasje.

Crazy Horse krijgt op de hoes van deze schijf ook daadwerkelijk de credits voor hun bijdrage op Sample & Hold, Computer Cowboy en We R in Control. Sample & Hold is hier gelukkig te horen in de superieure album (LP) versie en niet de versie die op Lucky 13 en de latere CD uitgave van Trans te horen is. Op de overige nummers, Mr. Soul, Computer Age en Transformer Man is Young in zijn eentje te horen.

Trans zorgt meestal voor verdeling onder zijn fans. Wat niet helpt is dat het album zonder uitleg werd uitgebracht. Zoals al eerder genoemd, heeft de zoon van Neil Young cerebrale parese. Hij is echter ook niet in staat om te praten. Het kostte Neil en zijn ex-vrouw Pegi dus ook moeite om hem te begrijpen, precies om die reden zijn de teksten op het album Trans vervormd door de vocoder en moeilijk te verstaan. Ook de recensenten waren kritisch en dat deed Young pijn, omdat hij dit album voor zijn zoontje had gemaakt.

In zowel Comper Age as We R in Control zitten elementen die verwijzen naar de toestand van Ben Young, het nummer Transformer Man gaat echter direct over hem. Het nummer is een directe vertaling van een vader die naar een manier zoekt om met zijn zoon te communiceren. Over een zoon die zich niet kan uiten maar wel ‘aan’ gaat als hij met zijn elektrische Lionel trein set speelt (direct the Action with the Push of a Button). Misschien wel één van zijn mooiste teksten, zo niet de persoonlijkste. Maar dus verstopt achter een vocoder.

Die vocoder ging ook mee op tournee door Europa. Het werd een bizar schouwspel, te zien op de In Berlin DVD; Neil en Nils wiens zang on the spot werd vervormd door de vocoder, terwijl de synclavier op de achtergrond de voorgeprogrammeerde muziek afspeelde.

Het was de bedoeling deze nummers uit te brengen als video EP. Neil Young zou echter Neil Young niet zijn, als zijn interesse al gauw ergens anders naar uit zou gaan, maar niet voordat hij Johnny opnam, begin 1982. Dit nummer is nooit live gespeeld, maar werd ca. 1983 regelmatig over de PA gespeeld na concerten. Zo ken ik het nummer ook het beste. Het is een tussenvariant van Trans en een conventioneel nummer. Het gekke is, aan de versie op Johnny’s Island zijn overdubs tegevoegd, te weten akoestische gitaar en drums. Dat gegeven is op zich niet eens zo gek, maar wel als je ziet wanneer dat gedaan is, namelijk tijdens de opnames van Harvest Moon. Het is een bijzondere toevoeging en je vraagt je af wat de bedoeling was; wilde hij het op Harvest Moon zetten, of was hij al bezig met Lucky 13? Persoonlijk had ik liever een versie zónder overdubs gehad.

Ondertussen had Young getekend bij Geffen, voor 1 miljoen per album. Met zijn band, bestaande uit o.a. Nils Lofgren (E-street Band), Ben Keith (Stray Gators), Ralph Molina (Crazy Horse) en Bruce Palmer (ex-Buffalo Springfield) toog hij in mei 1982 naar Hawaii om daar het album Island in the Sun op te nemen. Geffen wees het album echter af. Ondertussen had men echter al een Europese tour geboekt, zijn eerste in 4 jaar, met een enorm, geldverslindend podium, dat uitstrekte tot in het publiek, terwijl de laatste twee albums niet al te best waren ontvangen.

In allerijl werd begonnen een album samen te stellen van de nummers opgenomen op Hawaii en de elektrische nummers, genaamd Trans. De Europese tour begon nog voordat het album uit was gekomen. Het publiek was dan ook met stomheid geslagen toen nummers als Cinnamon Girl en Old Man ineens werden afgewisseld door Computer Age, Sample & Hold en Transformer Man, hetgeen met boegeroep ontvangen werd.

Nu was de tour al verre van uitverkocht en met de band liep het ook niet al te vlot. Met name Bruce Palmer, de bassist, was niet in goeden doen als gevolg van o.a. drankmisbruik. Bij woorden van Joel Bernstein was er geen enkel concert bruikbaar om als live album uit te brengen. Na In Berlin gezien te hebben moet ik zeggen dat dit statement ietwat overdreven is.

Maar hoe anders had de geschiedenis eruit kunnen zien als Island in the Sun wél was uitgekomen. Met de band die kortstondig ‘The Royal Pineapples’ heette nam Young een achttal nummers op, naast de nummers die op Johnny’s Island staan ook nog Little Thing Called Love en Like an Inca, die beiden, gek genoeg, ontbreken op deze schijf.

De nummers van dit album die op Trans stonden verraden het al een beetje, maar dit is dus Neil Young meets the Beach Boys. De nummers hebben een layback, tropische vibe, qua sound en qua tekst. Het klinkt als iemand die na een lange, donkere periode eindelijk van zijn welverdiende vakantie in de zon aan het genieten is. David Briggs was niet over de samenstelling te spreken: ‘Can you imagine – Ralph and a bongo player?, How would you like to play with a f*ing bongo player?’

De eerste klanken van Island in the Sun transporteren je direct naar het warme, zonnige Hawaii, mei 1982. We horen vrijwel direct een klassieke Youngiaanse zin: Sailing on the sea is the kind of life for me, but now I’m only drifting in my dreams. De instrumentale break die volg na het tweede couplet doet denken aan de solo van Like an Inca, inclusief iets wat klinkt als backwards guitar. Het valt direct op hoe ‘af’ dit nummer klinkt, in tegenstelling tot veel andere nummers op deze box. Hier is hard gewerkt aan een album, inclusief meerdere overdub sessies voor zowel instrumenten als harmoniezang.

If You Got Love zou eigenlijk ook op Trans terecht komen; het nummer stond zelfs al vermeld op de hoes, maar Young besliste op het laatste moment anders. ‘Too wimpy’. Hij zou het nummer wel vaak live spelen, in tegenstelling tot Island in the Sun, Raining in Paradise en Big Pearl. Een opname van Raining in Paradise circuleert echter al jaren, dus de enige nummers die ik écht nooit eerder had gehoord zijn Island in the Sun en Big Pearl. Het grappige is, als je naar Trans luistert denk je dat Neil Young en CSN, die op dat moment net Daylight Again hadden uitgebracht, niet verder uit elkaar kunnen staan qua sound. Als je de nummers van Island in the Sun luistert, klinken ze juist enorm als CSN. Alsof het een soort boodschap was aan Stills: wat jij kan, kan ik beter.

Silver & Gold is een stuk meer uptempo gespeeld dan de versie die 18 jaar later op het gelijknamige album terecht kwam. Het is, net als Human Highway, Love/Art Blues en Dance, Dance, Dance, een nummer wat hij tot in den treure heeft proberen op te nemen. Na Island in the Sun heeft hij ook een versie opgenomen met the International Harvesters voor Old Ways en met de Stray Gators voor Harvest Moon. Volgens Young was dat de definitieve versie, jammergenoeg voor hem was de engineer vergeten op Record te drukken… in 1999 was het wel raak. Het sobere karakter op die plaat past beter bij het nummer dan het rijke arrangement op Johnny’s Island, dat bol staat van harmonieën.

Raining in Paradise heeft een enorme laid back feel met wat cryptische teksten. Ik zou me zomaar kunnen voorstellen dat dit gaat over de naweeën van de intensieve therapie. Raining in Paradise zou bijvoorbeeld symbool kunnen staat voor de spanningen in Young’s huwelijk en een tekst als ‘your rainbow comes when you least expect it to’ voor de nieuwe therapie die ze ontdekten. Het zinnetje ‘Sun don’t come’ zou dan weer kunnen slaan op de uitzichtloosheid van de situatie en ‘you chase the sun… …halfway around the world’ naar de zoektocht om zoon Ben te helpen. Zoals gezegd circuleerde dit nummer al een tijdje als bootleg, de kwaliteit was niet onaardig, maar de versie uit Young’s archief laat net wat meer datail horen en dat doet het nummer veel goed.

Big Pearl is zo’n titel die je al jarenlang tegenkomt in allerlei lijstjes van onuitgebrachte nummers en waar je je, ondanks een beknopte beschrijving in ‘Shakey’ totaal geen voorstelling van kunt maken: a South Sea love story with faux Hawaiian guitar courtesy of Ben Keith’s steel’. Het is zonder twijfel het meest psychedelische nummer, dat zich verder inderdaad maar lastig laat omschrijven; het nummer gaat over een man, die om het hart van zijn grote liefde te winnen naar een legendarische grote schelp in een grot onderwater duikt, om daar de parel te oogsten. Terwijl hij zijn duik maakt staat zijn lief in spanning af te wachten op de rotsen. Of het hem ook lukt, dat laat het nummer in het midden. Make a lifetime be a dream, make a woman feel like a queen… Big Pearl!

Hold on to Your Love kennen we uiteraard al van Trans, al is hier het einde met zo’n 20 seconden ingekort. Ik vind het een uiterst genietbaar nummer, niet in de laatste plaats door het funky riedeltje wat Young op piano speelt. De Stringman Synthesiser die Nils Lofgren bespeelt maakt dat het nummer eigenlijk een perfecte cross over is tussen de Trans nummers en de Hawaii nummers op Trans. Toen ik het nummer, inmiddels alweer bijna 20 jaar geleden, aan mijn ex liet horen leverde dat echter alleen maar gefronste blikken op.

Soul of a Woman is een live uitvoering met de ‘Trans Band’, in feite de band van Hawaii, aangevuld met Larry Cragg op Banjo en Joel Bernstein op Synthesizer. Volgens de credits speelt Bob Mosley, van the Ducks, hier op bas. Nu heeft Bob Mosely inderdaad een paar keer met de Trans Band gespeeld, omdat de bassist van Hawaii, Bruce Palmer, zijn drank en drugsgebruik niet onder controle had. Toen bleek dat Mosley er nóg erger aan toe was heeft Young Palmer maar weer opgeroepen. Gekke is, dat deze versie van Soul of a Woman opgenomen is op 11 augustus 1982 en dus, volgens het doorgaans goed ingelichte Sugar Mountain, Palmer op dit nummer te horen zou moeten zijn. De versie die we hier horen is de eerste keer dat Young het nummer live speelde, helaas is het geen professionele multitrack maar een publieksopname (waarschijnlijk een ‘Front of House’ tape van engineer Tim Mulligan). De geluidskwaliteit is daardoor niet perfect, maar het steel guitar spel van Ben Keith maakt dit meer dan goed. Je kunt je afvragen of er niet beter gespeelde en beter opgenomen versies bestaan, en die zijn er ongetwijfeld, maar het vangen van de rauwe energie van een nummer dat voor de eerste keer gespeeld wordt, live of in de studio, is natuurlijk wel precies wie Young is.

We sluiten Johnny’s Island af met een nummer dat hij maar één keer live speelde, in Birmingham in 1982: Love Hotel. Je hoort het er door vernuftige editing niet aan af, maar dit nummer is weldegelijk live opgenomen. Het intro, waar Young de titel van het nummer door een vocoder uitspreekt is eruit geknipt (maar dus nog wel te horen op de circulerende bootleg opname, o.a. op YouTube) en het einde heeft een fade-out. Het nummer is een cross over tussen Trans en conventionele instrumenten en ik vind deze combinatie zeer goed werken. Ook hier weer typische Youngiaanse teksten: ‘Don’t get stranded by the lift of the love hotel’ en ‘the room for give an take has a floor and roof.’

Ik heb het bij het album zelf én bij mijn Neil Young Meter-topic al gezegd; ik zal Trans tot het einde blijven verdedigen als één van Young’s beste albums. Maar het is inderdaad een gemankeerd album. Geffen en Young zijn hier gewoon de fout in gegaan. Geffen door tegen Young te zeggen dat hij Island in the Sun nog niet helemaal ‘af’ vond en ‘iets’ miste en Young die vervolgens een soort hybride versie maakte van de Trans nummers en die van Hawaii. Het doet aan beide geen recht. Het verhaal van Trans laat zich veel beter vertellen als Video EP, iets waar Geffen na de zeer teleurstellende verkoop van Trans logischerwijs geen trek meer in had. Young heeft nu, nu ruim 40 jaar na dato eindelijk die droom kunnen realiseren en de verhalen die ik daarover hoor (ik moet de box nog binnen krijgen), zijn zeer positief.

Naar Young’s eigen zeggen had hij, na de kritiek van Geffen, beter vooruit moeten kijken, in plaats van terug te grijpen op het Trans materiaal. Nu valt er met de 5 nieuwe nummers op Johnny’s Island en de drie nummers van Trans een 36 minuten durend album te maken, ééntje dat, net als Trans, compleet anders had geklonken als de rest van de albums in Young’s oeuvre. En ik denk dat Island in the Sun, kijkend naar het succes van Daylight Again, het heel behoorlijk had kunnen doen in de hitlijsten. De Trans video EP had misschien een heel nieuw publiek aan kunnen spreken, maar de terughoudendheid van Young om zijn werk uit te leggen heeft hem in dit geval meer pijn gedaan dan goed.

Al met al stelt deze schijf, waar ik óók zeer naar uitkeek niet teleur. Stiekem had ik gerekend op álle nummers van Island in the Sun, maar hopelijk komt er ooit nog een Special Release Series (kan haast niet anders, Young kennende). Overigens kom je, als je alle Trans nummers, Johnny én Love Hotel bij elkaar optelt op zo’n 32 minuten uit. Nét tekort voor een volwaardig Trans album. Misschien dat Evolution soelaas biedt…

Grote ontbrekende is trouwens het nummer Berlin, dat hij ook slechts éénmaal speelde bij het afsluitende concert in Berlijn in 1982. Daarvoor moeten we dus naar de Blu-Ray grijpen. Beetje jammer.

4.5*

Disc 13: Evolution
Evolution. Dat is inderdaad óók hoe je de periode tussen januari ’83 en januari ’84 kunt omschrijven. Luisterend naar deze schijf kan ik me heel goed voorstellen hoe Geffen, die Young liefst 1 miljoen per album moest betalen, gillend gek werd en fans, met Trans nét in de schappen, dachten dat hij het spoor totaal bijster moest zijn geraakt. En het mooiste ervan is dat het nóg gekker zou worden.

Geffen had het ook wel een beetje aan zichzelf te danken. Young is immers niet alleen de artiest die met CSNY en solo met albums als Harvest en Comes a Time miljoenen albums verkocht en gouden en platina platen binnen sleepte. Hij maakte immers ook albums als Time Fades Away, Tonight’s the Night en On the Beach. Welke Young je kreeg was altijd maar de vraag, maar bij Warner Brothers lieten ze hem meestal maar begaan, de enige keer dat ze Young vroegen om wat meer aan een album te werken, en zelfs dat was enigszins vrijblijvend, was in 1977, toen hij ze Oceanside/Countryside aanbood.

Geffen probeerde Young eigenlijk vanaf het begin teveel te beteugelen en alhoewel hij bij zijn feedback op Island in the Sun wellicht een beetje een punt had, had hij het, achteraf gezien, beter op zijn beloop kunnen laten, óf wat meer sturing aan het geheel moeten geven. Hij gaf immers zélf het akkoord om Trans uit te brengen, dus dat Trans de verwachtingen niet waarmaakte, dat kon hij toch moeilijk Young zelf aanrekenen.

Young zat ondertussen niet stil. Na het uitbrengen van Trans ging hij direct op tournee en, zoals te doen gebruikelijk speelde hij een aantal nieuwe nummers tijdens zijn eerste concert op 5 januari, te weten My Boy en California Sunset. Volgens informatie op Young’s site zijn dit ‘unreleased originals’. De verwachting was dus ook dat het studioversies betrof, die hij in eind januari opnam in Nashville. Niets bleek echter minder waar. Voor deze twee nummers geldt hetzelfde als voor Soul of a Woman uit 1982 op de schijf Johnny’s Island, Young heeft deze nummers uitgekozen vanwege de rauwe energie en spontaniteit die komen met een eerste uitvoering. Young speelt de nummers op zijn Banjo; beide nummers gaan in zekere zin over Zeke Young, van My Boy is dat evident, maar ook California Sunset kon op de goedkeuring rekenen van Zeke, zo legde Young uit bij zijn concert tijdens Austin City Limits.

Alhoewel de tour ‘Solo Trans’ heette had het publiek, zeker bij het eerste concert, weinig te klagen, veel nummers van Comes a Time, wat Rust Never Sleeps, een paar oudjes, de eerder genoemde nieuwe nummers en twee van Trans, Transformer Man én Mr. Soul. Vanaf het tweede concert werd Computer Age hieraan toegevoegd. In het gat tussen het concert in Daly City op 25 januari en St. Louis, op 30 januari nam hij in Nashville het gros van het originele Old Ways album op. Young was ziek bij het begin van de opnames, ‘meestal een goed voorteken’ aldus bassist Tim Drummond. Naast Drummond spelen ook de andere muzikanten die we nog kennen van de laatste Comes a Time sessies uit 1977 mee. Het ging zo voorspoedig dat Young al snel door zijn nummers heen was.

Over wat er daarna gebeurde verschillen de verhalen. Kijkend naar het rijtje nummers op het doorgaans goed ingelichte Sugar Mountain is er nog niet genoeg materiaal voor een volwaardig album. Toch schijnt hij het toen, volgens het boek Neil & Me, van Young’s vader Scott, al aan Geffen te hebben aangeboden.

Het andere verhaal is dat Young na de opnames van Old Ways verder ging met touren, todat hij op 4 Maart een zware epileptische aanval kreeg in zijn kleedkamer, halverwege het concert, buiten westen raakte en niet alleen de rest van het concert, ook de rest van de tour moest afzeggen. Het was een bittere pil voor Young, want na het financiële debacle van de Europese tour in 1982, had deze tour al enkele miljoenen in het laatje gebracht. In April nam hij met enkele leden van de band waarmee hij in Nashville de studio was gedoken enkele rockabilly nummers op; Cry, Cry, Cry en twee covers; Mystery Train en That’s Alright (Mama). De nummers werden samengevoegd met de Nashville sessies en aangeboden aan Geffen als ‘Old Ways’. De feedback van Geffen? Het welbekende ‘Too Country’.

In de periode tussen het uitkomen van Vol. II en Vol. III gaf Young aan bezig te zijn geweest met het reconstrueren van het originele Old Ways album. Beter dan degene die is uitgebracht ‘by a mile’. Die versie van Old Ways heeft hij denk ik bewaard voor een Special Release Series, want van de sessies van Nashville horen we hier maar twee nummers: Old Ways en het al eerder op Lucky 13 verschenen Depression Blues. Old Ways wordt hier iets meer uptempo gespeeld dan de versie uit 1985, maar de verschillen zijn niet wereldschokkend, de harmoniezang van de Redwood Boys is in 1985 vervangen door die van Waylon Jennings en de dobro van Ben Keith uit 1983 is vervangen door steel guitar van een sessiemuziekant.

Maar goed. Too Country dus. Ik vraag me af of ze daar bij Geffen nog vaak hebben nagedacht. Young was ziedend en gooide bijna de telefoon door de kamer nadat hij had opgehangen met Eddie Rosenblatt van zijn platenmaatschappij. Volgens producer Elliot Mazer eindigde met die twee woorden de relatie tussen hem en Geffen. En dan had hij pas één van de vijf contractueel verplichte albums afgeleverd. Rosenblatt probeerde het nog goed te maken met Young, maar dat was dus al een gepasseerd station. Mazer probeerde de zaak te lijmen door aan Rosenblatt voor te stellen nog wat meer rock ‘n’ roll op te nemen, de Stray Cats deden het immers op dat moment erg goed in de hitlijsten met hun ‘ersatz Rockabilly’.

Young stemde, enigszins op wraak belust, in met het voorstel van Mazer. Als ze Rock ‘n’ Roll willen, dan zullen ze het krijgen ook. En zo ging hij helemaal op in het personage van een rocker uit de 50’s, voor Young niet moeilijk, want zijn oom was er eentje. Om de ervaring zo compleet mogelijk te maken koos hij voor een traditionele aanpak. Tegen Karl Himmel ze hij alleen zijn hi-hat, snare en bass drum mee te nemen; Tim Drummond speelde op een stand-up basgitaar. Ben Keith moest lead gitaar spelen; aldus Keith: “Neil zocht iemand die klonk alsof hij geen gitaar kan spelen, dus ik zei ’ik kan überhaupt geen gitaar spelen’, OK perfect, dan gebruiken we jou!’. De Redwood Boys, die we nog kennen van Old Ways en Depression Blues nemen de doo-wop achtige achtergrond zang voor hun rekening.

Er is een duidelijk verschil te horen met de nummers van april en die van mei, zowel qua intentie als instrumentatie. Mystery Train en Cry, Cry, Cry klinken een stuk voller en natuurlijker aan dan de nummers uit mei, die naar verluid in 2 uur op band stonden. Ook de andere nummers, van wat misschien wel één van Youngs meest gehate albums is, klinken in geremasterde vorm een stuk beter dan op mijn CD. Veel eer valt er niet te behalen, de plastic (digitale) reverb zit immers in de productie gebakken, maar in de context van deze schijf en dus in chronologische volgorde, zijn de nummers prima te verteren. Aan de vocalen van Young, zoals op Rainin’ in My Heart ligt het zeker niet en ook een nummer als Payola Blues, boordevol zelfspot is gewoon niks mis mee.

Waar ik persoonlijk wat teleurgesteld over ben is de summiere hoeveelheid live materiaal. Al ja-ren roep ik ‘wacht maar op Vol. III en live materiaal van The Shocking Pinks, dán zullen jullie pas horen hoe goed deze band écht was’. Want naast liefst 6 nummers van het studioalbum, krijgen we maar één live nummer van The Pinks: de eerste uitvoering van Get Gone van 18 juli 1983. Dus níet de bekende versie van Lucky 13 (ondanks de hype sticker die trots aankondigt dat het album exclusieve tracks van Neil Young Archives bevat) of Don’t Take Your Love Away From Me, twee nummers die Geffen Young verbood om op te nemen in de studio. Voor deze nummers zijn we dus, samen met Payola Blues en Do You Wanna Dance? afhankelijk van de Blu-Ray met Solo Trans. De productie van Get Gone is wat ruw, met de achtergrond vocalen van Anthony Crawford wat laag in de mix, maar de versie rockt wel. En persoonlijk heb ik liever een tweede versie dan twee keer dezelfde.

Tijdens de Shocking Pinks tour van 1983 zingt en speelt Young ook nog een duet met zichzelf: I Got a Problem, waarvan de basic track is gebaseerd op de versie van 25 Augustus dat jaar. Deze versie is nog een stuk kaler dan de versie die op Landing on Water terecht zou komen. Liefst twee drumcomputers zijn gebruikt om tot het stuwende ritme te komen: een LinnDrum en Simmons Drums. In eerste instantie dacht ik dat Young deze basic track heeft gebruikt voor de Landing On Water take, maar als dat al zo is, dan heeft hij maar bar weinig hergebruikt. Persoonlijk kan ik deze versie van I Got A Problem, sowieso al één van mijn favorieten uit deze periode zeer waarderen, qua sound lijkt het nog het meeste op Mr. Soul van Trans, maar dan ‘harder’. Wat vooral opvalt is de ‘big drum sound’.

Ook het volgende nummer, Hard Luck Stories, horen we terug op Landing on Water. Naar verluid sloot Young zich, begin januari 1984 weken aan een stuk om de drums te programmeren. Niet lang daarvoor had Geffen Young aangeklaagd voor het maken van muziek die ‘niet karakteristiek was voor Neil Young’. Net als I Got a Problem werd het nummer in 1986 flink ge-overdubd, maar op het eerste oor lijken de vocalen en synclavier partijen dezelfde. De synth klanken tijdens het ‘rap’ gedeelte hebben een soort Michael Jackson/Thriller-achtige klank. Kijkend naar de teksten, zou Geffen zomaar het doelwit kunnen zijn geweest: ‘don’t tell me your hard luck stories, and I won’t tell you mine’ en ‘all you ever seem to say, is how much bad luck came your way’, ogenschijnlijk Geffen’s naïviteit bekritiserend, toen hij Young een miljoen per album aanbood om er vervolgens verbaasd over te zijn dat Neil Young zijn eigen weg volgt. Je zou bijna zeggen dat Trans, Old Ways, Everybody’s Rocking en de nummers uit januari 1984 juist karakteristiek is voor Neil Young!

Your Love (Is Good to Me) speelde hij vooral veel met The Bluenotes, maar staat helaas (of uiteraard) niet op Bluenote Café. Je hoort hier al zeker wel de richting waarmee hij met het nummer op zou gaan met die band. Sowieso maakt hij meer gebruik van traditionele instrumenten als een gitaar (al komt het grootste gedeelte uit de synclavier als sample) en het harmonicageluid is te vergelijken met dat op Sleeps with Angels; het klinkt alsof de microfoon direct is aangesloten op zijn fender amp.

Qua sound komt If You Got Love grotendeels overeen met Your Love, de gitaar maakt plaats voor een synth bass en geeft het nummer de nodige warmte, de melodie speelt hij op mondharmonica die hier veel prominenter aanwezig is dan op Your Love. Het nummer duurt met 5 minuten ruim 1,5 minuut langer dan de versie van Johnny’s Island en alhoewel er zeker interessante elementen in deze versie zitten, is de Hawaii versie mijn persoonlijke favoriet van de twee. Deze versie duurt me nét iets te lang.

En dan sluiten we af met het prijsnummer van Evolution: Razor Love. Sowieso één van mijn favorieten van Silver & Gold, waarvan ik het geluk had het ook live te mogen horen in 2016 in de Ziggo Dome. In deze versie komt het nummer misschien nóg beter tot zijn recht. De tekst is multi-interpretabel; gaat dit nummer over een vader die verstoten is uit zijn eigen gezin over zijn eigen jeugd, of over de verbroken relatie met Zeke’s moeder Carrie? Het is verbazingwekkend hoe dicht dit nummer qua arrangement zit bij de versie van Silver & Gold. De performance is hier, omdat het nummer hier verser is, een stuk persoonlijker gezongen is, en de zang tegelijkertijd juist enorm contrasteert met de ‘onpersoonlijke’, maar wel warm klinkende synths, véél beter dan zo’n 15 jaar later. Misschien wel té persoonlijk, de pijn die je hoort in Silhouettes on the Windows klinkt in ieder geval nog héél vers.

Het is bijna onmogelijk om te bevatten hoe vaak de muzikale kameleon Neil Young van richting veranderde in amper een jaar tijd (of anderhalf, als we de Island in the Sun sessies meetellen). Wat dat betreft misschien wel de interessantste schijf uit deze box set. Het vertelt het complete verhaal van dat knotsgekke jaar in nog geen 60 minuten. Door de studio nummers van de Shocking Pinks weg te laten en te vervangen voor live uitvoeringen doe je dat stuk van het verhaal geen recht aan, tegelijkertijd voelt het wat incompleet door het ontbreken van Don’t Take Your Love Away from Me. De vijf nummers van eind 83, begin 84 voelen juist weer wat overdadig, maar tóch ben ik blij dat ze er allemaal op staan. Juist dat eclectische is karakteristiek Neil Young. De Archives box sets zijn een soort alternatieve tijdslijn, die vooral focust op andere beslissingen die Young had kunnen nemen, maar hij was evengoed dezelfde persoon geweest, qua karakter. En die zelfde Young maakt al 60 jaar dezelfde onnavolgbare keuzes. Het verhaal van deze periode is dan ook pas écht compleet met de Blu-Ray met daarop Solo Trans.

4.5*

Disc 14: Touch the Night
Evolution sluit af met 4 nieuwe nummers (en één op dat moment nog niet eerder uitgebrachte). Daarnaast had Young nog een aantal andere nummers geschreven en omdat hij zich wellicht tóch wat onder druk voelde gezet door Geffen riep hij de leden van Crazy Horse bij elkaar om een wat meer ‘tradioneel’ rock album op te nemen. Achter de knoppen zat Elliot Mazer, die ook Harvest had geproduceerd, Young’s meest succesvolle album. Mazer was echter geen groot liefhebber van The Horse, stak dat ook amper onder stoelen of banken en zette tot overmaat van ramp alle leden in hun eigen sound booth. Dat werkt dus niet, de heren spelen in op elkaars energie en dan moet je elkaar wel kunnen horen en zíen.

Toen, tot overmaat van ramp er zich ook nog technische problemen voordeden met Young’s gitaar en zangmicrofoon; feedback waarvan ze de oorzaak maar niet konden vinden en dat enkele dagen voortduurde was Young er wel klaar mee. Hij smeet zijn gitaar tegen de muur en stuurde iedereen naar huis.

Tijdens de sessies speelde Young met Crazy Horse in the Catalyst Club een viertal concerten, twee per dag, op 6 en 7 februari. Op de setlist dus een keur van nieuwe nummers. Deze woede is goed te horen op de concerten. Hoe moeizaam de sessies ook liepen, deze concerten zijn wel classic Neil Young & Crazy Horse. Dus waarom Young er niet aan heeft gedacht meersporen-opnameapparatuur mee te nemen naar de concerten is een raadsel, maar gelukkig voor hem heeft Tim Mulligan wél een Front of House opname gemaakt van in ieder geval het laatste concert op 7 februari. Het hart van het concert vormt de basis voor Touch the Night. Naast deze FOH opnames heeft hij het concert ook gefilmd en dit beeldmateriaal staat op de Blu-Ray van de deluxe set. Ik kijk hier zeer naar uit, al zal de beeldkwaliteit vergelijkbaar zijn met de DVD van Way Down in the Rust Bucket.

De tape van Tim Mulligan klinkt eigenlijk verbazingwekkend goed, voor wat het is. Het concert is tamelijk populair onder Young fans, niet in de laatste plaats omdat sommige nummers alleen hier te horen zijn, zoals Rock, Rock, Rock en So Tired én vanwege de 11 minuten durende, op Like a Hurricane lijkende versie van Touch the Night. Daarnaast nog een door Billy Talbot geschreven en gezongen nummer: Stand By Me, waarvan we niet heel rouwig hoeven te zijn dat het ontbreekt.

Het frappante is dat er dus al jaren soundboard tapes circuleren. Dat deze opnames überhaupt circuleren is een wonder; een ‘handige jongen’ heeft een kabel in het PA systeem van The Catalyst Club geprikt en deze via een trap en de balkons naar een locatie geleid waar hij hem in zijn taperecorder kon pluggen. Dat de kabel nooit is ontdekt, of beschadigd is geraakt is een prestatie op zich, want ze hadden dus niet heel goed hun best gedaan de kabel te verstoppen. Daar zijn ze overigens ook nooit meer aan toe gekomen, uiteindelijk vonden ze de hele setup toch iets té riskant. Probleem van deze tapes is, dat ondanks dat ze wat ‘schoner’ klinken, de mix niet al te best is, de zang en gitaar van Young staan véél te hoog in de mix, de sax van Ben Keith juist veel te laag en ook de gitaar van Poncho komt niet altijd even goed door. En omdat het een soundboard is, is de mix wat ‘droog’.

Of Young en zijn team überhaupt een poging hebben gewaagd van deze tapes wat te maken, desnoods een matrix mix met zijn eigen tapes is me niet bekend, maar uiteindelijk is ervoor gekozen om de tapes van Mulligan, ondanks de tekortkomingen, te gebruiken.

Het resultaat is eigenlijk best goed; veel beter dan Somewhere Over the Rainbow bijvoorbeeld. Je hebt écht het gevoel dat je in de zaal staat, zeker als je het volume open draait. Het boek Shakey noemt dit misschien wel het beste wat Young met Crazy Horse heeft gedaan in de jaren 80. Nu is Re-Ac-Tor misschien niet zo heel moeilijk te overtreffen, maar daar zit dus ook de Life tour uit 1986 én de tour door Europa en de VS van 1987 bij.

Tekstueel is Rock (en dus blijkbaar niet Rock, Rock, Rock) niet super hoogstaand. Vergeleken met dit nummer is Welfare Mothers Shakespeare. Het had zomaar van Re-Ac-Tor af kunnen komen, maar de dikke, vette gitaar riffs maken het meer dan goed. Ook So Tired bestaat uit slechts 9 zinnetjes, waarvan het tweede en derde couplet een variatie van elkaar zijn. ‘It’s time for me to show my hand, let them know just who I am, ‘cause I’ve been down and back again’. Was dat een boodschap voor zijn platenmaatschappij?

Violent Side heeft gelukkig niet het verschrikkelijke kinderkoortje dat we op Landing on Water horen, maar de harmoniezang van Talbot en/of Sampedro is helaas ook niet veel beter; het is het zelfde hoge stemmetje als wat we horen op Bite the Bullet op Rust Bucket.

Dat zijn we echter al snel weer vergeten op I Got a Problem met dikke, dubbele, gitaar riffs. Her en der is nog een vleugje van de synclavier te horen, waarschijnlijk een backing track van de opnames van januari, maar de gitaren hebben de overhand.

Op Your Love (is Good to Me) horen we plots de saxofoon van Ben Keith. Geen idee wat Young bezielde om Ben Keith mee te nemen naar een Crazy Horse concert (ondanks de historie, zoals op Tonight’s the Night) en hem saxofoon te laten spelen, maar het werkt op dit nummer zeer zeker. Een soort proto-Bluenotes. Drie jaar later zou Young dit truukje herhalen en bij de Amerikaanse tour met Crazy Horse in het najaar van 87 ook op sommige nummers een blazerssectie toe voegen, waaronder dus Ben Keith en wat uiteindelijk zou leiden tot de formatie van The Bluenotes.

Barstool Blues was, voorafgaand aan deze concertreeks amper een handvol keren gespeeld en waarschijnlijk om die reden geselecteerd voor deze schijf. Neil zingt hier letterlijk een toontje lager dan op Zuma, hij is hier waarschijnlijk ook minder high dan in 1975!

Na Welfare Mothers volgt Touch the Night. Ondanks dat ik een liefhebber van Landing on Water ben, is deze versie oneindig veel beter. Ja, natuurlijk leent het nummer hier wat elementen van Like a Hurricane (het zou zomaar kunnen dat het publiek dacht dat ze dit nummer te horen kregen, zozeer leek de intro erop), maar dat doet niks aan de kwaliteit van deze uitvoering. Tijdens de lange solo’s van Young hoor je op de achtergrond zachtjes de saxofoon van Keith wat kleur geven, samen met de kenmerkende stringman synthesizer, bespeeld door Poncho. Tijdens de coupletten crunchy riffs die doen vermoeden dat Poncho gitaar afwisselt met synthesizer (de credits bieden helaas geen uitsluitsel) en net als bij Violent Side: géén kinderkoortjes.

Zoals gezegd is dit geen compleet concert, hoeft ook niet. Ik heb de bootleg opnames van alle concerten gehoord en met deze 8 nummers heb je de essentie wel te pakken. De 6 ‘nieuwe’ nummers is waar het hier om draait, niet om de zoveelste uitvoering van Powderfinger, Hey Hey, My My, Tonight’s the Night, Cortez the Killer en Cinnamon Girl, daar hebben we Live Rust al voor.

Zoals gezegd trok Young na de opnames weer de studio in, ditmaal met David Briggs, die maar wat enthousiast was om met Crazy Horse te werken buiten hun vertrouwde omgeving in de schuur van Neil Young, maar in de Power Station in New York. Young verviel echter in het oude patroon van voor de vier concerten, iedereen in aparte hokjes en teveel gefocust op de ‘big drum sound’. Op een gegeven moment stopte hij halverwege een nummer om hem toe te sneren ‘I told you not to play the f*ckin’ hi-hat!’ Uiteindelijk kwam er, zoals gezegd, niets van de sessies terecht en dus is er ook niks te horen op deze box set. Toch wel een unicum.

Ook al is de geluidskwaliteit niet perfect, binnen de beperkingen van wat beschikbaar was, is dit een zeer geslaagde schijf. Misschien niet zó essentieel als A Snapshot in Time of Union Hall, maar Crazy Horse was toch ernstig tekort gedaan als er slechts één a twee nummers van dit concert op het einde van Evolution waren geplakt.
4.5*

Disc 15: Grey Riders
Stel, je bent Neil Young, je hebt net een mislukte poging achter de rug om een album op te nemen met Crazy Horse, en je platenmaatschappij vond de plaat die je een jaar eerder aanbood ‘too country’, wat doe je dan? Dan ga je natuurlijk een country album maken!

In April 1984 ontmoette Young Willie Nelson in diens studio aan huis (hij speelde mee op opnames voor een album van Bobby Charles) en daar zag hij het licht. Hij liet zijn baard staan en ging een bandana dragen, wat sommige mensen in zijn omgeving noopte om het Willie Neil te noemen. Hij was helemaal klaar met Rock & Roll zei Young tegen Joel Bernstein, alleen maar mensen die een mes in je rug willen steken en uit zijn op geld. Country liefhebbers waarderen een viool veel meer dan een gitaarsolo; en hoeveel gitaar solo’s kun je in je leven spelen? “Vanaf nu maak ik alleen nog maar countryalbums, ik geloof in countrymuziek en ik geloof in de country gemeenschap!”

En die omslag betekende terug naar kleine zalen. Terwijl Young voor 5500 man stond te spelen, speelde Bruce Springsteen een paar kilometer verderop voor een publiek dat tien keer zo groot was. In Texas speelde hij in Gilley’s Rodeo Arena, op een podium van 18 meter hoog, waar normaal de spreekstalmeester verslag deed van de rodeo’s. Nadat Joel Bernstein zich in het zweet had gewerkt om de instrumenten mee naar boven te takelen vroeg hij aan Young: “zeg Neil, is dit nou de ‘cowboy way’?”. “Sure beats playing for a bunch of f*ing hippies at the Fillmore!”.

En het was in zo’n zaaltje waar de eerste twee nummers van Grey Riders zijn opgenomen, tijdens het allereerste concert met The International Harvesters, de band waar hij in januari 1983 Old Ways mee heeft opgenomen. Een viertal nummers maakten er hun debuut, waaronder Get Back to the Country en Amber Jean, een nummer dat hij voor zijn pasgeboren dochter schreef. Rough & Rowdy, zo kun je deze twee nummers het beste omschrijven. Young is nog vol van de geboorte van zijn dochter en dat hoor je terug in de uitvoering. Op Young’s site is het hele concert te horen en het gaat er inderdaad nogal wild aan toe; slaggitarist en zanger Anthony Crawford roept mensen meerdere malen op om de serveersters fooi te geven en dat ‘the answer is at the bottom of the fourth drink’. Get Back tot he Country sluit het concert af en Young doet voor hij het nummer inzet nog even voor hoe het ook alweer ging.

De geluidskwaliteit van deze twee nummers is iets minder dan die van de nummers die volgen, maar dat deert niet echt (ondanks mijn eerdere kritiek). Natuurlijk had hij de uitvoeringen van A Treasure kunnen gebruiken, maar dan hadden mensen weer geklaagd over het aantal dubbelingen. Ik ben allang blij dat A Treasure niet integraal in deze box zit (en Hitchhiker en Songs for Judy evenmin), dat trucje flikte hij ons namelijk al eerder met 5 CD’s van Vol. I en II. En wat er van A Treasure in zit, focust met name op de rarities, met nummers als It Might Have Been, Let Your Fingers do the Walking, Soul of a Woman en Grey Riders, aangevuld met wat live uitvoeringen van nummers die op Old Ways staan, zoals Bound for Glory. Grote ontbrekende is helaas Motor City, die ook al ontbrak op Coastline.

Dan de ‘nieuwe’ nummers. Het valt misschien al op dat Young geen enkel nummer van Old Ways op deze schijf heeft gezet, zelfs Once an Angel niet. Naast de nummers die op Old Ways terecht kwamen, en dus ontbreken, nam hij nog een keur aan andere nummers op met diverse studiomuzikanten (de lijst in het boekje van Old Ways is een Who’s Who van Country), waaronder Amber Jean, Hillbilly Band, You Love Again, Let Your Fingers do the Walking, Beautiful Bluebird, Silver & Gold en Leaving the Top 40 behind. Ook van deze nummers (en nog een aantal andere) ontbreekt elk spoor. En dat verbaast me enigszins.

Elliot Mazer, de producent van de eerste versie van Old Ways was inmiddels al vertrokken. Die vond dat Young stijl over inhoud verkoos; Young speelde namelijk geen gitaar (hij speelde zoals Waylon Jennings, met zijn gitaar op zijn zij hangend) en dat zijn teksten niet goed genoeg waren: Are You Ready for the Country, Part 8. En dus nam David Briggs het stokje over, maar die was ook niet de juiste producent voor deze nummers, in tegenstelling tot Young’s gebruikelijke aanpak liet hij mensen hun partijen steeds maar opnieuw zingen en spelen, wat leidde tot een klinisch geheel, of zoals bassist Tim Drummond het noemde: Countrypolitan. Ik denk dat dat voor een groot deel verklaart waarom deze fase van Young’s carrière zó onderbelicht is gebleven in deze box.

Tim Drummond zat tegen die tijd overigens al niet meer bij de International Harvesters. Begin 1985 trok Young naar Australië en Nieuw-Zeeland met een wel heel bijzondere band: de Crazy Harvesters. Feitelijk Crazy Horse aangevuld met Ben Keith op Steel, Rufus Thibodeaux op viool en Anthony Crawford. Hij speelde tijdens deze tour eerst een set met de Crazy Harvesters, dan wat nummers solo, om vervolgens met Crazy Horse een tweede set te doen. Met deze Crazy Harvesters speelde hij ook een nieuw nummer: Misfits. Het heette in eerste instantie Dakota, maar Waylon Jennings, die meezong op de studioversie, vond Misfits toepasselijker. Deze versie met de Crazy Harvesters is superieur aan de studio versie.

We vervolgen met een studioversie van Nothing is Perfect. En in tegenstelling tot de rest van de Old Ways sessies uit 85 is hier dus wel het principe less is more toegepast. We horen hier in principe dezelfde band waarmee hij op het podium stond tijdens de tour van 1985, dus in plaats van Tim Drummond, Joe Allen op bas en Hargus ‘Pig’ Robbins op piano in plaats van Spooner Oldham. Net als op Live Aid horen we Gordon Terry op tweede viool en Matraca Berg en Tracy Nelson op achtergrondzang.

De tekst van Time Off for Good Behaviour laat niet veel aan de verbeelding over; het gaat over de broer van Neil Young, Bob, die in de VS dreigde te worden veroordeeld voor het verkopen van wiet. Neil raadde hem vervolgstappen aan zichzelf in Canada aan te geven. Dat werkte echter averechts, terwijl Neil verwachte dat zijn broer een lichte straf zou krijgen in Canada, kreeg hij 7 jaar. En dat terwijl hij al 20 jaar wiet rookte. Het enige wat mis is met canabis, is dat de overheid er geen geld aan kan verdienen, zoals bij alcohol. Het is zonde dat ze zoveel geld aan deze zaak uitgeven waar ze beter échte misdaad mee kunnen bestrijden, aldus Neil.

This Old House schreef Young speciaal voor Farm Aid en hij speelt het daar ook voor het eerst, in 1985. Deze versie is misschien niet perfect, de coupletten klinken af en toe wat weifelend en de achtergrond zang is net een beetje ‘off key’, maar dat past wel bij Young. De refreinen zingt hij echter vol passie. Deze versie is véél beter dan de zwaar overdreven versie op American Dream, die eigenlijk niet om aan te horen is dankzij de veel te dik aangezette en veel te hard gemixte harmoniezang van de heren CSN.

Southern Pacific is dezelfde versie als die op A Treasure. In alle opzichten superieur aan de versie met Crazy Horse op Re-Ac-Tor. Het nummer stond samen met het sublieme Grey Riders, ook in dezelfde versie als op A Treasure, op een zogenaamde Farm Aid EP die Young wilde uitbrengen, om zo geld op te halen voor het goede doel. Geffen blokkeerde dit echter, omdat ze nog in een rechtzaak verwikkeld waren. Niet alleen kreeg hij geen waar voor zijn geld, maar ook nog eens muziek gratis weggeven? Dat ging écht te ver. Een derde nummer dat op deze EP zou staan was Interstate. Interstate is één van mijn persoonlijk favorieten, maar buiten obscure bootlegs amper te horen. Daar is gelukkig onlangs een einde aan gekomen, met het uitkomen van Ragged Glory – Smell the Horse, waarop een versie uit 1990 te horen is. Persoonlijk vond ik de versie van de Farm Aid EP nóg beter, maar gek genoeg is dat niet de versie die op Grey Riders staat.

Tijdens de allereerste live uitvoering van Interstate, op 7 september 1985, speelde hij het nummer nog op elektrische gitaar. Op de één op andere manier vond hij dat toch niet helemaal werken en gooide hij het arrangement om, om vervolgens alle daaropvolgende versies op akoestische gitaar te spelen. Die versie kwam ook op de Farm Aid EP en dus op de vele bootlegs die volgden. Is het dan jammer dat hij juist voor deze ‘unreleased original’ koos? Nee, dat is in dit geval prima verdedigbaar, sterker nog, het zou niet eens gek zijn geweest om beide versies op Grey Riders te zetten, zo ‘anders’ klinkt deze versie, met een korte, maar oorverscheurende solo rond de 4 minuten.

Grote ontbrekende op deze schijf is een werkelijkwaar fantastische versie van Down by the River van 10 september 1985, van het optreden in Pier 84, in New York. Niet alleen is Young’s gitaarwerk subliem, ook het samenspel met pianist Pig Robbins is dat. Young overwoog het nummer al op A Treasure te zetten, maar dat zou teveel afleiden van waar dat album over ging. Dan maar op Vol. III hoopten vele fans met mij, maar helaas.

Echter, er is nog hoop. Er ontbreekt zoveel van The International Harvesters, naast Down by the River en de akoestische Interstate een keur aan studionummers uit 83 en 85 dat het haast wel móet dat er nog een aparte release komt met dit materiaal. The International Harvesters zijn, samen met Crazy Horse, live én in de studio, misschien wel de beste band waarmee Young heeft samengespeeld. Met één schijf, hoe goed ook, doe je ze écht tekort. Maar ja, ‘better longing for more than wishing it was over’.

5*

Holy. Ik kreeg een bericht van PostNL, of ik eerst inklaringskosten ad 57 euro wil betalen.

Hadden jullie dat ook?

Nog niet, maar zat er aan te komen. Voor de Takes cd met de speld moest ik ook iets van rond de 6 euro betalen...

(Trouwens het zijn strikt genomen geen invoerrechten, deze zijn 0% voor cd's en dvd's, het merendeel is BTW)

Ik heb 97 euro aan mijn broek hangen

Ja, die heb ik ook betaald. Maar bij de vorige boxen hoefde ik niks te betalen. Ik kijk wel wat ik doe, anders mag die weer lekker naar Canada.

Oef. Pijnlijk

Het is de limited met de blu-rays, 3, 5 kilo in totaal. Ik had het wel verwacht eigenlijk. Het verschil met 57 euro zou verklaard kunnen worden door het verschil tussen een box met of zonder blu-rays. En, ook komend uit de states, dat kan ook nog een factor zijn. Anders kan ik het verschil niet verklaren.

Mijn pakket is nog steeds onderweg vanaf Duitsland, al sinds de 20e, volgens DHL. Hopelijk komt daar snel verandering in. Ik heb de deluxe versie besteld, dus reken ook op 90+ euro BTW, etc.

Bongo Fury die 6 euro kun je terug claimen bij Warner via de klantenservice, mits je een kopie hebt van de factuur van postNL.

Is dat ook waar voor die 97 euro?

I wish! Die Takes CD was gratis, daarom deden ze dat. De box uiteraard niet. Ik heb de box alleen maar bij Greedy Hand gekocht omdat de deluxe versie nergens anders te koop was.

Was er al bang voor…. Enfin, het is al afgeschreven. Dank voor je antwoord .

harm1985

Weer fantastische verslagen Harm. Er zit veel werk en luistertijd in. En ik lees het met veel belangstelling.
Een enkele nuance over de Transtour uit 82. Ik was er bij in Ahoy destijds. Inderdaad ; Trans was niet wat je verwachte bij Neil en viel tegen bij het publiek. Live bracht hij slechts enkele nummers met een vocoder. Boegeroep heb ik toen absoluut niet gehoord maar het publiek reageerde er wel minder enthousiast op (net als ik). Afijn. Ik wist destijds sowieso niet wat ik moest verwachten van Neil live; was het een een Loner? Een terneergeslagen persoon met een gitaar? Ik had wel zijn platen maar had alleen Live Rust als meest recente referentie. Het bleek een levenslustige Neil te zijn (kort geknipt kapsel) die met de samengestelde band er een levendig spektakel van maakte en met onder andere Like a Hurricane Ahoy op zijn kop zette. Ik heb nog foto's dat hij over een lange catwalk in het midden van de zaal loopt al spelend met Nils Lofgren achter zich aan.
Pas veel later las ik (in Shakey) dat hij niet tevreden was over de tour en met name over het spel van Bruce Palmer.
Afijn, het geheugen is een archief met slechte werknemers maar niettemin vond ik het in mijn herinnering een geweldig concert die eigenlijk maar met twee nummers uit de pas liep.

pmac dan waren ze in de Ahoy nog redelijk respectvol, op de opnames die ik heb van het concert in Vorst Nationaal was dat dus een stuk minder, daar meen ik wel boegeroep te hebben gehoord.

Disc 16: Road of Plenty
In de loop van 1985 trof Young met Geffen een soort schikking; in plaats van 1 miljoen per album kreeg hij nog maar de helft. Voor een miljoen per album hebben ze recht op de klagen, maar voor 5 ton mag ik alles doen wat ik wil! Niet dat het veel verschil maakte, Young voelde zich nog steeds niet gesteund door zijn platenmaatschappij; iets wat er uiteindelijk ook toe leidde dat hij terug zou keren bij Warner Brothers. Maar niet voordat hij nog twee albums had afgeleverd, Landing on Water en Life.

Landing on Water moest een ‘straight rock album’ worden, echter zonder de hulp van Crazy Horse en David Briggs. In plaats daarvan gebruikte hij sessie muzikanten Steve Jordan op drums en Danny Kortchmar op gitaar en synths. Kortchmar zou ook, samen met Young de productie op zich nemen; hij was op dat moment verantwoordelijk geweest voor enkele grote hits voor ex-Eagle Don Henley. Maar diezelfde Kortchmar kwam er al snel achter dat het niet zoveel uitmaakte wie er een co-producer credit kreeg, Young deed alles op zijn manier, zwaar leunend op spontaniteit, in plaats van de methodische, haast klinische manier van werken van Henley.

Tijdens de sessies zat er een jonge engineer aan de knoppen; Niko Bolas, en het klikte meteen. Young zou in de jaren daarna nog vele albums met hem maken én Bolas is één van de co-producenten van Archives Vol. III. Bolas was niet bang om tegen Young de waarheid te zeggen, of hem aan te moedigen nieuwe dingen te proberen.

Voor het album gebruikte Young enkele demo’s van begin 1984, de vervolgens zwaar ge-overdubt werden, inclusief de vocalen. Young’s experimenteerdrift leidde in dat laatste geval niet tot het gehoopte resultaat. In Shakey noemt hij de vocalen zwak; persoonlijk vind ik dat wat sterk uitgedrukt, maar net als bij zijn eerste album missen ze inderdaad de energie van live vocalen. Niet voor niks heeft hij ervoor gekozen om nummers als I Got a Problem, Violent Side en Touch the Night in demo of live vorm in deze box op te nemen (op de schijven Evolution en Touch the Night).

Zoals gezegd was de manier van werken was nogal bijzonder; Bolas maakte van elke demo een stuk of 8 kopieën, en die werden vervolgens op een click-track gezet. De band (Young, Kortchmar en Jordan) speelden vervolgens live hun muziek in. Dit deden ze een paar keer per nummer; fouten in één bepaalde take werden dan ‘weggepoetst’ door hetzelfde stuk uit een andere take in te vliegen. Ah, de wonderen van digitale editing! Young’s jacht naar de ‘big drum sound’ leidde tot tientallen gebroken drumsticks, waarmee de studiovloer bezaaid was.

Ik vergeleek het album eerder al met de film Robocop, in eerste instantie afgedaan als platvloers vermaak, maar later een cult klassieker geworden met meerdere lagen, zwarte humor en vol met sociaal commentaar overgoten met een jaren 80 sausje. Dat is precies dit album. De teksten zijn vlijmscherp en Young heeft voor deze schijf de juiste nummers gekozen.

Drifter is een duister zelfportret; Young de ‘escape artist’, die als een blad in de wind kan omslaan en een nieuwe kant op gaat, zowel privé (denk aan Nicolette Larson) als in de muziek. Met teksten als ‘I’ll stay until you try to tie me down’, en ‘I’m gonna go with my ship’ maakt Young zijn intenties duidelijk: hij gaat zijn eigen weg, desnoods tot óver de afgrond.

Hippie Dream is een vervolg op Thrasher, maar veel harder en vooral gericht op Crosby’s drugsgebruik. Niet lang daarvoor was had Crosby zich aangegeven en inmiddels zat hij een gevangenisstraf uit, waar hij, ironisch genoeg, afkickte, hetgeen weer leidde tot een reünie van CSNY.

Bad News Beat klinkt verrrasend poppy, met het catchy synthesizer loopje. De teksten zijn tegelijkertijd wat creepy en lijken vanuit het oogpunt van een door een vrouw geobsedeerde man te zijn geschreven. Is het iemand die zijn ex niet kan loslaten, of juist iemand die verliefd is op een vrouw, zichzelf allerlei waanbeelden in zijn hoofd haalt en verdriet heeft als ze een ander leert kennen? Het lijkt sociaal commentaar te zijn op de hoeveelheid (huiselijk) geweld tegen vrouwen in de jaren 80. Het zou uiteindelijk tot 1994 duren tot, dankzij de inzet van de vrouwenbeweging de Violence Against Women Act van kracht werd.

Voor People on the Street hoef je minder fantasie te hebben. Dat gaat over de armoede als gevolg van de economische crisis en de recessie die daaruit volgde. Qua toon wordt hetzelfde recept gevolgd als Bad News Beat; het klinkt als een upbeat pop nummers, typisch voor de jaren 80, maar het onderwerp is veel serieuzer. Vandaar ook mijn Robocop vergelijking. Tim Pope, die ook video’s maakte voor Wonderin’ een Cry, Cry, Cry van Everybody’s Rocking regisseerde de bijbehorende videoclip. In deze clip is Young te zien als een puissant rijke tapdancer, die het vooral aan de stok heeft met de hondendrol die onder zijn schoen zit.

Ook voor Weight of the World regisseerde Pope de videoclip. Dit nummer opent het album Landing on Water en heeft precies de tegenovergestelde boodschap als Drifter, dat het album afsluit. In Weight of the World zingt Young over hoe zijn relatie met Pegi hem heeft geholpen zijn tegenslagen te overkomen, in plaats van ervan weg te lopen. Het toont perfect de dualiteit van Young aan.

Pressure werd óók voorzien van een videoclip door Pope. Young speelt hierin een pestkop die zichzelf slaat, hij ging zó in de rol op, dat hij zichzelf, per ongeluk, buiten westen sloeg. Hij nam dit nummer als laatste op en is, samen met Hippie Dream, het beste nummer op het album. De schreeuw op het einde is die van drummer Steve Jordan, Young vroeg hem een paar keer te schreeuwen, Young samplede de schreeuw en speelde hem vervolgens op zijn synclavier. Young bood aan om het nummer als single uit te brengen, maar Geffen weigerde. In zekere zin is dit ook een zelfportret van Young, het gaat over de druk die Young voelt als publiek persoon en die van zijn platenmaatschappij die tegen die tijd had besloten om de sessies van het album niet langer te betalen, waardoor Young deze zelf moest betalen. Young betaalde ook de vier videoclips van dit album, het was eigenlijk de bedoeling dat er een video voor elk nummer zou komen, maar dat weigerde Geffen.

David Briggs wilde maar wat graag met Steve Jordan werken, dus hij op zijn zachtst gezegd ‘not amused’ dat Young een album met Jordan zonder hem had opgenomen. Ook bij de tour ter promotie van Landing on Water zou hij die kans niet krijgen, want Young zou met Crazy Horse gaan optreden. Net als bij Rust Never Sleeps zouden deze optredens de basis vormen van een nieuw album: Life. Blijkbaar was Young over de resultaten niet zo tevreden, want van de nummers op Life ontbreekt elk spoor, wat ik jammer vind. Gelukkig zit in de Deluxe box set de volledige concertregistratie van het concert van 21 November 1986, maar ik had toch op zijn minst een uitvoering van Long Walk Home, Mideast Vacation of Inca Queen verwacht.

Staat er dan écht niks van Life op Vol. III? Nou ja, niet de uitvoeringen op het album zelf in ieder geval. Cryin’ Eyes staat, in een uitvoering met The Ducks op Windward Passage en live uitvoeringen van We Never Danced en When Your Lonely Heart Breaks staan op deze schijf. De hoes van Road of Plenty wekt de indruk dat deze schijf voornamelijk live Crazy Horse nummers bevat, dat valt echter een beetje tegen, naast bovengenoemde nummers ook Road of Plenty. Dit nummer is een vroege versie van Eldorado, dat 3 jaar later op Freedom terecht zou komen. Hij speelde het nummer ook al tijdens een reünie met Buffalo Springfield, al was het daar nog duidelijk niet af. Het nummer maakte zijn debuut op 15 september 1986 en dat is ook de versie die we hier horen. Het wordt wat meer uptempo gespeeld én op elektrische gitaar. Young zou, voordat het nummer herschreven werd nog een paar keer de volgorde van de coupletten omgooien en wat kleine tekstuele wijzingen aanbrengen.

We Never Danced vond ik altijd maar moeilijk te verteren, zo mierzoet en overgeproduceerd, dat het glazuur ervan van je tanden springt. Hier horen we Young, in zijn eentje, op piano, uiterst breekbaar het nummer zingen. Hij zou het nummer slechts twee keer live spelen, de eerste uitvoering, op 28 oktober 1986 werd gekozen voor Vol. III.

When Your Lonely Heart breaks; was een grote bron van frustratie voor David Briggs. In de basis een geweldig nummer, maar, volgens hem nooit goed genoeg gespeeld om het echt te laten vlammen. De versie die op Life staat is van 18 November 1986, deze versie is van 10 dagen eerder en wederom de eerste uitvoering. Persoonlijk vind ik deze versie beter dan die op Life én die op Year of the Horse uit 1997.

De titel van Road of Plenty is een wat aparte keuze. Oorspronkelijk werd Road of Plenty in 2020 aangekondigd als een verzamelalbum met live opnames met Crazy Horse uit 1986 en de Saturday Night Live band uit 1989, met o.a. een vroege versie van F*ing Up. In eerste instantie zou Vol. III ook doorlopen tot 1989 of zelfs 1990, maar toen besloten werd om Vol. III te beperken tot 1987 zijn de nummers van na 1986 denk ik gewoon van deze schijf gehaald. Of het losse, aangekondigde album Road of Plenty er ooit gaat komen is maar de vraag. Wat óók ontbreekt is het live album van de tour van 1986 met wat Young zelf de ‘Briggs Mixes’ noemde, genaamd Crazy Horse Garage. Hij sprak hier zéér enthousiast over, dus hopelijk komt het nog eens als op zichzelf staande Performance Series Release.

Al met al een beetje een ‘mixed bag’ deze schijf. Ja, de beste nummers van Landing on Water zijn gekozen, maar wat mij betreft had er wat meer live Crazy Horse op mogen staan, bij voorkeur de eerder genoemde nummers van Life, zónder de overdubs. Net als voor de Shocking Pinks en Solo Trans geldt nu een beetje dat je voor het complete plaatje ook de Blu-Ray met het de concertfilm Live in a Rusted Out Garage moet hebben. Het had de schijf ook iets meer in balans gebracht, gevoelsmatig zit er nu een ‘gat’ tussen de nummers van Landing on Water en die met Crazy Horse.

4*

Disc 17: Summer Songs
Summer Songs had waarschijnlijk niet eens Vol. III gehaald als een fan er via een ‘Letter to the Editor’ op Young’s site hem er niet aan herinnerd had. Summer Songs is in feite de Hitchhiker van de jaren 80, het bevat vroege versies van nummers die in de jaren daarna hun weg zouden vinden naar diverse albums van Young en CSNY. Tegelijkertijd zie ik parallellen met Oceanside/Countryside, want Young heeft aardig wat overdubs toegevoegd, zoals harmoniezang en her en der wat synthesizer.

American Dream speelde Young in eerste tijdens de zijn tour met Crazy Horse, in de film Muddy Track zie je hoe hij, op akoestische gitaar, met zijn band aan het arrangement werkt. Uiteindelijk zou het nummer op het gelijknamige reüniealbum met CSNY terechtkomen. Young’s teksten blijken profetisch te zijn: ‘how can something so good, go bad, so fast?’. De versie op American Dream is tamelijk vreselijk, van productie tot de zwaar overtrokken harmonieën van CSN. Gelukkig hebben we nu eindelijk een ‘normale’ versie van dit nummer.

Someday zou op Freedom terecht komen, maar aan de tekst, met name de volgorde van de coupletten, werd nogal wat gesleuteld. De versie op Summer Songs, waar Young zichzelf begeleid op Piano bevat liefst 3 extra coupletten; het laatste couplet op de Freedom versie is hier twee keer te horen, als eerste én als laatste couplet. Het zinnetje ‘TV Preacher Can’t be bothered on those petty things’ is hier nog ‘God weren’t meant to comment…’. Verder nog een extra couplet over Christoper Columbus en ‘Wake Up, all you sleeping Beauties’. Het tweede deel van dat couplet is op Freedom samengevoegd met het ‘TV preacher’ zinnetje.

For the Love of Man zou pas in 2012 terechtkomen op Psychedelic Pill, waar hij het op gitaar speelt, met Crazy Horse. Deze versie is op piano en circuleerde al jaren op bootlegs met de titel I Wonder Why. Fans dachten altijd dat het circa 1981 opgenomen was. Het nummer gaat over zoon Ben (When a child is born to live But not like you or I) en was misschien toch iets té persoonlijk, zelfs al die jaren na dato, om op Freedom te zetten. De opname die circuleerde was niet van al te beste kwaliteit, maar deze versie bezorgt wél kippenvel op de juiste manier.

One of These Days (niet te verwarren met het gelijknamige nummer van Pink Floyd) zou hij in 1991 opnieuw opnemen voor Harvest Moon, al zou hij het in 1987 (éénmaal) en 1989 (tweemaal) al wel een paar keer live spelen. De tekst van het nummer laat weinig tot de verbeelding over; Neil heeft in zin carrière altijd de muze gevolgd. En dat ging wel eens ten koste van anderen, hetgeen bezongen wordt door Cowbow of Dreams van Graham Nash. Eind jaren 80 begon Neil toch wel in te zien dat zijn drang om de muze te volgen een hoop mensen pijn gedaan heeft (niet in de laatste plaats zijn oude bandmaatje Stephen Stills). Deze versie speelt Young op piano, in tegenstelling tot de Harvest Moon versie, waar hij op gitaar speelt. Je hoort het kraken van de kruk en het aanslaan van de toetsen terwijl Young zingt, alsof je naast hem in zijn studio staat.

Young blijft nog even achter de piano zitten voor Wrecking Ball, dat op Freedom terecht zou komen. De tekst is hier nog radicaal anders. Alleen het couplet ‘an endless line of cars’ wordt hergebruikt. Zoals Neil het zelf omschreef; Wrecking Ball gaat in zekere zin over de keerzijde van roem; vreemdgaan is in zijn positie niet mogelijk, omdat hij dat nooit geheim kan houden natuurlijk. Een andere interpretatie wordt gegeven door Allmusic; het zou een allegorie zijn voor de zwakte van twee geliefden die zich langzaamaan verliezen aan drugsmisbruik. Deze vroege versie geeft daar credo aan, het nummer opent met de zin ‘You drown yourself in booze and party through the night’. Wrecking Ball is een typische Youngiaanse woordspeling, het laat zich vertalen als sloopkogel, maar een ball is natuurlijk ook een dansbal. Ook het einde is anders: ‘The only crime in the street is walking in your feet’.

De opname van Hanging on a Limb zou voorzien worden van (minimale) overdubs voor het album Freedom. Een beetje vergelijkbaar met Sail Away, of Pocahontas van Oceanside/Countryside en Hitchhiker. Linda Ronstadt is namelijk te horen als tweede stem op Freedom en her en der lijkt er wat extra gitaar te zijn toegevoegd. Beide versies hebben hun sterke kanten, al vind ik de harmoniezang van het refrein op Freedom wat ‘overdone’.

Name of Love maakte ook al zijn debuut tijdens de tour met Crazy Horse door Europa in 1987, en net als bij het nummer American Dream werkte hij met de band aan het arrangement, met name de harmoniezang, met wisselend succes, tot grote frustratie van Young, zoals te zien in de film Muddy Track. En net als American Dream werd het nummer een jaar later vakkundig verpest door CSN (en Young zelf). Op deze versie is goed te horen wat Young voor ogen had, al blijft het een beetje ‘gek’ klinken om Young met zichzelf te horen zingen. Ook al klinkt deze versie stukken beter, het blijft een overambitieus en ietwat pretentieus nummer. Wat dat betreft perfect voor CSNY!

Last of His Kind is samen met For the Love of Man mijn favoriete uitvoering van dit album. Het is een eerbetoon aan de boer, die hij middels zijn benefietconcerten Farm Aid al sinds het midden van de jaren 80 steunt. Het tokkelende gitaartje wordt ondersteund door krachtige synth waves. Live zou Young het nummer alleen in de nazomer van 1987 spelen en vervolgens nog exlusief op Farm Aid; de laatste keer in 2007. In 1993 zong hij het nummer op Farm Aid met een aangepaste tekst, echter van het zinnetje ‘For seven long years we've been fighting for a change, looking for a country that don't need Farm Aid’ is nog niet veel terecht gekomen, want onlangs, op 21 september stond hij met The Chrome Hearts, wederom op Farm Aid. Misschien toch maar eens het zinnetje ‘we’ll be plowing down the White House and we’re planning for next year’, dat hij op Summer Songs als laatste zingt proberen?

Al met al een zeer interessante schijf, waarbij sommige nummers een duidelijke verbetering zijn tot wat later officieel werd uitgebracht en andere nummers vooral interessant zijn door de afwijkende en alternatieve teksten. Dankzij Summer Songs heb ik eigenlijk amper nog reden om American Dream uit de kast te halen, voor zover ik dat überhaupt al had. Nu alleen nog Feel Your Love op Vol. IV zetten.

Uiteindelijk kom ik uit op 4*

En zo komt er na 14 uur en 17 schijven een einde aan Vol. III, al moet ik de deluxe box nog binnen krijgen en dan nog eens 14 uur aan film en muziek tot me nemen. Ik kijk met name uit naar Across the Water, Boarding House en Catalyst en een weerzien van Solo Trans, In Berlin, Live in a Rusted Out Garage en Muddy Track.

Voor degene die alles nog eens terug willen lezen:
Across the Water I+II: 4.5*
Hitchhiking Judy: 4.5*
A Snapshot in Time: 5*
Windward Passage: 4.5
Oceanside/Countryside: 5*
Union Hall: 5*
Boarding House I+II: 4.5*
Sedan Delivery: 5*
Coastline: 4*
Trans/Johnny's Island: 4.5*
Evolution: 4.5*
Touch the Night: 4.5*
Grey Riders: 5*
Road of Plenty: 4*
Summer Songs: 4*

Al met al kom ik uit op een gemiddelde van 4.5*. Nu de gewetensvraag, kan daar nog een halfje bij voor de mooie vormgeving van de box, het bijbehorende boek én de 5 Blu-Rays met 11 films en nóg eens 14 uur beeldmateriaal? Die vraag kan ik pas beantwoorden als ik de box ook daadwerkelijk in huis heb.

Neil Young - Neil Young Archives Vol. III (1976 - 1987) [New CD] Boxed Set | eBay

Goede prijs dacht ik zo.

Nogmaals dank Harm, kijk nu al uit naar Archives IV!

Ik ook! Die box gaat over de periode 1987 tot 2002, dus met materiaal van zijn revival. Dat moet weer net zijn monster worden als deze, met eindelijk heruitgaves van video's van Freedom, Weld, Unplugged en Complex Session en nog veel meer.

Mooi geschreven allemaal Harm! Knap van je, prettig leesbaar. Helemaal top!

Heb de 17 cd box besteld inmiddels.

Voor degene die een cd box vol 1 heeft liggen. Ik heb een dvd box vol 1. Zou ‘m graag willen ruilen.

Hoor graag!

148 euro bij de Belgische Amazon. Gewoon je DVD box en dubbele exemplaren van Massey Hall en Fillmore East verkopen. Ben je wel de film Journey Through the Past kwijt en wat ander mooi beeldmateriaal uit 70 en 71.

Edit: eindelijk betaalverzoek gehad voor inklaringskosten, 97 euro voor de deluxe box. Hopelijk begin volgend week in huis.

Die van mij is bezorgd. Zonder schade. Het kijk en luisterfeest kan beginnen

Op het neilyoungchannel op YouTube staat nu het 1986 Cow palace concert met veel nummers van Life. Toch wel maf dat dit niet onderdeel is van de Archives 3. Hoewel op bootleg makkelijk te verkrijgen zien we wellicht een officiële uitgave in de nabije toekomst.

Dat is gewoon een bootleg die geclaimd is door zijn maatschappij om royalties te kunnen innen, zie je wel vaker. Het concert zit overigens ook gewoon in de deluxe box, op Blu-Ray.