Klone - The Unseen (2024)

De hoofdrol is wederom weggelegd voor zanger Yann Ligner. De saxofoon is een erg mooie toevoeging. Klone klinkt weer als een klok, maar er gaan bij mij geen belletjes rinkelen.
Een andere keer misschien?
Want voor nu ben ik toch meer in de stemming voor stampei oftewel spektakel.

Weer wat rustiger dan voorganger Meanwhile; gitaaarriffs zijn grotendeels afwezig en het songmateriaal kabbelt grotendeels maar een beetje door. Saai wordt het niet, daar heeft de band te veel kwaliteit voor in huis, maar echt opwindend wil het album niet worden. Zanger Yann Ligner kan ik ook niet altijd even goed hebben. De band heeft wat mij betreft het creatieve hoogtepunt bereikt met het heel wat meer stevige The Dreamer's Hideaway uit 2012.