The Saints - The Monkey Puzzle (1981)

Geweldige plaat van de heren uit Australië. Mijn lp heeft wel een andere tracklisting:

(side 1)
1. miss wonderful
2. always
3. paradise
4. let's pretend
5. somebody
(side 2)
1. monkey (let's go)
2. mystery dream
3. simple love
4. the ballad
5. dizzy miss lizzy

Ah, dat moment dat het koortje erbij komt in Simple Love.

Jouw tracklisting is van de originele uitgave. De tracklisting zoals aangegeven is die van een latere release waar ze als eerste vijf nummers de tracks van de EP Paralytic Tonight Dublin Tomorrow hebben toegevoegd.

Ten opzichte van voorganger en tevens EP Paralytic Tonight Dublin Tomorrow zijn The Saints terug naar een kwartet: tweede gitarist Bruce Callaway is alweer weg en bovendien is oorspronkelijke drummer Ivor Hay vervangen door Mark Birmingham, die in het intro van opener Miss Wonderful meteen laat merken wel iets te kunnen met twee stokken en potten plus pannen. Het blijkt een lekker gitaarliedje. Hay is trouwens nog wel te gast als toetsenist, al vallen zijn bijdragen nauwelijks op.

De hoes die MuMe toont is die van de Australische editie, die bovendien een nummer meer telt dan de Europese/Franse: op de B-kant staat In the Mirror. De Franse heeft bovendien een andere hoes, zie hier en er is zelfs een versie met een bonussingle, zie daar.

Op Always klinken bescheiden blazers en Barrington Francis zet een gitaarsolo neer die in de classic rock niet had misstaan. Ja, The Saints zijn duidelijk anders dan voorheen, maar liedjes schrijven kunnen ze. Op streaming heet het nummer trouwens inmiddels dubbelop Always, Always.
Paradise is opnieuw een lekker gitaarliedje en dát blijkt de rode draad van dit album, waarbij frontman en oprichter Chris Bailey over melodieuze capaciteiten blijkt te beschikken. In het opnieuw uptempo Let's Pretend een prominente akoestische gitaar, je gaat bijna denken aan het werk dat The Byrds twee decennia eerder maakten. Met Somebody dan weer elektrische gitaarwave.

Op kant 2 wordt soortgelijk gewerkt: stevige maar vriendelijke rock met een alternatief randje. Monkeys (Let's Go) heeft een vrij lang intro, dan het vlotte gitaarlied Mystery Dream en Europa miste dus In the Mirror waar blazers en een scheurend gitaarsolootje klinken.
Het fraaie Simple Love stond in een andere opname ook op de EP, The Ballad start verrassend met een altsaxofoon. Slotlied Dizzy Miss Lizzy is een cover van Larry Williams, oorspronkelijk uit 1958 en wordt opgesierd met een huilende mondharmonica.

Ik vervolg mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en bevind me in januari 1981. Vorige halte was de genoemde EP van The Saints, het volgende nummer op de afspeellijst is Vienna van Ultravox. Het gelijknamige album van deze synthpopgroep besprak ik echter al eerder, net als die andere synthpop uit januari 1981, Amoureux Solitaires van Lio, verschenen op haar Lio. Dan kom ik uit bij de punk van Generation X en album Kiss Me Deadly.