Frost* - Life in the Wires (2024)

Lang album, maar wel een paar mooie lange nummers zo te zien. Ben benieuwd!

Zeker lang album maar met het tempo waar ik ze van ken is dit album ws binnen 5 minuten voorbij..

Klein voorproefje: Frost - Life in the Wires, part 1

Deze band leren kennen via hun voorganger "Day and Age". Een zeer sterk album.
Net "Life in the Wires, Pt. 1" aan het beluisteren. Klinkt goed !

Deze ga ik ook zeker luisteren. Ik vind 2024 tot nu toe echt een mooi muziekjaar voor de progrockers onder ons.

Dit is wel een hele zit, en het is teveel om na anderhalve luisterbeurt al een oordeel te vellen. Maar eerste indruk is erg positief. Veel oorwurm melodieën, waar Godfrey natuurlijk een meester in is. Paar erg fijne soli en instrumentale stukken. En hoewel Godrey nooit een super-zanger zal worden, is hij hier goed bij stem. Ik moet het verhaal en concept nog doorgronden, maar ga hier zeker de komende weken tijd voor maken.

Lange zit, lekkere drive en melodie in de nummers, goede ritmesectie, maar ook veel, heel veel muziek per seconde en behoorlijk druk af en toe. De zanger is inderdaad niet briljant, zijn stem past soms heel goed en soms minder goed bij de nummers. Echt storend is het dan weer niet. Enfin, dit vraagt veel luisterbeurten. Openingsbod: 3,5*.

Op het eerste gehoor een heel fijn album, maar wel (het is al gezegd) een lange zit, waardoor het nog wel even zal duren voordat ik deze plaat goed heb kunnen doorgronden. Maar met zulke mooie muziek is dat geen straf.

Vond ik het vorige album heel erg mooi, deze Life in the Wires kan ik vooralsnog niet echt waarderen. Ik kom er gewoon niet doorheen. Of met heel veel moeite. Niet fijn, dus. Misschien een andere keer een nieuwe poging wagen.

Eén luisterbeurt was genoeg. Frost* doet mij echt helemaal niets.

De vrieskast in dus bij jou

Wederom een heerlijk album van Frost*. Voelt als een achtbaan met zijn vele tempowisselingen. Klein minpuntje is de zang bij sommige nummers maar dat belet mij niet om dit album lekker vaak te draaien.

Na Day ad Age is dit toch wel een beetje een lastige. Er zitten erg fijne stukken tussen, maar ook stukken die voor mij niets toevoegen. Maar bovenal duurt dit me toch wel echt te lang. Nou is Frost* sowieso eentje die bij mij vaak wat tijd nodig heeft om te landen, als ik ze niet gewoonweg vergeet. Ik wacht nog even met een cijfer, maar eerste indrukken zijn gemengt.

Er wordt prachtig gemusiceerd en het geluid klinkt erg goed. Dat zijn alvast pluspunten. Prachtig pianospel ook. Saai kan ik het dus niet noemen. Integendeel. Maar misschien gebeurt er wel te veel. Ik heb ook nog geen mooie liedjes gevonden, slechts een aantal knap gespeelde fragmenten. Met of zonder zang. Maar dat kan nog komen. En ik hoor soms heel veel noten in een tijd. En daar zitten enkele amper te kraken noten tussen. Niet te kraken noten trouwens ook. De zang is niet super, maar ook niet storend. Of lelijk. Nou ja, heel soms.

Het is zeker een album dat je vaker moet beluisteren en dat is gezien de lengte niet altijd een eenvoudige opgave. Ik moet nog zien of ik zin heb om dit album veelvuldig te draaien.

Enfin, de stand van zaken op dit moment in huize Alicia: Frost* worstelt en komt nog niet boven.

Ha, ik heb er zojuist een opgeduikeld!

Een liedje!

Het heeft een aantal luisterbeurten nodig gehad, maar inmiddels is dit een verslavend album wat in mijn beleving telkens toch sneller voorbij is dat de 85 minuten doen vermoeden.

Ik kende Frost* van Experiments in Mass Appeal, daarna een beetje uit het oog verloren. Bij toeval op deze gestuit en in eerste instantie vond ik het weer typisch 'druk', maar toch met her en der toegankelijke en bijna poppy passages. Het gevoel bekroop me dat ik deze een kans moest geven. Geen spijt van gehad en al 2 weken dagelijks op vol volume door de speakers.

Veel afwisseling in dynamiek en zoals eerder gezegd voor Frost-maatstaven veel balladachtige tracks. Hoogtepunten wat mij betreft de 1e 4 tracks, waarin de veelzijdigheid van dit album meteen te horen is, maar ook de laatste 3.

Deze britse band weet een aanstekelijk geluid neer te zetten dat het midden houdt tussen popmuziek en progressieve rock. Soms is het binnen het songmateriaal iets te druk en hectisch, maar overwegend is de boel heerlijk energiek en meeslepend, met mooie melodielijnen en een zeer avontuurlijke aanpak van de overwegend lange tracks. Er gebeurt in ieder geval voldoende om de aandacht er de volle speelduur van ruim 85 minuten bij te houden.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Voorganger Day And Age scoorde hoge ogen in huize Namsaap en was voor mij tot dan toe het beste dat Frost* ten gehore bracht. Met Life In The Wires levert de band wederom een prima album af, maar ik deel niet het enthousiasme van de diverse prog-sites waar dit album bovenaan de jaarlijsten prijkt. Daarvoor mis ik toch een zekere flow in het album. Ik heb het gevoel dat het soms wat bondiger kan. Productioneel klinkt het album als een klok en het album is in dat opzicht weer een streling voor het oor.

Score: 82/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Met vlagen echt prachtig hoor, en precies wat je eigenlijk kan en mag verwachten. Op het begin klinkt het heel vertrouwd waar de nogal knallerige opening geflankeerd wordt door vrij rustige composities. Maar, het probleem bij mij is dat ik het iets té rustig vond en met vlagen daardoor ook niet heel boeiend. Begrijp me niet verkeerd, het is geen slechte plaat, alleen duurt anderhalf uur op deze manier soms akelig lang. Wanneer Frost besluit eindelijk de pepers wat meer te gebruiken, komt de plaat ook echt op gang. Life in the Wires, Pt. 2 kan in mijn ogen nog best een interessante track blijven in de toekomst, alleen ik voel dat niet echt zo met de rest van het album.

Voor de rest volledig eens met wat hier al gezegd wordt, het klinkt allemaal echt heel mooi, productioneel, technisch alles is zoals je er van mag verwachten. Maar, daar blijft het ook wel bij. Wat namsaap ook al zegt, je mist soms de flow, en dat is jammer.

Life in the Wires is een briljante samensmelting van symfonische progrock, moderne elektronica en complexe arrangementen. Waar sommige prog-albums in hun ambities kunnen verzanden, weet Frost* moeiteloos balans te vinden tussen technische virtuositeit en pakkende melodieën. De composities zijn intens en emotioneel geladen, maar blijven tegelijkertijd toegankelijk voor een breder publiek.

De veelzijdigheid van de composities zorgt ervoor dat elk nummer zijn eigen unieke identiteit heeft, maar dat ze toch samenhangend aanvoelen als een geheel. Zo heb ik Neal Morse niet meer gehoord de afgelopen jaren. Dit is een meesterwerk dat blijft verrassen.

Album van het jaar voor mij!