Frost* - Life in the Wires (2024)

Er wordt prachtig gemusiceerd en het geluid klinkt erg goed. Dat zijn alvast pluspunten. Prachtig pianospel ook. Saai kan ik het dus niet noemen. Integendeel. Maar misschien gebeurt er wel te veel. Ik heb ook nog geen mooie liedjes gevonden, slechts een aantal knap gespeelde fragmenten. Met of zonder zang. Maar dat kan nog komen. En ik hoor soms heel veel noten in een tijd. En daar zitten enkele amper te kraken noten tussen. Niet te kraken noten trouwens ook. De zang is niet super, maar ook niet storend. Of lelijk. Nou ja, heel soms.

Het is zeker een album dat je vaker moet beluisteren en dat is gezien de lengte niet altijd een eenvoudige opgave. Ik moet nog zien of ik zin heb om dit album veelvuldig te draaien.

Enfin, de stand van zaken op dit moment in huize Alicia: Frost* worstelt en komt nog niet boven.

Ha, ik heb er zojuist een opgeduikeld!

Een liedje!

Het heeft een aantal luisterbeurten nodig gehad, maar inmiddels is dit een verslavend album wat in mijn beleving telkens toch sneller voorbij is dat de 85 minuten doen vermoeden.

Ik kende Frost* van Experiments in Mass Appeal, daarna een beetje uit het oog verloren. Bij toeval op deze gestuit en in eerste instantie vond ik het weer typisch 'druk', maar toch met her en der toegankelijke en bijna poppy passages. Het gevoel bekroop me dat ik deze een kans moest geven. Geen spijt van gehad en al 2 weken dagelijks op vol volume door de speakers.

Veel afwisseling in dynamiek en zoals eerder gezegd voor Frost-maatstaven veel balladachtige tracks. Hoogtepunten wat mij betreft de 1e 4 tracks, waarin de veelzijdigheid van dit album meteen te horen is, maar ook de laatste 3.

Deze britse band weet een aanstekelijk geluid neer te zetten dat het midden houdt tussen popmuziek en progressieve rock. Soms is het binnen het songmateriaal iets te druk en hectisch, maar overwegend is de boel heerlijk energiek en meeslepend, met mooie melodielijnen en een zeer avontuurlijke aanpak van de overwegend lange tracks. Er gebeurt in ieder geval voldoende om de aandacht er de volle speelduur van ruim 85 minuten bij te houden.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Voorganger Day And Age scoorde hoge ogen in huize Namsaap en was voor mij tot dan toe het beste dat Frost* ten gehore bracht. Met Life In The Wires levert de band wederom een prima album af, maar ik deel niet het enthousiasme van de diverse prog-sites waar dit album bovenaan de jaarlijsten prijkt. Daarvoor mis ik toch een zekere flow in het album. Ik heb het gevoel dat het soms wat bondiger kan. Productioneel klinkt het album als een klok en het album is in dat opzicht weer een streling voor het oor.

Score: 82/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Met vlagen echt prachtig hoor, en precies wat je eigenlijk kan en mag verwachten. Op het begin klinkt het heel vertrouwd waar de nogal knallerige opening geflankeerd wordt door vrij rustige composities. Maar, het probleem bij mij is dat ik het iets té rustig vond en met vlagen daardoor ook niet heel boeiend. Begrijp me niet verkeerd, het is geen slechte plaat, alleen duurt anderhalf uur op deze manier soms akelig lang. Wanneer Frost besluit eindelijk de pepers wat meer te gebruiken, komt de plaat ook echt op gang. Life in the Wires, Pt. 2 kan in mijn ogen nog best een interessante track blijven in de toekomst, alleen ik voel dat niet echt zo met de rest van het album.

Voor de rest volledig eens met wat hier al gezegd wordt, het klinkt allemaal echt heel mooi, productioneel, technisch alles is zoals je er van mag verwachten. Maar, daar blijft het ook wel bij. Wat namsaap ook al zegt, je mist soms de flow, en dat is jammer.