Depeche Mode - The Singles 81→85 (1985)
Alternatieve titels: The Singles 81>85 | Catching Up With | Greatest Hits
mijn stem
200 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Mute
-
Dreaming of Me (3:47)
-
New Life (3:45)
-
Just Can't Get Enough (3:39)
-
See You (3:55)
-
The Meaning of Love * (3:07)
-
Leave in Silence (4:01)
-
Get the Balance Right (3:14)
-
Everything Counts (4:00)
-
Love in Itself (4:00)
-
People Are People (3:45)
-
Master and Servant (3:52)
-
Blasphemous Rumours (5:09)
-
Somebody * (4:24)
-
Shake the Disease (4:48)
-
It's Called a Heart (3:47)
-
Photographic [Some Bizzare Version] * (3:13)
-
Just Can't Get Enough [Schizo Mix] * (6:46)
-
Flexible * (3:11)
-
Fly on the Windscreen * (5:04)
-
A Question of Lust * (4:24)
-
Something to Do * (3:44)
-
Stripped * (4:13)
-
Here Is the House * (4:16)
-
It Doesn't Matter * (4:55)
-
It Doesn't Matter Two * (2:49)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur:
51:42
(1:41:48)
Links
Spotify
0
geplaatst: 3 februari 2009, 09:32 uur
Mijn 1e cd van Depeche Mode. Alhoewel ik het niet erg vaak draai is dit wel de mooiste periode van deze heren. Nummers als Shake the Disease, Everything Counts en Master and Servant blijf ik heel goed vinden. Onsterfelijke popsongs. Just Can't Get Enough was destijds een knaller, nu erg gedateerd. Gewoon een erg fijne band.
0
geplaatst: 24 september 2011, 19:40 uur
THE SINGLES 1981-1985 1985
Sommige verzamelaars hebben de status van een regulier album
omdat ze een stap in de groei van een band markeren. Ik denk daarbij
onder andere aan Standing on a Beach van The Cure. Samen met deze
van Depeche Mode twee sterke compilaties om te koesteren.
14 singles chronologisch gerangschikt. Completer kan het niet.
De eerste drie singles dragen duidelijk de stempel van oprichter Vince Clark.
Het is een interessante oefening om ze naast het single werk van Yazoo te leggen.
Dreaming of Me was het stamelende 7" debuut van Depeche Mode.
Het nummer zou de UK versie van het eerste album niet halen, maar stond
wel op de Amerikaanse en Europese edities van Speak and Spell (1981).
New Life (de titel suggereert een herstart) sprankelt wel en is samen
met de klassieker Just Can't Get Enough het prijsnummer van het eerste album.
Je hoort hoe de overige bandleden steeds nadrukkelijker hun accent leggen.
Exit Vince Clark.
See You wordt dan de eerste single van Martin Gores hand.
Het nummer lijkt wat moeite te hebben met het synthesizer arrangement.
The Meaning of Love klinkt als een te goedkope kopie van een Vince Clark song.
Met Leave in Silence toont Depeche Mode voor het eerst zijn donkere kant
die op de andere composities van A Broken Frame (1982) ook meer tot uiting komt.
De albumtitels zijn bij Depeche Mode meer dan toevallig: ze markeren groeifases.
Enter Alan Wilder.
En dan is daar plots Get the Balance Right. Een titel die er niet om liegt.
Met de intrede van geschoold toetsenist Alan Wilder vindt DM definitief zijn vorm.
Getuige daarvan is het vindingrijk gearrangeerde Construction Time Again (1983).
De hitsingle Everything Counts wordt de tot dan toe grootste UK hit en krijgt live
de status van meebruller. Opvolger Love in Itself (een remix van de album versie)
heeft minder hitpotentie en deemstert geruisloos weg in de hitparade.
Met People Are People breekt Depeche Mode door in Europa.
Vooral in Duitsland waar het een nummer 1 hit wordt. Opvolger Master and Servant wordt
op zijn beurt beloond met een top 10 plaats en de LP Some Great Reward (1984) is een hit.
Als 3de single van het album wordt gekozen voor een dubbele a-kant.
In de UK is dat Blasphemous Rumours / Somebody, maar in de rest van Europa
wordt in de hitlijsten voorrang gegeven aan de remix van de pulserende ballad.
Om het succes van de industriële albumsound met zijn schroefbouten en draaibanken
aan te houden verschijnt in de lente van 1985 een non-album single die de succesformule
perfect toepast. Ratelend metaal, perfecte melodie en opgesplitste vocalen. Naast Dave Gahan
zingt ook Martin Gore een aantal zinnen mee, net zoals in Everything Counts en People Are People.
Doe Maar deed trouwens net hetzelfde op haar twee grootste hits De Bom en Pa.
Afsluiten doet de verzamelaar met het wat pufferige It's Called a Heart.
Een single die deze compilatie moest promoten en waar de band niet achter stond.
Het nummer werd vooral afgewerkt door het studiopersoneel om zoals dat hoort
met een nieuwe hit op de proppen te komen naar aanleiding van een best of.
The Meaning of Love en Somebody zijn weggelaten van de vinyl release.
Maar zowel de oorspronkelijk cassette editie als de eerste CD uitgave tellen 15 tracks.
Een latere update van deze best of kreeg een nieuwe hoes en twee bonustracks mee.
Photographic is in deze versie terug te vinden op de legendarische Some Bizarre sampler
van label stichter Stevo. Legendarisch omdat daar ook Soft Cell en Blancmange op debuteerden.
In plaats van de 12" mix van Just Can't Get Enough had ik liever de 1983 live versie gehoord.
Sommige verzamelaars hebben de status van een regulier album
omdat ze een stap in de groei van een band markeren. Ik denk daarbij
onder andere aan Standing on a Beach van The Cure. Samen met deze
van Depeche Mode twee sterke compilaties om te koesteren.
14 singles chronologisch gerangschikt. Completer kan het niet.
De eerste drie singles dragen duidelijk de stempel van oprichter Vince Clark.
Het is een interessante oefening om ze naast het single werk van Yazoo te leggen.
Dreaming of Me was het stamelende 7" debuut van Depeche Mode.
Het nummer zou de UK versie van het eerste album niet halen, maar stond
wel op de Amerikaanse en Europese edities van Speak and Spell (1981).
New Life (de titel suggereert een herstart) sprankelt wel en is samen
met de klassieker Just Can't Get Enough het prijsnummer van het eerste album.
Je hoort hoe de overige bandleden steeds nadrukkelijker hun accent leggen.
Exit Vince Clark.
See You wordt dan de eerste single van Martin Gores hand.
Het nummer lijkt wat moeite te hebben met het synthesizer arrangement.
The Meaning of Love klinkt als een te goedkope kopie van een Vince Clark song.
Met Leave in Silence toont Depeche Mode voor het eerst zijn donkere kant
die op de andere composities van A Broken Frame (1982) ook meer tot uiting komt.
De albumtitels zijn bij Depeche Mode meer dan toevallig: ze markeren groeifases.
Enter Alan Wilder.
En dan is daar plots Get the Balance Right. Een titel die er niet om liegt.
Met de intrede van geschoold toetsenist Alan Wilder vindt DM definitief zijn vorm.
Getuige daarvan is het vindingrijk gearrangeerde Construction Time Again (1983).
De hitsingle Everything Counts wordt de tot dan toe grootste UK hit en krijgt live
de status van meebruller. Opvolger Love in Itself (een remix van de album versie)
heeft minder hitpotentie en deemstert geruisloos weg in de hitparade.
Met People Are People breekt Depeche Mode door in Europa.
Vooral in Duitsland waar het een nummer 1 hit wordt. Opvolger Master and Servant wordt
op zijn beurt beloond met een top 10 plaats en de LP Some Great Reward (1984) is een hit.
Als 3de single van het album wordt gekozen voor een dubbele a-kant.
In de UK is dat Blasphemous Rumours / Somebody, maar in de rest van Europa
wordt in de hitlijsten voorrang gegeven aan de remix van de pulserende ballad.
Om het succes van de industriële albumsound met zijn schroefbouten en draaibanken
aan te houden verschijnt in de lente van 1985 een non-album single die de succesformule
perfect toepast. Ratelend metaal, perfecte melodie en opgesplitste vocalen. Naast Dave Gahan
zingt ook Martin Gore een aantal zinnen mee, net zoals in Everything Counts en People Are People.
Doe Maar deed trouwens net hetzelfde op haar twee grootste hits De Bom en Pa.
Afsluiten doet de verzamelaar met het wat pufferige It's Called a Heart.
Een single die deze compilatie moest promoten en waar de band niet achter stond.
Het nummer werd vooral afgewerkt door het studiopersoneel om zoals dat hoort
met een nieuwe hit op de proppen te komen naar aanleiding van een best of.
The Meaning of Love en Somebody zijn weggelaten van de vinyl release.
Maar zowel de oorspronkelijk cassette editie als de eerste CD uitgave tellen 15 tracks.
Een latere update van deze best of kreeg een nieuwe hoes en twee bonustracks mee.
Photographic is in deze versie terug te vinden op de legendarische Some Bizarre sampler
van label stichter Stevo. Legendarisch omdat daar ook Soft Cell en Blancmange op debuteerden.
In plaats van de 12" mix van Just Can't Get Enough had ik liever de 1983 live versie gehoord.
* denotes required fields.