The Halo Effect - March of the Unheard (2025)

Dark Tranquillity van pak em beet 15 jaar geleden...

Prima tweede album van deze zweedse metalband. Iets gelikter dan het debuut met een extra injectie melodie, maar het klinkt allemaal toch wel weer bijzonder lekker. Uiteraard is de vergelijking met Dark Tranquillity snel gemaakt, dit had zo een album onder die naam kunnen zijn, maar goed, wanneer de kwaliteit zo hoog ligt als hier hoor je mij niet klagen.

Fantastische tweede plaat van dit project. De vorige Dark Tranquillity was leuk, maar miste voor mij net dat beetje extra, maar gelukkig is dat gat met dit album goed gevuld. Melodische death metal volgens het boekje, maar dan wel heel goed uitgevoerd.

Zeer melodieuze melodeathmetal is het recept op March of the Unheard van The Halo Effect. Elders kwam ik de nodige vergelijkingen tegen met In Flames, het oude bandje van menig bandlid, maar die met het Dark Tranquility van voorheen is passender.

Soms is het zó melodieus dat het bijna powermetal wordt. Meestal geen probleem: in de dansende, wervelende twingitaarlijnen klinken echo's van wat (ooit) groepen als Wishbone Ash, Thin Lizzy, Judas Priest, Iron Maiden en Trouble doen of deden; verschil zijn uiteraard de massieve deathmetalriffs en de prachtige grunts van Mikael Stanne; heb een zwak daarvoor.
De teksten gaan vooral over de innerlijke kracht waarmee de avonturen en uitdagingen in het leven kunnen worden aangegaan. Soms wordt de muziek me te powerrrrmetal: zoals het korte semi-instrumentale The Curse of Silence met z'n oh-ho-ho-koortje. Of titelnummer/"single" March of the Unheard dat vooraf ging en enige twijfel zaaide of ik dit album wel wilde kopen. Debuut Days of the Lost van tweeëneenhalf jaar geleden is vinniger.
In de winkel viel ik echter onmiddelijk voor de verleiding, waar ik na vele draaibeurten absoluut geen spijt van heb. Dat dankzij felle beukers zoals Our Channel to the Darkness en Forever Astray met in de laatste ook cleane zang. Dat laatste nummer is op mijn cd-hoes (achterzijde) overigens het tweede nummer dat als nummertje VII wordt aangegeven, het moet toch echt VIII zijn.

Gezien de werklust van Stanne is het wellicht een wonder dat de kwaliteit weer zo hoog ligt. Hij werkt immers ook bij Dark Tranquility dat vorig jaar Endtime Signals uitbracht én Cemetery Skyline, vorig jaar debuterend met Nordic Gothic waar hij het bij zang houdt in plaats van grunts.
Toch hoor ik veel liever de nieuwe The Halo Effect, mede door het gitaarwerk van Jesper Strömblad en Niclas Engeling, het soms verrassende drumspel van Daniel Svensson (ik noem opnieuw Forever Astray) en de solide bassist Peter Iwers. De productie van March of the Unheard is vol en warm maar niet dichtgesmeerd.

Tegenwoordig begin ik het album met het afspelen van het laatste nummer Coda, dat door strijkers werd ingespeeld en voluit instrumentaal is. Het vormt een sterke ouverture op track 1. Meer strijkers zitten in het midtempo Between Directions, waar wederom naast gegrunt cleane zang zit. Het gaat fraai samen met de gitaarmuren.

Lekker, desondanks net wat minder spannend dan de voorganger.