Sigur Rós - Hvarf / Heim (2007)

Welkom in alweer een nieuw Sigur Rós-sprookje.
Het IJslandse landschap komt je oren binnen tijdens Salka (wil je een visuele ondersteuning zoek dan de clip op youtube maar op).
Salka is de stiefdochter van Georg Hólm. Het is een typisch Sigur Rós nummer met de bekende hoge zang van Jonsi en de postrock die het ondersteunt. Het nummer werd live nog al eens gespeeld maar is nu dan eindelijk op cd gezet.
Hljómalind heette oorspronkelijk Rokklagið (The Rocksong) en behoort nu al tot mijn favorieten van dit album. Het is een meeslepend nummer met inderdaad wat meer de nadruk op rock. Hierdoor is het een redelijk compact nummer geworden.
Í Gær is de ingekorte titel voor Lagið Í Gær (Yesterday), ook dit nummer is niet eerder op cd gezet. Het begint als een lief sprookje op klokkenspel: doet me qua decor denken aan de films van Tim Burton. En dan opeens na een kleine minuut gaat de band er vol en galmend in. Hierdoor krijgt het iets episch. Een geweldig nummer waar we niks nieuws in herkennen, maar wat doet dat er toe als het gewoon sterk is?
Von is natuurlijk niet geheel nieuw, maar deze versie vind ik wel heel erg mooi. Dit soort klanken blijven je oren strelen.
Hafsól kennen we van Von, maar hier is het nummer behoorlijk opgepimpt. Op Von is het erg sferisch en hier is er meer ritme aan toegevoegd. Het nummer kent een geweldige opbouw en heerlijke ontsporing aan het eind. Ik verkies deze versie dan ook boven die van Von. Het is overigens ook te vinden op de single Hoppípolla.
Hiermee is er een einde gekomen aan Hvarf en kunnen we door met Heim.
Op Heim vinden we akoestische versies en het opent met Samskeyti wat te vinden is op ( ). Heel erg afwijkend van het origineel is het niet, maar het komt goed uit de verf in deze versie.
Het starende elfje Starálfur komt van Ágætis byrjun. Het is een versie met wat minder galm en de piano en strijkers zijn goed te horen. Het voegt niet zo heel veel toe aan het origineel vind ik, maar het blijft een prachtsong dus waarom ook niet?!
Vaka is de naam van de dochter van Orri. Ook dit nummer staat op ( ). Een heerlijk rustgevend nummer waar de begeleidende strijkers erg mooi op klinken in deze versie. Een wat kalere versie (logisch), maar zeer de moeite waard.
Ágætis Byrjun blijft ook behoorlijk dicht tegen het origineel aan zitten. Toch leuk om het in deze akoestische setting te horen (op de dvd zal het zeker aangenaam zijn om het ook uitgevoerd te zien worden).
Het enige nummer van Takk, Heysátan, wijkt ook niet zo erg af en dan krijgen we tot slot nog een keer Von in een schitterende uitvoering.
Zoals gezegd niks nieuws onder de zon en vooral geschikt voor de fans denk ik, maar laat ik mezelf daar nu net toe rekenen en dan kan ik niet meer dan tevreden zijn.

Dit mooie tussenstation van Sigur Ros maakt me vooral nieuwsgierig naar het komende volwaardige album van mijn favoriete IJslanders. Ik hoor nog aardig wat invloeden van het vroegere werk. Ik bedoel dat de muziek het beste past in de periode tussen Ágætis Byrjun en (). Deze EP biedt geen vernieuwing, maar wat ze doen, doen ze zo ontzettend goed dat dat welhaast geen enkel probleem mag vormen.

Hoewel ik niet zo van de best of...'s of liedjes in een ander jasje cd's ben, ben ik toch heel tevreden over wat mij hier wordt aangeboden op de twee cd's, waarvan het Hvarf-gedeelte mij het meest weet te boeien.

Met Heima begint men met Samskeyti, de derde track van () en tevens een van mijn favoriete troostliedjes. De emotionele diepgang die het origineel kent, kan ik echter niet terug vinden in de Heim-versie. Op () lijkt het alsof de pianotoetsen erg lichtjes worden getoetst, alsof er een elfje met fluwelen schoentjes overheen loopt. Dat maakte het lieflijk, troostend, en oprecht. Op Heim klinkt het net wat ruwer, wat harder, waardoor het me niet echt kan interesseren.

De akoestische versie van Starálfur - het origineel geldt ook als een van mijn favoriete Sigur Ros-creaties - is aardig, want niet zoveel verschillend als de oorspronkelijke versie. Het heeft zeker zijn charme, mede door de fraaie zang die goed tot zijn recht komt. Jammer dat ik het vuurwerkaspect moet missen, maar dat is te overzien.

Vaka, de eerste track het album (), voegt in de Heim-versie vrij weinig toe aan het origineel. Alleen zo tegen het einde weet het de 90-versie iets te ontstijgen. Altijd gedacht dat die rare elektronische geluidjes onmisbaar waren voor het Sigur Ros-geluid (en misschien zijn ze dat ook wel), maar akoestisch, met de xylofoon erbij, klinkt ook dit degelijk en acceptabel.

Dit is leuk. Ágætis Byrjun heeft mijn aandacht nooit echt goed vast weten te houden, maar in de documentaire Heima was het heerlijk om Sigur Ros dit nummer te zien spelen. Deze versie is dan ook iets van een eye opener; mijn interesse is weer wat aangewakkerd. (Goh, waar zo'n alternatieve versies-EP al niet goed voor kan zijn!)

Heysátan blijft me kippenvel bezorgen, of dat nou op Takk... is of in deze versie.

Von, op het album Von, heb ik altijd al een heel mooi nummer gevonden, en een alternatieve versie had voor mij niet zo gehoeven. Dat nummer bezat iets eenvoudigs, dat tegelijkertijd ook iets mystieks had. Niets mis mee. Maar deze versie vind ik toch wel heel erg mooi, ook al is dat sfeertje van het origineel weg. De gedempte trommels zijn heerlijk, het strijkwerk lieflijk en zacht zoals verwacht (en gewenst); die ruim 8 minuten vliegen voorbij. Ik denk dat beide versies prima naast elkaar kunnen leven, en ik geef geen voorkeur welke de beste is omdat ieder in zijn eigen kwaliteiten opvalt.

Heim is dus een beetje wisselvallig. Aan de ene kant van het spectrum aan emoties op dit schijfje heb je de wat minder opvallende nummers waarvan de akoestische versies vrij weinig aan het origineel toevoegen. Desalniettemin zijn het mooie nummers die op deze volgorde prima te luisteren zijn. Aan de andere kant heb je dan weer de wat meer opvallendere stukken, zoals Von. Jammer dat die in de minderheid zijn.

Wat interessanter is Hvarf, die met veel nieuw materiaal versierd is. Salka heeft weer die typische zang, waar Jonsi weer geheel in stijl veel 'you' zingt onder het genot van het typische Sigur Ros-geluid; veel geluiden op de achtergrond, muren van gitaren en dergelijke. Weer die xylofoon, geloof ik, geweldig!

Ik krijg bij Hljómalind het idee dat dit wat meer recht-toe-recht-aan is. De songstructuur is bijna on-Sigur Ros, ondanks de typische Sigur Ros-elementen. Hier kan ik niet echt goed mijn vinger op leggen. Dat is niet erg, dat is geen nadeel, want dit is een heerlijk nummer met een lekkere ontlading door het nummer en precies de juiste diepgang die het nodig heeft om opmerkelijk aan me voorbij te gaan.

Í Gær begint heel leuk, en ik denk dat ik hier niet de enige mee ben, dat het nogal met een melodie begint dat doet denken aan dat overbekende slaapliedje dat tot in den treuren in speeldoosjes wordt gepinkeld. Het gaat gelukkig die kant niet op, want na een tiental seconden wordt die net-niet-sprookjesachtige magie doorbroken door het heftige gitaarwerk en een spookachtige wijze van zingen. Mysterieus en gejaagd (haunted, zoals de Engelsen dat zullen omschrijven). Geweldige uithalen maken dat dit op zanggebied erg effectief is. Gelieve dit nummer dan ook op een vrij hard volume te luisteren; de grootsheid komt daardoor erg goed tot uiting. Een typisch Sigur Ros-nummer dat in een opzicht een plaatsje op () had kunnen hebben, en ik hou daarvan!

Von, de studioversie, begint met heerlijk vioolwerk, dat na enkele seconden wordt begeleidt door Jonsi's gitaar-met-strijkstok. Dat geeft voor mij altijd een speciaal gevoel, een uniek gevoel. Melancholisch, en wondermooi. Ja, dit is een speciaal nummer. Ik durf bijna te zeggen dat ik deze versie prefereer boven de Von-versie. Maar zoals ik al zei, dat doe ik niet want dat is zinloos. Rest mij te zeggen dat ik dit het prijsnummer van het hele Hvarf/Heim project vind, dat onmisbaar is voor diegene die de muziek van Sigur Ros een warm hart toedragen. (En dat worden er, hopelijk ook na het beluisteren van deze EP, steeds meer.) Hiervoor wil ik bijna een vreugdedansje doen op de tafel, want de mannen krijgen het keer op keer voor elkaar om muziek te maken dat zo uniek is, zo wondermooi, dat ze me bij iedere muziekuitgave weten te raken. Dat is geen enkele andere band/artiest/geef-het-een-naam ooit gelukt in mijn muziekleven.

En tot slot nog Hafsól, dat een live favoriet schijnt te zijn. Deze versie prefereer ik boven de versie die op Von staat. Verslavend gitaarspel, een wat strijdlustige zang, een typische tempowisseling met bijbehorende ontsporing en een relatief rustig einde met de fluit en een wazig elektronisch (synthesizer?) geluid erbij. Voor de mensen die 'm nog niet op cd hebben is dit een welkome toevoeging aan het Sigur Ros-arsenaal.

Mijn algemene conclusie is dat ik Hvarf dankzij het nieuwe materiaal het beste vind wat deze EP te bieden heeft. De akoestische versies van reeds bekende nummers weten me niet zo te raken, en hoewel ze nog steeds mooi zijn om naar te luisteren, heb ik toch liever gewoon de originele versies. Voor de rest is er niets mis met Heim. Hvarf bevat juweeltjes van nummers, met Von en Hljómalind voorop. Hiermee kom ik de komende wintermaanden wel mee door in ieder geval!

Ik heb dit project tijdenlang links laten liggen, reden onbekend. Misschien 1 of 2 keer gedraaid, daarna weer snel naar vorig werk gegrepen. Domdomdom want dit is toch weer magistraal van onze IJslandse vrinden... DVD ga ik zeker nog halen want het klinkt me toch een pak schitterend in de oren zoals jullie het hier beschrijven.

He, even lekker thuiskomen met Sigur Ros, 'k word er helemaal blij van

Euh doe eerst maar 4*