Dream Theater - Parasomnia (2025)

Ik vraag me bij Dream Theater specifiek altijd af hoe ze al decennialang die krachtpatsernummers van 10+ nummers live onthouden. Als het voor mij al hak op de tak voelt..

Heeft dat er ook niet mee te maken dat veel mensen vooral blij zijn dat Portnoy er weer bij zit?

ik denk wel dat het er mee te maken heeft!, hij is 1 van de oprichters

Ben benieuwd naar het album morgen, altijd een fijne band geweest voor mij, vanaf Images en Awake via Metropolis en Six Degrees tot aan A Viiew toe. Ben eigenlijk zelden teleurgesteld in ze.
Ook ik zag wat positieve recensies, voor wat het waard is, eerst zelf lekker luisteren.

Het is toch altijd weer fascinerend dat bepaalde liefhebbers al met een score komen voor een plaat die officieel nog niet is uitgekomen.
Klaarblijkelijk zijn de illegale kanalen en de daarmee gepaard gaande gelekte versies van de nieuwe songs, nog steeds vrij makkelijk bereikbaar.
Het is toch jammer dat men niet een album even op zich laten inwerken om na enige tijd met een oordeel te komen.

Voor mij in elk geval niet.

Heb het album al geruime tijd geleden als promo ontvangen voor mijn review en de door jou gewenste tijd kunnen nemen. Geen zorgen dus….

Mijn review voor Zware Metalen:

Hét verhaal in aanloop naar Parasomnia was natuurlijk de terugkeer van Mike Portnoy, meesterdrummer en medeoprichter van de band, na een afwezigheid van dertien jaar. Toen Mike in 2020 meedeed op John Petrucci’s soloalbum Terminal Velocity en een jaar later samen met Petrucci en Jordan Rudess te horen was op het derde album van Liquid Tension Experiment, groeide de hoop van de fans op een mogelijke terugkeer. In oktober 2023 komt dan eindelijk de aankondiging dat Portnoy terugkeert bij de band. Brengt hij met zijn terugkeer weer iets van het heilige vuur terug dat een beetje miste op de laatste albums?

Wat in ieder geval na de eerste luisterbeurt van dit album al opvalt, is hoezeer de karakteristieke drumstijl van Portnoy onderdeel uitmaakt van het geluid van Dream Theater. Mike Mangini is natuurlijk geen pannenkoek en een fantastische drummer, maar Portnoy heeft iets commanderends in zijn stijl dat hem aanweziger maakt. De eerste single Night Terror gaf daar al een uitstekend voorproefje van met zijn kenmerkende fills na het intro, waarmee hij lijkt aan te geven echt terug te zijn. Maar Parasomnia staat vol met zijn onnavolgbare drumpartijen.

Parasomnia is geen conceptalbum in de zin dat er een verhaal wordt verteld. Wel hebben de thema’s van de nummers met elkaar gemeen dat ze allemaal gaan over slaapgerelateerde aandoeningen. Ook muzikaal zijn de nummers met elkaar verbonden doordat thema’s in verschillende nummers terugkomen. Dat begint met het instrumentale In The Arms Of Morpheus (god van de dromen) dat als een ouverture verschillende muzikale thema’s introduceert.

Night Terror begint vervolgens langzaam en onheilspellend, maar nadat Portnoy zijn drumkit de sporen geeft, vuurt John Petrucci een stevige gitaarriff af en schiet de band uit de startblokken. Wat volgt is een nummer waar instrumentale kunsten en melodieuze refreinen en coupletten elkaar afwisselen.

De tweede single van dit album is A Broken Man en opent chaotisch, dissonant met een spervuur aan gitaarriffs. Het nummer gaat over slaapstoornissen als gevolg van PTSS vanuit het perspectief van een oorlogsveteraan en de muziek sluit hier naadloos bij aan.

Het donkere Dead Asleep leunt zwaar op de groovende riffs uit de 7-snarige gitaar van Petrucci. Dit nummer draait om de sfeer en de compositie en geeft James LaBrie de ruimte om te schitteren. Natuurlijk weten we dat zijn stem niet meer zo elastisch is als in beginjaren negentig, maar binnen zijn huidige grenzen laat hij nog steeds horen een uitstekende vocalist te zijn met een uniek stemgeluid. Dit nummer is een hoogtepunt op Parasomnia.

Dan volgt met Midnight Messiah een uptempo rocker met een knallend refrein waar het spelplezier vanaf spat. Natuurlijk nooit helemaal recht-toe-recht-aan, maar wel grotendeels in een vierkwartsmaat gespeeld en met een redelijk traditionele songstructuur. En de kleine acht minuten die dit nummer duurt is het een van de kortere tracks. Dit nummer zal het ongetwijfeld goed doen op de aankomende tour voor dit album.

Na een kort intermezzo start Bend The Clock als een ballad, dat gaandeweg transformeert tot een meeslepend sfeervol nummer waar James LaBrie in zijn kracht wordt gezet. Langzaam maar zeker werkt de band naar een hoogtepunt alvorens Petrucci op de afsluitende solo laat horen niet alleen technisch zeer begaafd te zijn, maar ook prachtige melodieën uit zijn gitaar weet te toveren.

Dan hebben we inmiddels 51 minuten erop zitten als hét hoogtepunt van dit album begint in de vorm van The Shadow Man Incident. Dit twintig minuten durende avontuur is mijns inziens een van de betere epics uit de carrière van Dream Theater.

De tijd zal leren hoe dit album zich zal verhouden tot de rest van de rijke discografie van deze band, maar Dream Theater laat op Parasomnia een energie en spelvreugde horen die ik al in geen twintig jaar van deze band heb gehoord. Ik had niet gedacht dit ooit nog eens te zeggen over een album van deze band, maar vooruit… Jaarlijstmateriaal!

Voor mij ook niet, maar sinds dat hij terug kwam heb ik aardig wat berichten voorbij zien komen van fans die (ineens) weer (meer) geïnteresseerd waren. Denk dat het voor een deel in ieder geval wel mee zal spelen. Ook vanwege:


En volgens namsaap is het zelfs jaarlijstmateriaal, zal het dan toch kunnen.

Als iemand ze nou van tevoren had verteld dat een album van dik zeventig minuten volstrekt onnodig is, dan had dat erg veel gescheelt. Bij vlagen prima op het eerste gehoor en het heilige vuur lijkt enigszins terug te zijn gekeerd op deze plaat. Alleen mensen kom op, een plaat die zo lang duurt is toch amper meer serieus te nemen? Taaie bevalling om hem helemaal te luisteren, maar kwalitatief steekt het met kop en schouders boven het gros van het materiaal van Dream Theater met Mangini uit.

Dit vind ik nou zo’n drogreden om een album af te serveren. Wanneer er enkel goede tracks opstaan, who cares hoe lang het dan duurt. Bovendien mag je ook rustig stoppen na een aantal tracks en op een ander moment verder luisteren. Net of je twee albums voor de prijs van één hebt binnengehengeld. Anders wordt het natuurlijk wanneer er fillers opstaan.
Ik ga er dit weekend maar eens goed voor zitten. Zin in!

Wel grappig en enigszins paradoxaal dat je mij beticht van het begaan van een drogreden, terwijl je zelf een drogreden toepast in je bericht (de Stropopredenering om precies te zijn, zoek maar op). Ik heb nergens gezegd dat er 'louter goede tracks' op dit album staan, alleen dat het veel genietbaarder is en kwaliteit beter is dan wat de band de afgelopen vijftien jaar heeft uitgebracht.

Bovendien denk ik dat het onterecht is om de speelduur van een album niet mee te nemen in een beoordeling. Een voorbeeld is Mellon Collie and the Infinite Sadness van The Smashing Pumpkins. Prima muziek, enkele geweldige songs, maar ik kan daar nooit 4,5* of 5* aan kwijt raken omdat het me veel en veel te lang duurt. Met dit album is het precies zo. Bijna alle nummers hier hadden hier korter gekund, waarbij ik de ene keer eerder aan een halve minuut tot een minuut denk, maar de andere keer had een producer wat mij betreft best tegen de heren mogen zeggen dat het wel drie minuten korter mag (en moet). Zoiets draagt voor mij dus wel degelijk bij aan hoe ik een album ervaar en dus aan wat voor beoordeling ik erop plak. Andersom werkt het trouwens net zo hoor: als er een album is dat ik steengoed vind maar veel te kort, dan ervaar ik dat ook als een jammerlijk gemiste kans.

En wat maakt dat je denkt dat ik dit album 'afserveer'? Volgens mij heb ik a) nergens een negatief ding over Parasomnia geschreven; sterker nog, ik vind juist dat dit beter is dan Dream Theater met Mangini - uitzonderingen daargelaten en b) een zeer stabiele 3,5* uitgedeeld. Dus ik begrijp niet zo goed waarom je dat zegt. Misschien de volgende keer eerst mijn bericht beter lezen alvorens je commentaar levert en vervalt in een drogreden?

Speelduur is voor mij zeker een factor in de beoordeling van een album. Sommige albums zijn op zich sterk dankzij de individuele nummers maar duren te lang omdat de albumflow niet klopt. Dat heeft invloed op mijn luisterbeleving.

Andere albums, neem bijvoorbeeld Similitude Of A Dream van NMB, luister ik ondanks de lengte moeiteloos in een ruk uit.

Voor DT begrippen is dit qua lengte toch een vrij gemiddelde speelduur? Volgens mij zijn de meeste van hun platen wel 70+ minuten. Deze gaat er maar net overheen.

Vat het dan op als een algemene kritiek van mij op het werk van Dream Theater, want dit klopt inderdaad.

Eindelijk weer eens een album van DT waarvan ik nu na een paar keer geluisterd te hebben, merk dat ik die veel vaker ga luisteren dan de laatste, pak hem hem beet, 5 albums van de heren.
De invloed van Mike Portnoy is hoorbaar en voelbaar, en de muziek klinkt voor mij erg geïnspireerd.
Ik ga nog geen rating geven, daarvoor moet ik hem nog veel vaker draaien.
DT doet waar ze goed in zijn, niets meer en niets minder. Je houdt ervan of niet, zo simpel is het. Ik hou er wel van in ieder geval.
Laten we eerlijk zijn, om na 40 jaar nog steeds met zulke hoogwaardige en geïnspireerde muziek te komen is op zich al een vermeldingswaardige prestatie.

Een 4* kan ik sowieso al kwijt, ik ben al jaren fan en ik vind alle albums met Mike Portnoy gaaf. Deze plaat biedt echt niet veel nieuws voor wie het werk van de band kent. Dat is niet erg, helemaal niet als het songmateriaal en de performance van deze kwaliteit zijn. Knap voor een band die al 40 jaar meegaat.

Er zit meer energie in vanwege de terugkeer van Portnoy, dat zorgt natuurlijk voor hernieuwde inspiratie. Het zorgt ook voor een behoorlijk duistere en heavy richting. De band heeft weleens lichter geklonken.

Eerste evaluatie is dat ik het een zeer geslaagde plaat vind waarbij wat meer variatie in het klankbeeld welkom had geweest. Het is allemaal wel erg gepolijst en de zang is overduidelijk mee gerommeld in pro tools. Ik neem het voor lief en geniet van de heavy riffs, sterke thema’s en het duizelingwekkende soleerwerk.

Een goede 4,5.. Dream Theater is terug en wat mij betreft vanwege het feit dat Portnoy terug is.

Ik moet eerlijk bekennen. Ik ben geen DT-addept. Images and Words en Awake zijn voor mij de graadmeters, daarna vond ik het minder, of het beviel mij simpelweg niet omdat het 'iets' anders klonk. Ik heb het wel geprobeerd, maar het hield mij niet vast. Ik hoor op dit album sporen van Awake terugkomen, hetgeen mij goed bevalt.

En dan aan het einde de epic van 19 minuten, en die bevalt heel goed. Het nummer boeit van begin tot het eind en doet mij in de verte qua opbouw klinken als Supper's Ready van Genesis. Dat einde met de wekker, wat geweldig ingeschat door de band. Ik had na de eerste keer inderdaad ineens een afkickmoment van het vele geweld in dit nummer (hetzelfde gevoel als wanneer het album Disintegration van The Cure is afgelopen) toen kwam de wekker: wake up. Dit nummer gaat zeker mee in de favorietenlijst.

Lang geleden dat DT mij heeft weten vast te houden in de songs.

Deze klinkt vooralsnog ook fijner dan de afgelopen platen met Mangini, vond alleen A Dramatic Turn of Events wel aardig, dit klinkt tenminste weer enigszins spannend, wat donkerder zoals Train of Thoughts, was wel een goede keus naar mij idee om Portnoy weer toe te voegen, ik hoop vooral nu ook dat Score eens op Blu-Ray gaat komen nu ze weer bij elkaar zijn, toen hadden ze nog een echt goed klinkende zanger.

In een paar woorden: Er staan veel meer hoogtepunten op dan de vorige 7 albums of zo. En wat mij betreft geen enkel dieptepunt. Grommende gitaren, dromerige keyboards en een ritmesektie die de boel voortstuwt als een kudde op hol geslagen olifanten.
De gitaarsolo's vliegen je om de oren en klinke een pak frisser dan wat we de laatste tijd van mr. Petrucci gehoord hebben.
Absoluut hoogtepunt: Het einde van 'Bend the Clock'. Wat een solo! Ook de afsluitende Epic is massief.
Wat ik eerst wat raar vond maar nu best wel naar waarde weet te schatten: zowel tekstueel als muzikaal komen er af en toe easter eggs van vorige albums voorbij. Leuk!
Dus: Een dikke 5 en één van de beste DT ooit, wie weet, hét beste?

BEESTachtig goed. Ik was al een fan van Portnoy en dat blijkt (nog steeds) terecht. Jeetje wat heb ik dit stuwende drumwerk gemist. Zijn voorganger was een obligate drummer. Mike zit meer in de Neil Peart hoek, heerlijk. Ook de stem van Labrie klinkt (veel) beter. Ook maestro John Petrucci laat (weer) van zich horen op superieure wijze!!!.
Kortom dit is weer genieten geblazen........

Zo dit is even een verrassing in positieve zin: onverwacht mooi album waarop ze nergens uitgeblust klinken of oeverloos technisch priegelen om interessant te doen, een valkuil waar ze eerder wel 's intrapten. Klinkt lekker energiek en met plezier gebracht; zou het toch te maken hebben met het feit dat Mike weer op de kruk zit ?

Oh ja, en zelfs James' zang is prima, wat eerder ook niet altijd het geval was.

Kortom: ik ben nog niet klaar het Dream Theater...

Drie luisterbeurten erop zitten... en er gaan er nog veel meer komen. Klinkt weer erg goed!

Ook in huize vanwijk inmiddels een drietal draaibeurten en ook ik word er blij van.
Nu moet ik wel bekennen dat ik de beide voorafgaande albums ook meer dan okay vond, dit i.t.t. DT en The Astonishing, wat mij betreft de twee zwakke broeders in hún imposante oeuvre.
Deze klinkt weer wat meer in de richting van TOT en Awake.
Vroeger (lang geleden inmiddels ) zat er dan een sticker op je albumhoes met de tekst “play it loud”!
Dat gaan we morgenochtend doen, my better half is op pad, de buren zijn op de hoogte, niets staat een volumineuze middag in de weg.
Had eigenlijk nog geen sterren willen uitdelen maar ik werd alleen al zo enthousiast van Dead Asleep dat ik dacht, allez.
Ik kom er later wel wat gedetailleerder op terug.

vanavond mijn koptelefoon opgezet en het album ook. Bij het eerste nummer word ik echt geraakt omdat ik iets ‘ouds en vertrouwds’ beleef bij de muziek. Misschien is het passie of Portnoy of de betere nummers, ik weet het niet.

Dus lekker verder luisteren maar op een gegeven moment ga ik zo in het album op, letterlijk, dat ik in slaap val. Een beetje vreemd natuurlijk gezien het heerlijke geweld van de muziek maar misschien heeft het met de teksten van Parasomnia te maken.

Morgen maar eens verder luisteren.

Bend the Clock in surround sound is Dream Theater op z’n best: schitterend!

Ik had niet durven dromen dat Dream Theater nog eens de kwaliteit van hun topjaren (1992-2002 m.i.) zou evenaren, maar dat lijkt toch het geval te zijn. Het nachtelijke, beklemmende sfeertje wordt consequent doorgetrokken. De plaat voelt hierdoor als een eenheid aan. Iets nieuws doet de band niet, maar bepaalde passages zijn wel verrassend te noemen (A Broken Man rond 6 minuten bijvoorbeeld). Daarenboven voelt het album prettig vertrouwd aan. Ik moest denken aan Awake, Scenes of a Memory, maar ook Black Clouds & Silver Linings, zonder dat de plaat aanvoelt als een herhaling van zetten. Wat bovendien erg positief is, is dat ik ditmaal geen enkel ondermaats nummer aantref. De muziek moet nog even bezinken, maar deze spectaculaire spooktocht kan maar zo eens tot het beste werk van deze band behoren.

Buiten de sterke opener met tegendraads refrein was A View from the Top of the World de eerste DT die voor mij niet genoeg verfrissends en inspiratie bevatte en een unicum van geen 4+ sterren. Knap dat ze met de terugkomst van Portnoy het tij zo snel alweer hebben weten te keren.

In the Arms of Morpheus staat vooral in dienst van de albumopbouw en laat nog niet veel opzienbarends horen. Daarna is het toch voluit genieten. Had wel graag iets meer virtuositeit van Rudess willen horen, al heeft hij op The Shadow Man Incident een aantal mooie pianopartijen.

De 'epic' van omstreeks 20 minuten of lange nummers in het algemeen zijn voor Dream Theater inmiddels een routineklus geworden en de valkuil ook voor mijzelf is dat het steeds makkelijker wordt om daar gemakzuchtig kwaliteit van te verwachten. Goed besefmomentje dat ze de lat nog steeds heel hoog leggen en er heel weinig bands zijn die dat na 35+ jaar zouden kunnen evenaren.