Dream Theater - Parasomnia (2025)

I&W, Awake en het nummer A Change Of Season zijn allemaal even top. Daarna echter was de koek volledig op. Ik ben ze nog blijven volgen tot Systematic Chaos. Maar het werd alleen maar erger. Ik ga me hier niet aan wagen....Eigenlijk was het gedaan op het moment dat Kevin Moore vertrok. Ik blijf denken. Schrijf dan nog een keer een nummer als Space-Dye-Vest, maar helaas............en ik vermoed ook dat het er nooit meer van gaat komen.

Mijn review voor Zware Metalen:

Hét verhaal in aanloop naar Parasomnia was natuurlijk de terugkeer van Mike Portnoy, meesterdrummer en medeoprichter van de band, na een afwezigheid van dertien jaar. Toen Mike in 2020 meedeed op John Petrucci’s soloalbum Terminal Velocity en een jaar later samen met Petrucci en Jordan Rudess te horen was op het derde album van Liquid Tension Experiment, groeide de hoop van de fans op een mogelijke terugkeer. In oktober 2023 komt dan eindelijk de aankondiging dat Portnoy terugkeert bij de band. Brengt hij met zijn terugkeer weer iets van het heilige vuur terug dat een beetje miste op de laatste albums?

Wat in ieder geval na de eerste luisterbeurt van dit album al opvalt, is hoezeer de karakteristieke drumstijl van Portnoy onderdeel uitmaakt van het geluid van Dream Theater. Mike Mangini is natuurlijk geen pannenkoek en een fantastische drummer, maar Portnoy heeft iets commanderends in zijn stijl dat hem aanweziger maakt. De eerste single Night Terror gaf daar al een uitstekend voorproefje van met zijn kenmerkende fills na het intro, waarmee hij lijkt aan te geven echt terug te zijn. Maar Parasomnia staat vol met zijn onnavolgbare drumpartijen.

Parasomnia is geen conceptalbum in de zin dat er een verhaal wordt verteld. Wel hebben de thema’s van de nummers met elkaar gemeen dat ze allemaal gaan over slaapgerelateerde aandoeningen. Ook muzikaal zijn de nummers met elkaar verbonden doordat thema’s in verschillende nummers terugkomen. Dat begint met het instrumentale In The Arms Of Morpheus (god van de dromen) dat als een ouverture verschillende muzikale thema’s introduceert.

Night Terror begint vervolgens langzaam en onheilspellend, maar nadat Portnoy zijn drumkit de sporen geeft, vuurt John Petrucci een stevige gitaarriff af en schiet de band uit de startblokken. Wat volgt is een nummer waar instrumentale kunsten en melodieuze refreinen en coupletten elkaar afwisselen.

De tweede single van dit album is A Broken Man en opent chaotisch, dissonant met een spervuur aan gitaarriffs. Het nummer gaat over slaapstoornissen als gevolg van PTSS vanuit het perspectief van een oorlogsveteraan en de muziek sluit hier naadloos bij aan.

Het donkere Dead Asleep leunt zwaar op de groovende riffs uit de 7-snarige gitaar van Petrucci. Dit nummer draait om de sfeer en de compositie en geeft James LaBrie de ruimte om te schitteren. Natuurlijk weten we dat zijn stem niet meer zo elastisch is als in beginjaren negentig, maar binnen zijn huidige grenzen laat hij nog steeds horen een uitstekende vocalist te zijn met een uniek stemgeluid. Dit nummer is een hoogtepunt op Parasomnia.

Dan volgt met Midnight Messiah een uptempo rocker met een knallend refrein waar het spelplezier vanaf spat. Natuurlijk nooit helemaal recht-toe-recht-aan, maar wel grotendeels in een vierkwartsmaat gespeeld en met een redelijk traditionele songstructuur. En de kleine acht minuten die dit nummer duurt is het een van de kortere tracks. Dit nummer zal het ongetwijfeld goed doen op de aankomende tour voor dit album.

Na een kort intermezzo start Bend The Clock als een ballad, dat gaandeweg transformeert tot een meeslepend sfeervol nummer waar James LaBrie in zijn kracht wordt gezet. Langzaam maar zeker werkt de band naar een hoogtepunt alvorens Petrucci op de afsluitende solo laat horen niet alleen technisch zeer begaafd te zijn, maar ook prachtige melodieën uit zijn gitaar weet te toveren.

Dan hebben we inmiddels 51 minuten erop zitten als hét hoogtepunt van dit album begint in de vorm van The Shadow Man Incident. Dit twintig minuten durende avontuur is mijns inziens een van de betere epics uit de carrière van Dream Theater.

De tijd zal leren hoe dit album zich zal verhouden tot de rest van de rijke discografie van deze band, maar Dream Theater laat op Parasomnia een energie en spelvreugde horen die ik al in geen twintig jaar van deze band heb gehoord. Ik had niet gedacht dit ooit nog eens te zeggen over een album van deze band, maar vooruit… Jaarlijstmateriaal!

Een goede 4,5.. Dream Theater is terug en wat mij betreft vanwege het feit dat Portnoy terug is.

Buiten de sterke opener met tegendraads refrein was A View from the Top of the World de eerste DT die voor mij niet genoeg verfrissends en inspiratie bevatte en een unicum van geen 4+ sterren. Knap dat ze met de terugkomst van Portnoy het tij zo snel alweer hebben weten te keren.

In the Arms of Morpheus staat vooral in dienst van de albumopbouw en laat nog niet veel opzienbarends horen. Daarna is het toch voluit genieten. Had wel graag iets meer virtuositeit van Rudess willen horen, al heeft hij op The Shadow Man Incident een aantal mooie pianopartijen.

De 'epic' van omstreeks 20 minuten of lange nummers in het algemeen zijn voor Dream Theater inmiddels een routineklus geworden en de valkuil ook voor mijzelf is dat het steeds makkelijker wordt om daar gemakzuchtig kwaliteit van te verwachten. Goed besefmomentje dat ze de lat nog steeds heel hoog leggen en er heel weinig bands zijn die dat na 35+ jaar zouden kunnen evenaren.

Ik snap werkelijk niet waarom ook dit album weer positieve reviews krijgt. Leuk hoor, dat Portnoy terug is. Maar het is allemaal zó voorspelbaar geworden, met of zonder Portnoy in de band.

Zeker, genoeg onverwachte wendingen, maat- en tempowisselingen, maar tegelijkertijd is dat precies wat we van Dream Theater verwachten. Bij elk nummer kreeg ik het gevoel: dit heb ik eerder gehoord. De melodieuze tussenstukken van Petrucci, de op elkaar lijkende zanglijnen van Labrie, de synthdeuntjes van Rudess en dezelfde clichématige fills van Portnoy.

Deze band voegt al jaren niks wezenlijks meer toe aan zijn catalogus. Feitelijk al niet meer sinds Train of Thought.

Ik snap het, een band is de som der delen en in het geval van Dream Theater komt dit soort muziek eruit. Maar het klinkt na al die jaren zo ontzettend ongeïnspireerd, zo formule-achtig. Het is een trucje geworden. En op artistiek vlak is dat dodelijk.

Deze band zou wat mij betreft alleen met een totale koerswijziging (andere stijlen en instrumenten, rock in plaats van metal of wat dan ook) nog kunnen verrassen.

Parasomnia doet dat in ieder geval niet. Net zoals de acht (!) albums daarvoor. Ik val ervan in slaap.

Ladies and gentleman. After 23 years Dream Theater presents you all the follow-up of Scenes From a Memory: Metropolis Part 3 Parasomnia. James Labrie is back on vocal duty after collaborating with the great gods of singing. John Petrucci brings all new explorations of the guitar like no one before ever could. Jordan Rudess became a half cyborg to get the absolute maximum out of his digital instrumentation. John Myung is still an unknown entity that no one ever has seen. And of course, the big man himself, founding member Mike Portnoy is back behind the drums!(big cheers) After years of delving into new territories he has found a renewed passion, knowledge and inspiration to bring us his best drumwork to date. Together the band delves deeper into the Dream aspect of the Theater they’ve created. There biggest, boldest and most creative work yet. Where they search for unexplored soundscapes, intriguing lyrical escapes and a whole lot of dreamscapes. The journey they started in 1991 with The Miracle and the Sleeper now comes to a beautiful conclusion with Parasomnia. People, please enjoy Dream Theater at its finest.



Ja, DT is weer terug in oude bezetting. Het leverde enorm veel blije fans op en nu bij dit album dus ook enorm veel enthousiaste fans. De lyrische reacties zijn er genoeg. En ja, het klinkt allemaal weer erg lekker. Maar ik hoor toch vooral heel veel van hetzelfde. De opening lijkt eventjes iets interessants te brengen, maar de band valt al snel weer in hun oude patroon. Ofwel 23 jaar na Scenes From a Memory krijgen we nog steeds meer van hetzelfde voorgeschoteld.
Labrie klinkt hier ook weer erg gemaakt, gelukkig staat zijn zang niet zo op de voorgrond. De rest doet weer waar ze goed in zijn. En Portnoy laat vooral weer horen een veel levendigere drummer te zijn dan Mangini. Want hoewel Mangini absoluut geen slechte drummer is, weet hij geen indruk achter te laten. Het is vooral erg netjes, strak en klinisch en drumt vooral in dienst van de rest. Terwijl Portnoy er vooral veel meer energie en levendigheid in gooit en veel meer de regie pakt. Dat is live ook al te merken natuurlijk waar Portnoy duidelijk de gangmaker is van de twee (en ook wel de grootste van DT denk ik). Persoonlijk waardeer ik zijn drumstijl ook meer dan die van Mangini. Maar de laatste 2 platen met Mangini waren juist weer lekker uitgewerkt en klonken weer wat frisser.

Parasomnia gaat daar wel op door trouwens. Want slecht is dit zeker niet. Maar (opnieuw) klinkt dit weer erg als een herhaling van zetten. Iets nieuws ten opzichte van de vorige doen ze dan ook zeker niet. En ik vermoed dat de lyrische reacties voornamelijk komen omdat Portnoy zijn stempel er weer op weet te drukken. In plaats van dat ze muzikaal echt bijzonder sterke dingen laten horen.

Parasomnia is best vermakelijk, maar daar houd het (vooralsnog) voor mij wel bij op.

Het eerste wat in me opkwam was "beter goed gejat, dan slecht verzonnen".

Alle vinkjes worden gezet, maar er worden geen nieuwe vakjes toegevoegd. Het klinkt allemaal lekker, maar het is verschrikkelijk voorspelbaar. Betrapte me er een paar keer op dat ik de zang of riff van een ouder nummer inzette omdat de muziek zowat hetzelfde is. Dat stuk hebben we met The Shattered Fortress al gehad en als je als band na 40 jaar denkt dat nodig te hebben om een goed album af te leveren, dan is er ergens onderweg iets niet goed gegaan.

Was inmiddels behoorlijk gewend geraakt aan/gecharmeerd van het drumwerk van Mangini en vind de vorige twee albums (nog) steeds erg prettig/steeds prettiger. Er werden een soort van grenzen verlegd en ik moest regelmatig moeite doen om nummers te doorgronden. Hier niet. Dit is op safe spelen, zieltjes (terug?)winnen en teren op oude successen. Dat is helemaal niet erg, maar dat heeft dan bij mij wel invloed op de score. Miste nog net de voice-over: "Previously at Dream Theater HQ...". Hoop dat een volgend album toch weer wat spannends weet te brengen, want als ik iets voorspelbaars (en ook erg prettigs) op wil zetten, trek ik AC/DC wel uit de kast.

Kan me nog een YT-filmpje herinneren van een paar maanden geleden waarin Petrucci en Portnoy (helemaal lyrisch) meldden dat het schrijven erop zat. En dat ze vertelden iets neergezet te hebben waardoor de aarde zou stoppen met draaien (mijn interpretatie). Bedacht me na het luisteren van Parasomnia dat ze de globe op het bureau van één van de kinderen bedoeld zullen hebben.

A.s. zomer op Graspop denk ik overigens dat de meeste nummers van dit album het erg goed gaan doen. Mainstream progmetal. Niks mis mee, maar ik had het graag wat complexer gehad. Een 3,5.

Solide album met een hoofdrol voor de op het nest teruggekeerde Mike Portnoy. Zijn virtuoze drumpartijen spelen een belangrijke rol in het avontuurlijke, zij het verder weinig verrassende songmateriaal. Qua geluid doet het album wel wat denken aan Train Of Thought, dat ook beschikte over de nodige ruige riffs en uptempo tracks. Beste tracks zijn wat mij het lange Night Terror en de nog veel langere afsluiter The Shadow Man Incident.

Dat Portnoy een nieuwe impuls, een substantiële progressie zou brengen is een illusie gebleken (voor wie die illusie had tenminste). Integendeel ze grijpen nadrukkelijk terug op oude albums. Train of Thought wordt dan vooral genoemd. Aan de ene kant snap ik dat, de duistere sfeer, het hoge metal-gehalte, de intensiteit, maar aan de andere kant .. nee. Voor mij barst ToT van de, soms ongepolijste, creativiteit. Elke song is daar een avontuur, vaak brilliant, je denkt waar halen ze het vandaan. Op Parasomnia is alles veel meer bedacht. Bijna alle songs kennen een solide herkenbare structuur. Is dat erg? Nee voor mij niet. Als je van Dream Theater houdt, en doe ik, dan kom je wel aan je trekken. Maar ToT is wel echt buitencategorie.

Het concept vind ik aardig uitgewerkt. Natuurlijk de creepy sfeer, achtergrondgeluiden, de thematische verwantschap van de songs. En ook het verbindende leitmotiv dat in de prelude geïntroduceerd wordt (C-C-F-F-C-C-Bes-C etc.), in de meeste songs weer ergens opduikt en helemaal aan het einde het album afsluit.

Voor mij is dit album niet beter dan de 2 voorgaande DT albums, AVFTOTW nog iets beter en frisser. Ik was zeer gecharmeerd van het creatieve en verfijnde percussiewerk van Mangini. Dat raakt mij meer dan de album-brede, soms wat al te dominante roffels van Portnoy. Begrijp me niet verkeerd, ik heb groot respect voor Portnoy en de terugkeer in de band is gezien de langdurige vriendschap en chemie tussen de heren, zeer begrijpelijk.

Maar wie ik liever op het schild zou hijsen is John Petrucci. Stelt die man ooit teleur? Ook op dit album is hij weer fenomenaal. Voorbeeldje : de ballad, voorlaatste track, heeft voor mij niet zoveel om het lijf, beetje clichématig. Maar dan vanaf de 5e minuut lanceert hij een solo, niet alleen virtuoos maar ook met grote emotionele zeggingskracht die onder mijn huid kruipt en uiteindelijk veel goed maakt. Ik hoor hier het beste van David Gilmour en Steve Hackett bij elkaar komen. En dat doet mij als ouwerwetse progrocker bijzonder goed.

Tot slot nog even de Epic. Die stijgt voor mij met kop en schouders uit boven alle andere tracks. De ideeënrijkdom van melodieën, riffs, akkoordentransities. Zo’n stuk waarbij je aan het einde denkt: ‘is het al afgelopen?’ Ongeveer vanaf de 11e minuut stijgt het naar grote hoogte en dan die bloedmooie melodie die ons naar het einde voert, toch maar mooi gezongen door James..

Dream Theater staat in mijn top tien lijstje van favoriete bands (niet als beste want dat bestaat niet). Maar ze staan daar door resultaten uit het (steeds verdere) verleden. Voor mij was hun laatste echte goede plaat Black Clouds & Silver Linings uit 2009. Maar na 2002 werd het ook steeds wisselvalliger. Het dieptepunt was dan ook The Ashtonising. Toen heb ik ze moedwillig uit het oog verloren. En dan keert Portnoy terug en lees ik hier goede waarderingen! Dan wordt ik toch weer nieuwsgierig.... de hoes doet denken aan de eerste platen....het thema doet denken aan de eerste platen... want tenslotte heet de band ook DREAM Theater!
Het zal toch niet?... de glorieuze come back van DT?!
Nha.... na 2 weken regelmatig luisteren is dit toch een flinke tegenvaller en waarom?
DT is een progressieve metalband maar ze maken al jaren dus geen progressie door. Progressief betekent eigenlijk ook dat je vernieuwend bezig zou moeten zijn en je zou het ook kunnen verwachten van deze heren maar ze kiezen er blijkbaar toch voor om de plat gebaande wegen telkens maar weer opnieuw te bewandelen. Sinds jaar en dag weet je wat je krijgt bij DT en soms zijn de tracks goed tot sterk. De productie staat altijd als een huis. De krachtpatserij is er altijd (ook zonder Portnoy), tot bijna vervelends toe. En daar is Parasomnia niet anders in. Qua composities vind ik Night Terror en Dead Asleep er boven uit steken. Bend The Clock is zoveel in een dozijn semi ballad. De tijden van Misunderstood, Best Of Times en Through Her Eyes zijn lang vervlogen. The Shadow Man Incident vind ik op zich best heel aardig maar duurt veel te lang. Compacter zou het wel eens de beste track kunnen zijn.
alhoewel ik teleurgesteld ben krijgt dit album toch een 3.5 omdat het toch ook weer niet slecht is. Maar ik zou zo graag veel meer avontuur zien en lekker verrast willen worden. Ben bang dat dat nooit meer gaat gebeuren.

Eindelijk weer eens een album van DT waarvan ik nu na een paar keer geluisterd te hebben, merk dat ik die veel vaker ga luisteren dan de laatste, pak hem hem beet, 5 albums van de heren.
De invloed van Mike Portnoy is hoorbaar en voelbaar, en de muziek klinkt voor mij erg geïnspireerd.
Degelijk album, 4 sterren.
DT doet waar ze goed in zijn, niets meer en niets minder. Je houdt ervan of niet, zo simpel is het. Ik hou er wel van in ieder geval.
Laten we eerlijk zijn, om na 40 jaar nog steeds met zulke hoogwaardige en geïnspireerde muziek te komen is op zich al noemenswaardige prestatie.

Voor mij weer een vanouds klinkende DT muziek.... Ben blij dat Mike weer terug is op het oude nest, hetgeen wel merkbaar is. ik geef dit album met een gerust hart 4 sterren.

De Heersers, de Keizers van de Progmetal.
Wat een heerlijke plaat, alleen al de moeite waard voor het pianostuk in the Shadow Man Incident.

Tja, ik heb er eigenlijk niet zo'n probleem mee dat deze band al jarenlang niet meer "vernieuwend" is, want zowel sound als stijl liggen hélemaal in mijn straatje, dus wat mij betreft mogen ze gewoon op deze voet doorgaan. Het enige waar ik daarboven om vraag zijn goede melodieën, en daar wringt wat mij betreft bij deze plaat de schoen een beetje, want veel van de melodieën klinken een beetje alsof de componisten de eerste de beste zanglijn die ze bij een bepaalde akkoordenprogressie konden verzinnen ook maar meteen tot de definitieve melodie bombardeerden, hetgeen ook de reden was waarom ik oorspronkelijk niet erg onder de indruk van de eerste single Night terror was. Gelukkig hebben de individuele nummers na een keer of tien draaien toch wel een eigen gezicht gekregen en is het bezwaar van de matige melodieën enigszins ondervangen door de stevige gitaarriffs, de krachtige arrangementen en de pure overtuiging die de band uitstraalt, en mede vanwege de hoge draaibaarheidsfactor en de afwezigheid van echt slechte nummers ben ik dit album toch steeds meer gaan waarderen.
        De vergelijking met Train of thought gaat voor mij gevoel niet zo op qua sound, maar wel qua insteek omdat de hoofdrol hier duidelijk voor John Petrucci is weggelegd, waardoor Jordan Rudess voornamelijk een begeleidende rol heeft en minder solo's krijgt (iets waar ik vanwege zijn cheesy synthesizers niet ongelukkig mee ben). Helemaal afwezig is hij natuurlijk niet (getuige zijn solo op Dead asleep), maar ik heb toch minder last van zijn voorspelbare geluidjes dan op sommige eerdere platen.
        Wat de terugkeer van Mike Portnoy betreft, ik heb de indruk dat gebruikers hier en elders daar hoge verwachtingen van hadden, zowel vanwege zijn drumwerk alsook vanwege de energie die hij in de plaat zou kunnen injecteren, maar voor mij maakt zijn aanwezigheid op geen beide fronten echt een wereld van verschil: Mike Mangini heb ik nooit een duidelijke verzwakking ten opzichte van Portnoy gevonden, en een "opleving" van een ingeslapen Dream Theater hoor ik hier ook niet in om de eenvoudige reden dat ik A view from the top of the world ook al een uitstekende plaat vond (en vind). Verder weer een mooi boekje, LaBrie's zangpartijen komen uitstekend over (en dat dat misschien veel te maken heeft met de foefjes van de studio laat mij verder koud), en Petrucci's status van mijn favoriete gitarist wordt door dit album ook absoluut niet beschaamd.
        Het enige wat mij bij deze plaat echt stoort is één echo uit het verleden. De korte citaatjes uit de teksten van nummers van eerdere platen vind ik wel grappig, net zoals de mieren en de spinnen in het boekje die ik op eerdere hoezen ook al zag, maar dat trucje van die vibrato-gitaarnoot op het einde van elke frase van Dead asleep kende ik al van Forsaken (op Systematic chaos), en daar vond ik het ook al tamelijk flauw (en dan ging de tekst van dat nummer ook nog eens over godbeterehet vampiers). Maar als dat nou álles is…