Hot Chocolate - Class (1980)

leuke geinspireerde plaat. na kleine tien jaar stonden ze net voor de echte commericiele doorbraak die helaas wat mij betreft niet gepaard ging met een mooie muziek. girl crazy enzo...
maar op deze plaat het vreemde en mooie chilren of spacemen. wat voor muziekstijl dat is weet ik niet, dat maakt t extra spannend. en hoewel ik covers vaak als opvullers zie, is de cover van the police's walking on the moon ook al geinsprieerd. yes this album got class.

Ik kan het album niet snel om te kopen vinden, niet bij de reguliere internetverkopers maar ook niet op e-bay.

Wat mij aan dit album weer opvalt is het ontbreken van het prachtige No doubt about it (geweldig intro) uit dat jaar 1980. Grote hit ook geweest van Hot chocolate.

Class duurt slechts 33 minuten zie ik, dus dan had No doubt about it ook nog wel gekund.

Maar misschien is Class wel zo geweldig dat deze single volledig zou misstaan, ook al kan ik me dat niet voorstellen. Bijzondere beslissing van Brown & co.

No Doubt About It staat vreemd genoeg op het volgende album.

Ja, inderdaad, nu je het zegt.

Het volgende album (Mystery) lijkt wel een Greatest hits met 5 van de 9 nummers die op single (en succesvol) zijn verschenen.

Dat kan van Class niet worden gezegd, integendeel. Dat geeft juist dit album een mysterieuze ongrijpbaarheid. Helemaal als je het nergens kunt kopen.....

Enkel op de Amerikaanse release.
Ik heb een correctie laten doorvoeren met de juiste UK tracklijst.
Die heeft Emotion Explosion ipv No Doubt about It op Mystery (1982).

CLASS (1980)

Hun grootste hit van deze periode ontbreekt op dit 6de Hot Chocolate album.

No Doubt about It was een non-album single uit 1980.
Het is geen eigen nummer, wat ook wel te horen is aan het vooral
door synthesizers gedomineerde arrangement . Het werd een mid tempo
ballad die het verrassend genoeg misschien tot nummer 2 in de UK schopte.

Het album Class (1980) bevat geen grote hitsingles.
Behalve het aardige Are You Getting Enough dat in 1981 op single verscheen
met de volledige titel Are You Getting Enough of What Makes You Happy.

Love Me to Sleep en I'm Losing You flopten op 45 toeren.

De groep was hoorbaar zoekende naar een moderner geluid.

ja dat "children of spacemen" is niet alleen qua titel een wereldvreemd --en razendsterk-- nummer

Op hun vorige album Going Through the Motions (1979) verruilde Hot Chocolate de concertzaal voor de discotheek. Bijna non-stop klonk de discobeat in het kielzog van Saturday Night Fever. Eén schamel hitje en geen notering in de albumlijsten was de respons van het publiek. Ik vroeg me daarom af of opvolger Class een ander geluid zou bieden.

Het antwoord is volmondig ‘ja’, maar mijn enthousiasme komt moeizaam. Vooraf is opvallend dat zanger Errol Brown pontificaal op de cover staat, veel groter dan zijn groepsgenoten. Men gokte kennelijk op de bekendheid van diens gezicht. Meer smoel op de hoes, maar minder klinkt zijn hand qua inhoud: andere verandering is dat zwaar wordt geleund op andermans werk. Slechts drie nummers werden door hem geschreven, te weten de laatste drie.

De gehele A-zijde kwam van anderen. De plaat begint met de twee singles, beiden geflopt: ballade Love me to Sleep is van liedschrijver Geoff Stephen; niet mijn ding, ik heb weinig met ballades. Het midtempo Losing You is van Russ Ballard, evenals discostamper Gotta Give up Your Love. Dat Walking on the Moon van The Police wordt gecoverd is verrassend, maar deze versie kopieert het origineel zonder er een eigen chocokleur aan toe te voegen; dit had bijvoorbeeld een souljasje kunnen krijgen.
De B-zijde begint met popliedje Green Shirt van Elvis Costello; opnieuw een verrassende keuze die me niet overtuigt. Lukt het beter met de drie eigen nummers?

Jazeker. Allereerst is daar Children of Spacemen met het destijds geliefde verhaal dat de mens afstamt van ruimtereizigers. Eindelijk hoor ik iets van de klasse die tot en met 1978 klonk: na een langzaam deel met de nodige strijkers rondt een vrolijk discodeel het lied af.
De funk van Brand New Christmas roept op tot wereldvrede en of we daartoe ‘another Jesus’ kunnen krijgen (huh, weer een kindje in een kribbe?) en in Are You Getting Enough klinkt funk/disco met blazers. Op de hoes staat de korte titel, op het label op de elpee zelf wordt de titel uitgebreid met ‘of what Makes you Happy '.

Kortom, als coverband werkt het niet, maar als eigen materiaal met de variatie van voorheen klinkt, keert het plezier weer terug. Wat dat betreft denk ik dat de in 1976 vertrokken bassist en liedschrijver Tony Wilson juist in '79-'80 node werd gemist.
Hierboven vertelt dazzler over non-albumsingle No Doubt About it, dat in datzelfde 1980 in de Nationale Hitparade in juli #9 haalde. Medegeschreven door de broer van producer Mickie Most, genaamd Dave. Daarover meer bij de opvolger, dit album geef ik een magere 7, die ik in 3,5 ster vertaal.