Sam Fender - People Watching (2025)

Ja maar The War on Drugs is toch zelf al beige?

Hier kijk ik naar uit. Ben inmiddels wel een fan geworden van zijn emotionele rock.
De singles lieten andere stijlen horen die mij heel erg aanspreken.
Dit wordt vast een heel erg mooi album.
Wel jammer dat 'Me And the Dog' er niet op staat, dat is inmiddels misschien wel mijn favoriete nummer van hem.

Ok, Extreem - Beige dan

Misschien wel z'n meest constante plaat! Kan niet wachten!

Invloed of inspiratie halen is niks mis mee. Genoeg bands die dat doen. The War on Drugs en Tom Petty zitten er in ieder geval dik bovenop in de eerste twee nummers denk ik. Hij brengt de zang in ieder geval wel met veel kracht!

Ik ben ook wel benieuwd alleen het laatste vrijgegeven nummer vind ik echt matig zeg

Ik vind eigenlijk zon beetje al de reeds uitgegeven singles een beetje matig eigenlijk. Wild Long Lie springt er een héél klein beetje uit, maar het is allemaal zo braafjes. Vooral het titelnummer klinkt als een ongeïnspireerd en afgevlakt en b-kantje van zijn vorig album.

Fijne plaat. Eerste helft het sterkst. Chin Up had zo een klassieker van Saybia kunnen zijn.

Overbodige plaat. Als je muziek spannend genoeg is, hoef je jezelf echt niet continu opnieuw uit te vinden. Maar dit is van hetzelfde laken een slechter pak. Gewoonweg saai. De urgentie en arbeidersrock had nog iets verfrissends op de eerste 2 platen. Nu is het hetzelfde trucje. Daarnaast, The War on Drugs is vergeleken hiermee echt wel andere koek; spannender en emotioneel gewaagder. Sam Fender is het schattige neefje die tegen ze opkijkt. Misschien bij de Engelse landweggetjes houden, in plaats van de groteske wegen in de USA. Althans, voor nu.

Slappe plaat inderdaad. Het niveau wordt nergens onvoldoende maar ik had echt meer verwacht van Sam. Kleine teleurstelling.

De rauwheid is nu toch wel echt volledig verdwenen. Alles in min of meer hetzelfde tempo. Wel heel braaf allemaal. Of ik een solo plaat van Brandon Flowers aan het luisteren ben.

Tja. Ik krijg bij deze muziek hetzelfde gevoel als bij Mumford & Sons. Catchy, makkelijk in het oor (beide trouwens pluspunten), maar ook echt heel gepolijst, braaf en binnen de verwachtingen. Dat zijn stem ook zo weinig karakter heeft, helpt ook niet.

Het is een goed album. De eerste helft is beter dan de tweede helft. Ik mis jammer genoeg een knaller of meezinger.

Alles wat ik vanochtend heb kunnen horen van deze plaat heeft mij zeker wel weten te boeien. Sterker nog, ik heb nog geen zwak nummer kunnen ontdekken tot en met Rein Me In. Voorlopig overtreft het mijn verwachtingen. Morgen ga ik naar de platenboer om de LP te halen. Moet gek lopen moet ik onder de 4 sterren uitkomen. Al bestaat de kans wel dat de afsluiter mij wat tegen gaat vallen vergeleken met wat ik tot nu toe heb gehoord.

Als bands uitgroeien tot stadionacts neemt meestal de kwaliteit van van de uitgebrachte platen niet toe (uitzonderingen natuurlijk daargelaten). Sam Fender heeft ook duidelijk een plaat gemaakt die die het live in hallen of nog groter ook nog goed moet klinken. Elke subtiliteit is weg. Nergens is gas terug. Geen ballad want die wordt overkletst door concertbezoekers. Het afsluitend nummer, hoewel vervelend brullend gezongen, laat horen dat hij best wat anders durft

Net als het vorige album: alle schuifjes op het mengpaneel op maximaal. Helaas. Sympathieke artiest, goede teksten, melodisch uitstekend. Maar niet om aan te horen.

Honderd punten eens met jouw verdict. People Watching bevat sterke popcomposities, aanstekelijke melodieën, prima teksten en een boel spelplezier, maar de productie heeft duidelijk een vergallende werking op de kwaliteit van dit album.

Erg jammer, want dit heeft best potentie om het goed te doen bij mij. Maar zonder iets meer diepgang in het liedjesschrijven en een productie die meer ruimte voor subtiliteit en dynamiek biedt, blijf ik al gauw steken op een schamele 3*.

Sam heeft een AI'tje gedaan. Dit zijn generieke inspiratieloze niks aan de hand liedjes. Maar tegelijkertijk bloed saai. Vervelend album, snel vergeten.

Ja kan het 'm niet kwalijk nemen om muziek te maken die de allergrootste massa moet aanspreken. Niets spannends, allemaal volgens hetzelfde recept en heel erg braaf en afgevijld. TV Dinner een klein hoogtepuntje op een plaat die vooral degelijkheid uitstraalt, in de negatieve zin van het woord.

De AI uitspraak van hierboven is ook iets waar ik aan dacht ja.

Lekkere plaat. Veel negatieve reacties maar ik vind hem prima te pruimen. doorgaans is Brandon flauwer(s).

Prima album. Veel nummers nestelen zich al in mijn hoofd. Jammer dat het concert in Keulen al uitverkocht is.

Bijzonder hoe lauw dit album hier onthaald wordt. Terwijl de critics lovend zijn en het op RYM bijvoorbeeld verreweg zijn best beoordeelde album is. Ik heb 'm pas 2 keer beluisterd, maar ik denk dat deze zeker niet onderdoet voor de vorige twee. Wat mij betreft spat de passie er juist vanaf.

Die 'Flauwe Brandon' doet het op Imploding The Mirage toch stukken overtuigender dan wat Fender hier aflevert. En ik ben niet eens een Killers fan.

Sam Fender....ik zal wel te veel in mijn eigen bubbel gezeten hebben want ik kende niks van Sam.

Het is dat de hoes van People Watching mijn aandacht trok en dat het op de voorpagina van deze site stond waardoor ik er nog meer naar toe trok. Dan kom je hier terecht en zie je de kenners negatief reageren. Moet ik er dan wel aan beginnen? Er is immers genoeg dat ik kan beluisteren.

Toch gewoon gedaan zonder enig vergelijk met de voorgangers. The War On Drugs is het eerste dat me bij het opzetten van het album te binnen schoot, niet vreemd want dat lees ik meer. Niet erg origineel, maar dat vind ik The War On drugs ook niet.

Wat vind ik dan wel van dit album? Makkelijke muziek. Niet heel bijzonder, maar dat is zo veel muziek niet meer. Prima nummers, geen vervelende zang, maar ook geen zang die me echt weet te raken. Van die typisch binnen de lijntjes kleurende nummers en behoorlijk veilig. Maar hier zit me dat helemaal niet in de weg. Ik vind de nummers wel erg fraai binnen die lijnen gekleurd. De muzikale omlijsting is mooi en klinkt aangenaam.

Misschien is het feit dat ik de voorgangers niet ken (en blijkbaar ook niet de hit Seventeen Going Under) wel een pré om er misschien wat meer van te genieten dan al degenen die wat negatiever zijn nu. Mijn blik is nog fris en die frisse blik (of beter: frisse gehoor) ervaart eenvoudige, maar goed uitgevoerde liedjes. Niet spannend, maar dat hoeft nu ook niet altijd. Daarmee is People Watching voor mij eigenlijk best wel een lekker album. Een album van een artiest waar ik voorheen nog nooit van gehoord had (ja mensen: dat kan dus echt!).

Echt slecht is het album niet, maar na de release van de heerlijke openingstrack People Watching waren mijn verwachtingen toch iets te hoog gespannen. Dat heeft waarschijnlijk te maken met mijn bewondering voor The War On Drugs. Helaas weten de overige nummers me niet op dezelfde manier te bekoren, met uitzondering van Nostalgia's Lie. De melodie van Rein Me In begint me inmiddels zelfs een beetje op de zenuwen te werken na het album zo’n vijf keer te hebben beluisterd. Een fysiek exemplaar laat ik daarom maar achterwege..

Loudnesswar nog niet voorbij ?

Dat Sam Fender al groots uit zijn artistieke schelp aan het kruipen was weten we al van sedert zijn coming of age-plaat én hitsong 'Seventeen Going Under' van 2021. Nu zoveel hitsingles later ziet deze sociaal rockende Britse singer-songwriter met zijn derde werkstuk, 'People Watching' de miljoenen volgelingen al aan zijn voeten liggen en de zalen waar hij komt zijn dus intussen lang op voorhand hopeloos uitverkocht.

Opvallend, ondanks zijn hartbrekende eerlijke verhalen of al zijn bijtende, immer authentieke boodschappen over de na de brexit nog triestere britse uithoeken is dit dus dan toch een man die met diepgaand, ernstig materiaal gemaakt lijkt voor de meest Brits mogelijke heartlandrock en de wild met hem meedeinende stadions.

Hij doet het allemaal met flair, met dat fors toch gouden stemgeluid van hem en met een gedreven weidse sound die het midden houdt tussen die van Bruce Springsteen, The War On Drugs en The Killers. Niet toevallig, de naam van die door hem bewonderde Bruce is er trouwens een die hem al vanaf dag één achtervolgt en de schurende Clarence Clemons-saxofoon hoor je ook al vanaf de openende titelsong. Ook de hoofdman van The War On Drugs, Adam Granduciel, zit om alles mooi te bevestigen zelfs als producer mee achter de knoppen. Gewoon onmogelijk om ook diens brede epiek vanaf noot één al niet te herkennen.

Fender's songs zijn persoonlijke zoekende getuigenissen en het is daarbij dan wel de vraag in hoeverre hij met zijn huidige roem al aan zijn lang gedroomde geluk heeft mogen tippen. In 2022 moest hij er immers al even uit omdat al die ontwortelende ervaringen en torenhoge verwachtingen hem carrément dreigden te fnuiken.

De song 'TV Dinner' is in dat verband in zijn droevige herinnering aan wat Amy Winehouse overkwam een regelrecht striemende vingerwijzing naar de toxische uitwassen van de muziekindustrie. Schitterend episch opgebouwd nummer overigens, met zwart zwevende piano, dreigende violen en verre trompet. Fender's vocalen debiteren eerst haastig, magistraal zwelt dan zijn tenor mee aan met de dramatisch uitzwermende arrangementen. Een eigen muzikale kant van Sam Fender die op 'People Watching' al eens op die andere manier groot komt opduiken.

Maar wees voorbereid, Sam Fender savoureer je dus desnoods tegelijk met het tekstblad erbij. Vanaf de groovy titelsong mag je zijn lyrics vooral ook heel letterlijk als 'people watching' zien, observeren als ware het zijn ontsnappingsroute. Zijn verhalen schreeuwen de desillusie uit van de onoverwinnelijkheid, samen met de depri-twijfel of deze wereld het sowieso waard kan zijn om van te dromen. Ook die stevige opener is een prachtcompositie vol herinneringen aan zijn jeugd, gekoppeld aan de dood van de persoon die er als een moeder voor hem was, helemaal tegen de achtergrond van een kreupel eiland in een onrustige tijd.

Vervolgens zoomt het gelaagde 'Chin Up' in op de sociale misère van zovelen van zijn werkende klasse, zijn meest dierbaren incluis. Een ontroerend folky nummer dat gaandeweg afkoeling gaat zoeken in een bad van strijkers.
Ander hoogtepunt, over jeugdherinneringen die pijnigen als tinnitus, is het uitgestrekte 'Rein Me In', met op een mooie baslijn bijna folky meedansende pianotoetsen. Ook 'Nostalgia's Lie' is groots, sierlijk en weemoedig tegelijk, een troostend topnummer vol subtiliteit.

Het verfijnde 'Wild Long Lie' is dan zes minuten lang raak getypeerde bedenkingen over Fender die zijn thuisbiotoop heeft verlaten en stilstaat bij 'die tijd van het jaar waarin je verleden thuiskomt'. Akoestisch gedreven met statige The Cure-pianoakkoorden en weer die opduikende sax-sirenes.

Andere geweldige nummers zijn het swingend pompende anthem 'Arm's Length' en de politieke afbrander 'Crumbling Empire' met andermaal in zijn somptueuze gitaren en synths de vibes verzameld van The Boss en The War On Drugs.

'Little Bit Closer' klinkt expansief en weelderig in zijn soundscape met zwervende gitaren en Fender die daarbinnen weer ontwapenend eerlijk is en ontroerend in de analyse van zijn ziel en de bredere maatschappelijke context.

Nog een topper met het hele Springsteen-instrumentarium in stelling, het louterende 'Something Heavy'. Het vertrekt relaxt, maar het ontlaadt zijn opwinding en energie pas helemaal op het einde. 'Remember My Name' is om af te ronden, een atypische finale song als een hemels oratorium voor orgel en blazers. Fender zoekt er, als soleert hij in de opera, zijn hoogste, waardigste registers op. Tenslotte richt hij zich in een pakkend eerbetoon tot familie en grootouders.

Sam Fender is een getalenteerde songwriter pur sang begiftigd met een pure rockstrot. Hij weet daarmee zijn catchy verhaal vast te leggen in zoveel schitterend gelaagde tableautjes vol innemende gitaarrifs, harmonicaatjes en blazers. 'People Watching' bevestigt dat hij er na zijn persoonlijke dip dan toch weer helemaal staat. Een bevlogen mannetje om vanaf nu nooit meer te skippen. Straks passeert hij weer Rock Werchter 2025 bijvoorbeeld. Alleen al om te constateren of hij ook als headliner intussen die superlatieve vergelijkingen met de allergrootsten waardig doorstaat. Zijn 'dancing in the dark'-periode is nu eenmaal verrassend vlug aan hem voorbijgegaan. Dit 'People Watching' doet het beste verhopen.

Ik reageer eigenlijk zelden op platen die me niks zeggen, maar dit is toch echt heel matig? Wat een slappe, saaie hap dit. Had me wat meer voorgesteld van deze 'grote naam' op Down the rabbit hole.

Laat ik maar even tegendraads zijn hier, dit is zo'n beetje een guilty pleasure aan het worden. Ergens vind het wel iets te toegankelijke muziek, maar dan word ik toch weer meegesleept door een nummer zoals 'Rein Me In' of 'Crumbling Empire'. Ik volg eerder RateYourMusic dan MuMe in deze. 'Normal music is so back' is daar de teneur.

Hoewel ik op de dag van uitkomen het album al meerdere malen had gedraaid besloot ik toch maar om het even rustig te laten bezinken. Ik had al snel de indruk dat ik hem bovengemiddeld goed vond. Was dat wel terecht? Nu een week later, is dit nog steeds het geval. Ik kan hier zonder blikken of blozen een 4,5 voor geven.

Misschien helpt het wel mee dat ik de eerste 2 albums van Sam Fender niet ken. Misschien helpt het ook wel mee dat ik een groot fan ben van War On Drugs, dus vanzelfsprekend ook van de producties van Adam Granduciel. Maar wat vooral helpt is dat Sam Fender naar mijn oren een aantal geweldige singles in korte tijd uitbracht, welke mijn aandacht wisten te krijgen. Oke, eerlijk is eerlijk, People Watching brengt weinig vernieuwends. Maar ik begrijp werkelijk niet wat er perse veilig moet zijn aan een nummer als Wild Long Lie. Arm's Length vind ik nog het meest catchy. Wederom niet vernieuwend, maar wel mooi.

Na de titelsong komen we bij Nostalgia's Lie. In het gehoor een opbeurende plaat die lekker de vaart erin houdt. Opgevolgd door het wat grotere Chin Up met een fijne en vooral subtiele toevoeging van wat strijkers. Het gebeurt wel vaker dat een album tegenvalt nadat je lekker wordt gemaakt met een aantal sterke songs. Hier is voorlopig nog geen sprake van. Het restant van de A-kant is bekend. Kortom, de eerste helft is voor mij nagenoeg perfect.

Crumbling Empire slaat even een andere weg in. Voelt een beetje als een 80's plaat. Little Bit CLoser zet de lijn van de A-kant weer voort. Ditmaal iets steviger met een felle mondharmonica in de intro (bonuspunten). Rein Me In bevat weer wat andere elementen. Het tempo gaat wat omlaag en met name het refrein vind ik erg aangenaam.

Met TV Dinner gaan we naar de laatste 3 nummers. Dit nummer wijkt het meest af van wat ik tot nu toe hebt gehoord. Serieuze en misschien zelfs dreigende sfeer. Voor mij is TV Dinner niet één van de sterkste, maar ik kan hier nog prima naar luisteren. De beginrif van Something Heavy heeft iets grunge-achtigs. Doet mij een beetje aan Polly van Nirvana denken. Verder vrij gewoontjes, maar doet geen afbraak aan de plaat. De afsluiter Remember My Name is ondanks het mooie gebaar naar zijn opa niet aan mij besteed. Ik kan er altijd van balen als een sterk album een slechte afsluiter heeft.

Een ander baalmomentje was het feit dat er blijkbaar 5 verschillende hoezen in de omloop zijn voor de LP. De hoes zoals hier op de site gepresenteerd vind ik best gaaf. Helaas lag die niet bij mijn platenboer.

Ik ben dus echt meer dan tevreden over dit album. Ik snap dat mensen hier de opmerking plaatsen dat er weinig nieuws gebeurt. Ik hoor ook geen nieuwe dingen, maar ik heb daar verder geen last van. Sam Fender had duidelijk snel in zijn carriére zijn stijl gevonden, en zal daar waarschijnlijk niet van afwijken.