Sam Fender - People Watching (2025)

Misschien wel zijn beste nummer tot nu toe.

Tja.

Elke keer hoop ik op een klik met deze gast (single, plaat, live), maar elke keer heb ik iets van, huh? Dit is toch echt niet zo bijzonder? Gaat niet verder dan 'best leuk', maar ook wel heel erg safe en beige. En zijn output lijkt ook allemaal wat op elkaar.

Erg matig nummertje, dat People Watching.

Album opgenomen in samenwerking met Adam Granduciel (War On Drugs). Dat doet mijn hart sneller kloppen.

Heerlijk nummer toch weer. Een van de interessantste artiesten dezer dagen IMO. Levert eigenlijk altijd wel kwaliteit af en heeft een leuke stijl. Ik baal als een stekker dat ik geen tickets heb kunnen scoren voor zijn concert in de 013 in tilburg, dit was binnen 10min uitverkocht.
Hij staat ook als headliner op rock werchter dit jaar, dat gaat wel heel erg hard zo. Helaas kan ik ook daar niet bij zijn, dan zijn we op vakantie.

De 2e single is ook uit, wild long lie, sterk nr weer

Heel sterk nummer idd. Ook de B-side die vandaag is uitgebracht is heel erg goed! Me and the Dog heet dat nummer. Sam fender schud de heerlijke nummers zo uit zijn mouw!

Inderdaad , als dat al een b kantje is, beloofd het veel goeds.

People Watching klinkt puur als War on Drugs-light met Fender als gastzanger. Heel matig.

People Watching is wat dat betreft niet vernieuwend inderdaad. Mij stoort het verder niet. Ik kan die War On Drugs-sound prima hebben. Maar de andere nieuwe nummers Wild Long Life en Me And The Dog (niet op album?!) laten echt een ander geluid horen.

Twee prima nummers tot nu toe wat mij betreft. Ja je hoort de War On Drugs invloeden maar dat boeit mij persoonlijk niet. Integendeel zelfs! Hoop alleen niet dat het hele album in die stijl is. Gelukkig laten Wild long lie en Me and the dog een andere sound en stijl horen dus ik maak me daar verder niet al teveel zorgen om.

Dat Arm’s Left, pfff. Man wat maakt deze jongen beige muziek. Heel erg ongeïnspireerd en, lelijk woord, saaie singles tot nu toe. Heel gepolijst, braaf, niets dat blijft plakken.

Ik vraag me af of hier nog een echt goede comebacksingle zal opstaan.

Arm's Length, prachtig nummer!

Hehehe beige muziek.

So what? Het luistert eenmaal lekker weg. Mooie composities. Niet alles of moeilijk te zijn, hehe.

Ik vond het een grappige opmerking. Ze komt niet van mij eh, maar van de persoon hierboven.

Ik denk dat ik ook wel ga zien op down the rabbit hole. Pintjebijdehand-muziek.

Prima nummer weer van sam, krijg best wel veel zin in het nieuwe album!

Het zijn allemaal 4* nummers op dit moment. Ik wacht nog op een echte klepper zoals hij er toch al enkele op zijn conto heeft!

Beide twee nummers zijn inderdaad heerlijk. Na het tegenvallende tweede album is dit weer return to form!

Ik vind Arm's Length zelfs zijn sterkste tot nu toe. Echt zin in deze plaat

En natuurlijk Wild Long Lie niet te vergeten. Ik dacht dat het een B-Side was maar het is gewoon een album track. Prachtig!

Ik word niet echt warm van The War On Drugs en van Sam Fender ook niet. Dat is, voor mij, de beige versie van TWOD. Slecht? Nee hoor. Dat gaat lekker weg zingen op een festivalweide. Misschien kan hij eens een plaat maken met Paolo Nutini. Die zit ook wat in dat beige vaarwater.

Daarin moet en wil ik je wel gelijk geven. De door jou genoemde artiesten kleuren allemaal heel veilig binnen de lijntjes. Vliegen nergens en nooit eens uit de bocht. Daar moet je van houden inderdaad. Mij stoort het niet zolang het maar goed gedaan wordt. Is het niet je 'cup of tea' dan kan ik me voorstellen dat het al snel vlees nog vis is.

Nu je het zegt. Arm's Lenght had makkelijk op Paolo's laatste album gepast.

Ik snap best dat mensen dit te mak vinden. Dat hele beige-gebeuren is nieuw voor mij. Wel een leuke omschrijving voor veilige muziek. Verder vind ik dat je niet van iedere artiest kan verwachten dat die met gecompliceerde of buiten-de-lijntjes-muziek komt. En vooral van Sam Fender niet. Zoals ik het nu zie is Sam Fender een soort van Britse Bruce Springsteen aan het worden. Zingen over alledaagse thema's en herinneringen. Gelukkig niet alleen maar lovesongs.

Afgaand op de 3 singles (en Me And The Dog) heb ik hier wel vertrouwen in. En ja, misschien gaat deze muziek wel vervelen voordat we op de 48 minuten zitten. Ik sluit dat niet uit. We gaan er 21 februari achterkomen.

Bij het titelnummer zijn The War On Drugs invloeden wel heel erg aanwezig maar dat stoort mij niet.
Ben wel benieuwd naar zijn nieuwe plaat.

Niks mis mee hoor die singles, maar laten we vooral niet doen alsof het heel bijzonder is. Ik luister de singles met plezier, maar waarschijnlijk ben ik het volgende week alweer helemaal beu of is het totaal van mn radar verdwenen.
Beige muziek, leuke uitdrukking.

Niet alles hoeft moeilijk te zijn, maar ook 'makkelijke' muziek mag wel wat meer zijn toch. De reeds gedeelde nummers doen mij toch vooral knikkebollen. Er zit gewoon heel weinig in. Heb het echt een paar keer geprobeerd maar ook na 5-6-7 keer luisteren kan ik me nu niet voor de geest halen hoe dat titelnummer klinkt. Als het 'simpel' is, laat het dan tenminste catchy zijn.

Hopelijk moeten de knallers van het album nog komen.

De afsluiter van het album Remember My Name is ook vrijgegeven. Even iets anders dan de vorige singles. Niet echt boeiend zo op het eerste gehoor. Maar misschien valt het kwartje wel na het album te hebben geluisterd.

Ik herken me wel in bovenstaande. Het debuut van Fender was best spannend met eerlijke en rauwe teksten. De tweede plaat heeft mij nooit echt gegrepen omdat toen iemand mij bewust maakte van het feit dat Sam Fender altijd op dezelfde toon zingt: halfpratend en een beetje schreeuwend ik vooral irritaties voelde. Het klinkt daardoor namelijk als één brei.

Maar, talent heeft de jongen zeker en ik ga ook zeker dit album weer opnieuw een kans geven. Seventeen Going Under (single) was destijds wel een culthitje - ook bij mij - en nummers als Supersonic Missiles, White Privilege, Play God, Call Me Lover zijn uitstekend. Maar daar zeg ik het eigenlijk al: vooral het debuut.