Underworld - Second Toughest in the Infants (1996)

Met ups en down, dit album. Aardige tracks zoals de opener, zelfs een paar echt goeie tracks ook (Rowla - Pearl's Girl), maar ook nogal wat slecht materiaal. Blueski en Stagger zijn vreselijke tracks.

Underworld blijft een project dat het zonder zanger wat mij betreft veel beter zou kunnen stellen. Ik stem trouwens maar op het normale album, zonder bonustracks. Rez en Born Slippy behoren tot Underworlds beste werk, maar horen hier verder niet echt thuis lijkt me. 2.5*. Af en toe is het fijn, maar al te vaak verzandt het album in wat saai geneuzel.

Alleen al vanwege het fenomenale openingsnummer, wat met afstand het beste dance nummer van de jaren 90 is, is dat album de moeite waard. Afgezien daarvan denk ik dat dit album licht tegenvalt als je op zoek bent naar stevige nummers voor op de dans-vloer, tenzij je ook de bonus disc heb. De kracht van het album zit hem meer in knap geproduceerde studio-nummers vol met mooie geluiden zoals het sfeervolle "Banstyle / Sappys Curry", "Confusion the Waitress" wat na een enigszins saaie opening zich geleidelijk aan prachtig ontwikkeld en het hypnotiserende "Pearl's Girl".

Parelachtig mooie opvolger van DubbNoBassWithMyHeadMan, iets wat de titel van Pearl Girl misschien wel verraad over dit album. Deze geweldige vijfde track op dit 1996-album van het house/tranceduo UNDERWORLD leerde ik kennen via de verzamelaar (Underworld) 1992-2002. Het nummer komt enigszins overeen met de hit Born Slippy/NUXX, en hoor ik soms zo graag dat het een van mijn drie favoriete nummers op dit album is.

Mijn andere twee favorieten van dit album zijn Juanita/Kiteless/To Dream of Love en Bantyle/Sappys Curry, ondanks dat deze allebei de kwartier tijdsduur overschrijden. Deze twee nummers zouden zo Kant A en Kant B kunnen vormen, als hier een (Dubbel)LP-versie van zou bestaan (zonder de hit Born Slippy/NUXX. Banstyle/Sappys Curry heeft met Sappys Curry de allermooiste passage van dit album, en klinkt als een zweverig stuk van Tangerine Dream (West-Duitse synthesizerproject uit de Jaren '70 en '80).

Verder is Confusion the Waitress een prima loungenummer, dreunen de synthesizerdrums en bas van Rowla heerlijk door, en heeft BlueSki een leuk Westernse achtergrond. Stagger is een mooie afsluitende ballad.

Ik geef een 4,5*

Dit was wel een eye-opener. Indertijd van een vriend gekregen op een C90-bandje (zo ging dat toen nog) met als selectie de eerste drie en de laatste twee nummers, en ik kon gewoon niet plaatsen wat ik hoorde. Niet veel later kwam ik de dubbel-CD tegen in één van die CD-winkels die je toen nog in het straatbeeld kon aantreffen (zo ging ook dát toen nog), en in een opwelling heb ik hem toen toch gekocht, want ik had het gevoel dat hier wat te ontdekken viel. En inderdaad bloeide de plaat al snel voor mij open, hetgeen het begin bleek te zijn van een korte maar hevige liefdesverhouding met de elektronische dansmuziek. Hierna kwamen de Chemical Brothers, The Orb, Daft Punk, Junkie XL, Orbital, Tiësto, Prodigy, Adam F, Swayzak, Fatboy Slim, Basement Jaxx en Roni Size & Reprazent (plus Dubnobasswithmyheadman natuurlijk), en hoewel de liefde voor het genre eigenlijk al na een paar jaar weer was bekoeld hebben sommige van die platen na al die jaren nog altijd dezelfde impact als toen.
         Wat Second toughest betreft, net zoals mijn affaire met dit genre begon met Juanita : Kiteless : To dream of love is dat nummer nog altijd mijn favoriet (inclusief dat banjo-achtige geluid op 4:09), met Banstyle / Sappys curry als goede tweede, en hoewel ik kan begrijpen waarom (en billijken dat) mijn vriend indertijd nummers 4, 5 en 6 niet op dat bandje had gezet vind ik ook daar geen echt zwakke broeder tussen zitten. Ik betwijfel of ik ooit nog zó in deze muziek kan opgaan als indertijd, en ik weet niet hoe vaak ik deze plaat in de toekomst nog ga draaien, maar los van die overwegingen vind ik dit nog altijd een indrukwekkende, meeslepende en uiterst intrigerende plaat, zelfs nog een tandje beter dan het debuut, en ook ná het belang als eye-opener nog altijd fascinerend, met z'n doorhamerende ritmes, vervreemdende klanktapijten (die op rustiger momenten soms doen denken aan New Musik), abstracte teksten, vervormde stemmen en onderhuidse onbehaaglijkheid.