Steve Vai - Passion and Warfare (1990)

Een bron heb ik niet, maar Adje Vandenberg is het sowieso niet. In die tijd luisterde ik heel veel radio -ongeacht welke omroep- Toen ik Passion and warfare voor de allereerste keer beluisterde dacht ik al gelijk bij Answers dit is Sjors Frölich. Ooit begonnen met Tussenuur en later met de Magic friends samen met Peter Plaisier. Ik denk vrijwel zeker dat Steve Vai de middelvinger had gekregen van Adje Vandenberg om iets in te spreken voor z'n nieuwe solo album. En met alle respect Adje Vandenberg kwam bij Whitesnake wel in een gespreid bed terecht. John Sykes heeft alle gitaarpartijen al ingespeeld op het waanzinnige album 1987 album van Whitesnake. En ik kan mij best de frustratie bij Adje Vandenberg best voorstellen dat hij niet echt de stempel kon drukken op het daaropvolgende album Slip of the tongue. Whitesnake was destijds op zoek naar een Guitar tendem en dat was Steve Vai en Adje Vandenberg in de verste verte niet. Desondanks vind ik Slip of the tongue wel een goed album, maar geen echt Whitesnake album. Op zijn beurt haalde Steve Vai ook nog eens z'n gram met z'n nogmaals waanzinnige album Passion and Warfare. Adje Vandenberg heeft daarentegen een goed album afgeleverd met Manic Eden en later met Vandenberg's Moonkings en heeft later weer Vandenberg nieuw leven ingeblazen met het waanzinige album Vandenberg 2020. En tenslotte jaren later heeft Whitesnake een guitar tendem gevonden in de personen van Dough Aldrich en Reb Beach. Ik geef eerlijk toe veel speculaties, maar het groot interview met Adje Vandenberg in aardschok maakt ook veel duidelijk.

De correcte quote is "De antwoorden zijn altijd al aanwezig." btw. Ik heb indertijd ook al gehoord dat het Adje zou zijn geweest en enkel dat vind ik terug op het net.

Maar wie belt 'm anders even?


In dit interview is hij trouwens best positief over Vai, ondanks diens drang om zich te bewijzen...

Nou, het ís gewoon Vandenberg

Want

a) het is overduidelijk zijn stem

b) het staat in de credits van het cd boekje.

Zie je wel, de antwoorden zijn altijd al aanwezig...

Ad heeft zelfs voorgesteld om met de Slip Of The Tongue lineup weer een tournee te gaan doen, alleen Coverdale hield de boot af. Het laat iig wel zien dat Ad het goed kan vinden met Vai, in interviews zijn de heren ook altijd positief over elkaar.

wat ´n puberale shit is dit, zeg 0,5 ster

Nou, ik herinner me een interview in Oor medio 1988 dat Ad Vandenberg verzuchtte dat ook al ga je 25 jaar jaar lang iedere dag keihard oefenen, je nog niet in de buurt van de man komt. En hem categoriseerde als "niet leuk meer".

Maar dat was een jaar voor Slip Of The Tongue en natuurlijk was zijn frustratie begrijpelijk want die Little Italian Virtuoso met zijn Impossible Guitar Parts (Zappa!) is dan ook errug goed, technisch gesproken dan. En op dit album gaat het Strat Abuse nog een stapje verder. Steve Vai laat de luisteraar horen wat er zoal mogelijk is met zes of zeven snaren. Want dat laatste was inmiddels zijn handelsmerk geworden begin jaren '90.

Voor mij is Passion And Warfare het album van 1990. Onovertroffen qua spel en nummers. Die solo in For The Love Of God is hemels. Passion And Warfare is een mijlpaal in de gitaarmuziek en Steve Vai laat al die shredders uit LA en SF vér achter zich.

En The Audience Is Listening ("hey Andrea, check this out!") móet je gehoord hebben, hilarisch gewoon.

That Steve Vai, what a nice little boy. Love that!

Ik ben het helemaal met Qeebus eens!!
Wat een goed album en een geweldige gitarist.

Eerder deze maand draaide ik Joe Satriani 's "Flying in a Blue Dream". Uit die periode kwan Vai met dit werkstukje. Misschien nog meer dan Satriani , geeft Vai hier een heerlijke demonstratie van zijn fenomenaal gitaarspel zonder te eindigen in oeverloos gepiel.
Vannacht had ik hem nogeens opgezet en tja het blijft een beresterk plaat !

We zijn beiden over eens dat Adje de veters nog niet mag vastmaken van Steve

Steve Vai draagt laarzen, zonder veters. Kijk maar op de hoes .

Wiens veters men nog niet mag vastmaken is totaal niet relevant. Ik vind overigens wel dat je Adje hier veel te kort mee doet ben het er niet mee eens maar dit terzijde. Ik sla tijdelijk de Whitesnake hoek in. Het is bekend dat ze elkaar niet lagen. Adje had dat ook met Vivian Campbell, ruzies of interne conflicten was destijds meer regel dan uitzondering. In de aanloop van het "1987" album was John Sykes de gitarist, op dat moment de enige gitarist volgens mij. Na de opname van dat album zijn er wat leden de laan uitgestuurd. Waaronder John Sykes helaas helaas, Adje van den Berg kwam bij de band samen met Vivian Campbell. Ik had veel liever Adje van den Berg en John Sykes als gitaar tendem gehad. In een interview met voormalig Tygers of Pantang Zanger Jess Cox in de Aardschok van Maart dit jaar nav het plotselinge overlijden van John Sykes eind vorig jaar. Daar werd met geen woord gerept over de reden van z'n vertrek uit Whitesnake. Er stond alleen in de inleiding dat John Sykes na zijn vertrek nooit meer contact heeft gehad met David Coverdale. Met andere woorden de heren konden elkaars bloed wel drinken. John Sykes is naar mijn mening een veel gelijkwaardiger gitarist dan Steve Vai. Steve Vai heeft andere kwaliteiten die je hoort op dit album. Onlangs weer een aantal keren beluistert. Het blijf een krankzinnig goed album, ook zijn er nummers o.a For the love of God, Animal en Blue powder die ik vaak herhaal. Helaas volgt hij niet het voorbeeld van zijn leraar Joe Satriani. Het is bij Flexable en Passion and warfare gebleven, als het gaat om instrumentale albums!!!!

Hoe kom je daarbij? Ten eerste is het wel degelijk Ad die het zinnetje "De antwoorden zijn altijd al aanwezig" insprak en daar ook de credits voor kreeg in het boekje. Dus niks middelvinger. Ten tweede zie ik ze in interviews altijd zeer positief over elkaar praten. Vai geeft tegenwoordig wel toe dat hij zich destijds door alle lof en succes wat arrogant kon gedragen en daardoor niet altijd makkelijk was om mee samen te werken. Vandenberg geeft weer aan dat hij Vai destijds zijn momentje gunde en het niet nodig vond de strijd aan te gaan. Maar dat is iets anders dan "elkaar niet liggen".

Wordt een lang verhaal vrees ik, anyway!!
De gitaar : toen dit album uitkwam had ik 3 jaar gitaarles. Jaren later stond er een interview in Music maker met Steve Vai over de gitaar : de Ibanez Universe dat is de 7 snarige gitaar. toen ik hem zag was ik verkocht. M'n gitaar leraar had wel belang mij mijn Charvel gitaar. Dus verkocht ik de gitaar aan hem. En vervolgens kocht ik de Ibanez Universe. Voor de prijs toen nog van 3400 gulden, anno 2025 kost deze gitaar 1.475 Euro. In al die jaren zo'n 25 a 30 jaar is de gitaar niet veel in prijs gedaald. Maar een gitaar die is ontworpen en bespeeld wordt door een bekende gitarist. Daar betaal je altijd meer voor, immers naam maakt faam. Het verschil met de 6 snarige gitaar is dat er een extra snaar (lage B) is toegevoegd. 2.5 toon lager dan de 6e snaar de lage E. Met het gevolg dat je 5 extra lage noten tot je beschikking hebt. Je kunt de lage B ook een volle toon lager stemmen naar de lage A 3.5 toon lager dan de lage E dan heb je 7 extra lage noten tot je beschikking. Ik beperk me tot de lage B, het gevolg is dat je toonschalen 2.5 toon lager kan spelen en dat hoor je op dit album. Tegen het einde van For the love of god dat hij naar die hele hoge noot speelt. Voor alternatieve gitaarstemming is een meer snarige gitaar ook ideaal. Immers je hebt meer 'laag' dat je kan toevoegen. Het heeft wel voor een stroomversnelling gezorgd bij Ibanez. Inmiddels zijn er ook 8 en 9 snarige gitaren waarbij de laagste snaren respectievelijk in lage F# en lage C# staat gestemd. Met een 9 snarige heb je in feite ook een basgitaar. De lage C# staat 1.5 toon lager dan de lage E van de basgitaar, dus ook nog eens 3 extra noten. tot slot zijn de meer snarige gitaren wel populairder geworden. O.A. Tony Mac Alpine speelt alleen maar op of 7 of 8 snarige gitaren ook Ibanez overigens.
Het album : Joe Satriani gooide het lontje in 1987 al in het kruitvat met het Surfing with the Aliën album. Het gevolg is dat we bedolven werden met gitaar albums van o.a Tony Mac Alpine, Vinnie Moore, Yngwie Malmsteen, Gary Moore, Jeff Beck, Steve Vai en wat al niet meer. Ben het volledig met je eens Passion and Warfare is echt de megakraker van 1990. Het beste nummer is heel erg moeilijk omdat het niveau constant hoog is. Het begint sterk en het eindigt meedogenloos en tegelijkertijd meeslepend. Veel nummers draai ik vaker dan 1x waaronder For the love of god uiteraard, the Audience is listening let eens op die rif na Gett off my desk ! dat is zo verslavend, Blue powder met prachtig baswerk zeker in dat tussen stuk het duet tussen de basgitaar en gitaar. The Riddle,Animal, Answers, Liberty, Erotic nightmares, I would love to, Greasy kid's stuff lekker recht toe recht aan. Het prachtige easy listening parel Sisters is ook een nummer wat ik vaker herhaal. De afsluiter Love secrets is -wat ik al eerder vermelde- meedogenloos en meeslepend. Muzikaal gezien uitstekend en voor de gitaarfreaks waaronder ik is er heel veel te genieten.
De reactie van Adje : ik kan het mij heel goed voorstellen dat het demotiverend is als je Steve Vai ziet spelen en dat je ondanks dat je veel oefent maar niet in de buurt komt van hem. Maar Adje van de Berg is ook een gitaarheld van mij en hij heeft ook sterke punten. Zelf oefen ik vaak op het intro van Anastasia van Slash, maar ook daar komt niet of nauwelijks verbetering in. Ik weet wat hij bedoeld, maar ik krijg hierdoor wel respect en bewondering voor die gitaristen. Die het tot in de puntjes beheersen, oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Ook thrash metal gitaristen als Kerry King, Gary Holt en de legendarische Jeff Hanneman idem dito. Ik denk dat Steve Vai één van de weinige is die de Zweedse snelheidsduivel Yngwie Malmsteen kan bijhouden. Want Yngwie Malmsteen is ook een klasse apart. Tot slot heb ik Steve Vai ook zien spelen in de film Crossroads als bluesgitarist Jack Butter, krankzinnig goed. Ook het dubbele gitaarspel samen met dat broekie is werkelijk prachtig. Passion and Warfare een hele dikke 5.0

Dat Adje de stem is dat is waar omdat het is bevestigd, ik kan dan wel concluderen dat Adje van de Berg exact het zelfde stemgeluid heeft als Sjors Frölich. Althans toen van de stem van Sjors Frölich is tegenwoordig nagenoeg niets meer over. En het momentje dat hij Vai gunde, ik denk dat je doelt dat Vai de gitaarpartijen alleen moest inspelen vanwege een pols blessure van Adje. Dat moment zal Adje nog lang heugen. Want toen Adje van de Berg en David Coverdale naar het eind resultaat luisterde waren ze not amused. Vai had het hele album naar z'n hand gezet, ik kan me niet voorstellen dat je dat accepteert. Was die pols blessure er niet hadden ze gezamenlijk de gitaarpartijen ingespeeld en had het album anders geklonken. Uiteindelijk is het eindresultaat 3/4 Vai en 1/4 Whitesnake, wat uiteraard niet wil zeggen dat het een slecht album is. Integendeel zelfs, de gitaarsolo's van Vai klinken als een klok met misschien wel de solo in Sailing Ships als mooiste. Het is speculeren, maar ik kan me goed voorstellen dat Adje van de Berg met gemengde gevoelens terug kijkt op het Slip of the tongue album.

Los van het feit dat dit misschien bij Slip Of The Tongue hoort, zal niemand raar opgekeken hebben dat Steve Vai inhuren als gitarist ervoor zorgde dat je band ook een beetje als Steve Vai gaat klinken. Zo dom zijn David Coverdale en Ad Vandenberg toch niet?
Daarnaast klinkt Vai op die plaat nog vrij ingetogen en speelt hij redelijk in dienst van de door Coverdale en Vandenberg gepende nummers. Natuurlijk zal die laatste gebaald hebben dat die niet mee kon doen. Zo is het leven soms. Gelukkig deed hij wel mee op het podium.

Daarom heeft Coverdale een aantal jaren geleden Adje ook aangeboden om zijn gitaarpartijen alsnog op te nemen voor het album, ter ere van het 30-jarig jubileum. Helaas is daar - vanwege artistieke meningsverschillen - niets van gekomen.

Artistieke meningsverschillen. Op een gemiddelde Vandenbergshow komt haast geen Vandenbergnummer meer voorbij. Het hele Whitesnake-arsenaal wordt tevoorschijn getrokken om de man als gitarist van Whitesnake te verkopen. Ik raak het af en toe wel een beetje kwijt.

Maar goed, Passion And Warfare. Daar zou het hier eigenlijk over moeten gaan. Het is nog altijd een aardig album, maar geen album waar ik helemaal ondersteboven van ben. Opvallend is dat hij altijd als een soort Yngwie Malmsteen wordt neergezet. Iemand die vooral zichzelf op de voorgrond zet. Maar veel nummers op het album laten toch een veel ingetogener kant horen van de man. Ook het album met Devin Townsend laat helemaal geen gitaargod horen die overal maar vooraan staat. Dat heb ik altijd een beetje gek gevonden. Vai speelt overigens geen Whitesnake nummers live.