Steve Vai - Passion and Warfare (1990)

Al dat zinloze mannetjesgedrag, tijd voor een review.

Dit is het tweede album van de grote gitaarvirtuoos Steve Vai dat ik heb beluisterd.
Eerst had mijn gehoor de eer Alien Love Secrets aan te horen, nu is dit hetzelfde geval met Passion And Warfare.
Het openingsnummer Liberty is kort en een soort van intro.
De opvolger van Liberty is Erotic Nightmares, een lekker swingend nummer, maar niet zo bijzonder.
Vervolgens komt The Animal, een middelmatig nummer met op het eind nog wat knap gepingel van Steve maar toch spreekt dat me niet aan.
Toen ik deze cd voor het eerst luisterde sprong ik ineens op bij het begin van het nummer Answers, ik hoorde een Nederlander.
''Antwoorden zijn al aanwezig'' wordt gezegt, en het lijkt alsof Theo Maassen het zegt, maar dit is volgens mij niet waar.
Ik snap niet hoe hij aan een nederlandse zin komt in zijn album, en waarom hij dat doet, misschien is zijn vrouw nederlands van oorsprong? Die heet namelijk Pia.
Answers is een leuk nummer, maar niet bijzonder. (ondanks het begin)
Ook The Riddle spreekt mij niet helemaal aan, middelmatig nummer.
Ballerina 12/24 is best wel even lekker na het lange The Riddle, maar toch stelt het niet zo veel voor.
Het legendarische For The Love OF God is dan aan de beurt, het beste nummer van deze cd en misschien zelf het beste nummer van alles van Steve Vai.
Aanrader is om is op youtube het lied op te zoeken waarbij Steve Vai samen met Holland Orchestra het lied speelt, kippenvel!
Dan komt The Audience Is Listening.
Ik hou niet zo van die verhaaltjes en alles, doe mij maar gewoon goede muziek.
Vind dit nummer dus niet echt geweldig, maar wel heerlijk gitaarspel.
Volgende nummer is I Would Love To is een prima nummer.
Blue Powder is een wat rustiger nummer dan de meeste nummers op dit album, dacht ik.
Later op het nummer komt heel mooi gitaarspel langs wat niet van de elektrische gitaar van Steve afkomstig is zo te horen.
Dit is echter een kort stukje, Steve pakt de draad met zijn elektrische gitaar snel weer op.
Redelijk nummer met veel variatie.
Na Blue Powder komt Greasy Kid's Stuff, ook dit nummer doet me niet echt veel, zoals velen op dit album.
Alien Water Kiss is een uitermate kort en zinloos nummer.
Sisters is een lekker nummer.
De afsluiter van dit toch wel gemiddelde album is Love Secrets, ook niet zo bijzonder dit nummer.
Uiteindelijk zaten er veel nummers op dit album die mij niks deden, For The Love Of God is de grote uitschieter op dit album.
Ondanks dat veel nummers voor mij weinig soeps zijn vind ik de cd lekker wegluisteren als je bezig bent, en geef ik 3,5*.
Steve Vai kan beter.

Een plaat die mij wegblies toen ik hem voor het eerst opzette. Vai is een onwijs technische gitarist die nooit het gevoel van een nummer uit het oog verliest. The Riddle, Blue Powder en natuurlijk For the Love of God zijn de uitschieters op deze plaat. Vai bewees met deze plaat dat hij zich terecht is gaan richten op zijn solocarriere, want de naam Vai behoort bij de groten.
4 Sterren voor deze plaat, omdat de 3 laatste nummers een beetje tegenvielen.

Onzin van de bovenste plank. Zeker die link...dat is geen gepruts dat is werkelijk een uitstekende improvisatie. Ik hoor Vai liever solo dan bij iemand anders. Vai is niet alleen een talentvolle gitarist maar ook een briljante componist. En dat hij vanuit zijn gitaar componeert is juist alleen maar een plus, omdat de gitaar een instrument is wat veruit de meeste mogelijkheden op het gebied van muziek maken. Van tappen, legato runs, benden, sliden...noem het maar op. Dit blijkt ook uit een interview met 1 van zijn violisten uit zijn tegenwoordige band. Vai heeft die violisten technieken aangeleerd waarvan zij dachten dat het niet kon op een viool :/.

Behalve dan bij Diamond Dave, Eat 'em and smile is toch wel briljant.

De Nederlandse stem op het nummer 'Answers' is Ad Vandenberg. Ze zijn elkaar destijds tegengekomen bij Whitesnake. Vai moest Vandenberg vervangen vanwege een polsblessure.

Het is en blijft een fantastische album. Soms wat freakerig maar ook goede composities.

Haha, altijd gedacht dat het de stem van Henk Westbroek was

Jammer dat er niet meer platen als deze zijn gekomen. Ik vind dit misschien wel de meest geniale instrumentale plaat die ik ken...de rest hierna vind ik allemaal behoorlijk minder (op Alien Love Secrets na dan)

Tja, heb het al vaker gezegd maar als het om dit soort instrumentale gitaarhelden platen gaat is het simpelweg gewoon dat Vai dat soort albums volledig overbodig heeft gemaakt. Beter als dit kan haast niet meer.

Naja, het wordt een cliche maar vruit:

Zappa

Overigens vindt ik flex-able uitmuntend en deze teveel gitaarkrachtpatserij om de een hogere waardering dan 3 te krijgen, hoeveel echt noemenswaardige nummers staan er nu op?

Flex-able was eens tuk onbezonnen en creatiever en het ego nog ondergeschikt aan de muziek, werd helaas snel anders

Zelf vind er geen slecht nummer opstaan, ik merk wel dat ik "The Audience Is Listening" meestal skip, maar voor de rest kan ik er geen genoeg van krijgen.

Flex-able heb ik ook, maar daar kan ik moeilijk doorheen komen, wel een paar gave nummers die ook op P&W zouden kunnen staan, maar ook veel pulp (o.a. de nummers met zang). Verder is hij wel erg belabberd geproduceerd.

En hij is ook wel wat "Show Off" erig...maar gelukkig niet zo erg als een Malmsteen of Vinnie Vincent

Volgens mij is hij precies even erg. Maar dat is niet erg.

Dit album is wel z'n beste. Flex-able is meer een demo met wat Zappa probeersels.

Op Passion and Warfare heeft Steve Vai zijn eigen stijl ontwikkeld.

Walking a fine line between christianity en pagan.

Dat zegt David Coverdale aan het einde van de smeekbede om liefde For The Love Of God. Tussen kunst en kitsch. Of zoiets. Want ofschoon ik mij voor kan stellen dat het hoge show off karakter en de algemene 'hair' uitstraling menigeen zal afschrikken, vind ik Passion And Warfare een mooie sfeervolle plaat.
Soms schermt de man met provocatieve macho-hardrock zoals in het vlotte The Audience Is Listening en soms klinkt hij klein en breekbaar zoals in het korte Ballerina 12/24. Ondanks dat Vais's solowerk centraal staat, klinkt het album als een soort droomsequencer die je mee neemt op een interdimensionale reis.

Soms geniaal en geweldig om te horen, maar helaas vaker dan dat vervelend en te gelikt.

K word niet goed van die zonder ziel verhalen..... Mijn god, als het je niet aanspreekt ligt het niet gelijk aan het geen ziel hebben. Vai maakt de muziek met zijn hart, stopt er AL zijn emotie in maar het is inderdaad technischer dan bijvoorbeeld de bluessolos en dan word er gelijk gezegd dat het geen ziel heeft. Donder op alsjeblieft, sluit jezelf ergens op en kom nooit meer tevoorschijn.

Mee eens, maar dit is nog wel een heel goede plaat, For the Love of God doet me af en toe erg aan Black Napkins denken....

the audience is.. is toch hilarisch! humor en muziek gaat zelden samen, maar in dit geval vind ik het geslaagd. een mooi gevarieerd album, het beste van vai wellicht.

DAn voel je je toch niet lekker???

Steve Vai is een fantastische gitarist en technisch nagenoeg perfect. Vai heeft wel altijd de neiging om zich te verliezen in zijn eigen trukendoos en dat zorgt ervoor dat ik zijn composities af en toe wat klinisch en afstandelijk vind overkomen. Daarbij wil ik pertinent niet beweren dat Vai zonder bezieling speelt, zoals hier wel eens wordt beweerd. Het is slechts mijn gevoel en beleving dat ik er bij heb. Over het algemeen vind ik het principe "less is more" sterker. En juist die momenten zijn ook het best op "Passion and Warfare". Zo is "For the Love of God" van alle tierelantijntjes ontdaan en gaat dan ook direct door merg en pijn. Prachtig zo mooi. Ook "I Would Love To" is zo'n liedje. Niet nodeloos ingewikkeld, maar wel intens mooi gespeeld. "The Audience is Listening" vind ik vermakelijk. Steve Vai is niet weg van een geintje zo her en der. "Passion and Warfare" is uiteindelijk gewoon een prima gitaarplaat van een van de beste gitaristen van zijn generatie. Af en toe moet ik even door de gitaarpatserij heen prikken, maar over het algemeen kan ik prima van dit album genieten.

Draaien die hoes!

Is de regel weer teruggedraaid? Jimi Hendrix staat nu weer horizontaal gelukkig. Bij deze is het zeer simpel: de hoes zat niet op z'n kant, maar het CD doosje zelf is alleen maar een slag gedraaid

Tja, wat moet ik van Steve Vai zeggen? Een geniale en technische hoogstaande gitarist, en dat is het dan wel zo'n beetje...ik heb een stuk minder met zijn muziek dan met Joe Satriani. Maar het nummer For the love of god is geweldig. En deze cd is zijn beste in mijn ogen.

Het is mischien een hele stomme vraag maar waarom heeft steve vai meer instrumentale muziek dan met zang?


Aangezien hij toch wel degelijk kan zingen.

Prima plaat voor de gitaarliefhebber.
Eens met Ronald5150.

Een overdonderend album, zowel wat betreft de ongelooflijke (en zeer indrukwekkende) hoeveelheid melodieën, geluiden en stemmingen die Vai hier uit de hoge hoed tovert als wat betreft het feit dat deze plaat op sommige momenten ook nogal veel is. Geen kwestie van overdaad, eerder is het zaak dat ik het beluisteren hiervan somtijds goed moet doseren. Van het idee dat hij hier overloos zou pielen of freaken heb ik geen last, en hoe je iemand die zo'n rijkgeschakeerde plaat maakt gebrek aan bezieling zou kunnen verwijten begrijp ik niet : het kan je stijl of je smaak niet zijn, maar dat Vai hiermee zoveel mogelijk facetten van zijn eigen muziekbeleving heeft willen vastleggen lijkt me evident, en als zó'n project niet geïnspireerd mag heten weet ik het ook niet meer. Voor mij is dit in ieder geval een ware ontdekkingstocht.

Inderdaad een krachtpatser gebeuren, al dat gitaargeweld. Continu laten blijken hoe goed je wel niet bent, hoe virtuoos en hoe snel.
Maar toch, sterke composities, en laten we eerlijk zijn: For the Love of God is natuurlijk ronduit fantastisch...

Dinsdag a.s. in de Boerderij deze maestro!

"De antwoorden waren altijd al aanwezig" - Adje Vandenberg

Een waanzinnig goed album, waarbij ik de 7 snarige Ibanez gitaar in m'n hart heb gesloten. Echt heel mooi ontworpen door Steve Vai. En die gitaar speeld ook heel lekker, maar dit terzijde. Passion and warfare werd destijds - en volledig- terecht gezien als een mijlpaal voor de gitaar rock muziek. Maar ik ken er nog wel een paar van dat soort albums, want zijn leraar (Joe Satriani) heeft ook een aantal van dat soort albums op z'n naam staan en Mr fasthand Yngwie Malmsteen. Beste nummer van het album is For the love of god met vlak daarachter The Riddle, Animal, Erotic nightmares, I would love to, Blue powder, Greasy kid's stuff, The Audience is listening waar Steve Vai als een ware Yngwie Malmsteen over de gitaar gaat. Love Secrets is een goeie afsluiter. 1 nummer wat niet of nauwelijks wordt vermeld is Sisters een fraai staaltje easy guitar listening stukje waarbij Steve Vai laat horen dat hij ook een andere kant heeft. De stem aan het begin van Answers is niet Adje Vandenberg, maar toenmalig NCRV DJ Sjors Frölich tegenwoordig burgemeester van gemeente Vijfheerenland. Van z'n stem is tegenwoordig nagenoeg niets meer over. Steve Vai zat dan wel samen met Adje Vandenberg in Whitesnake, maar vrienden waren het bepaald niet. Steve Vai heeft een te grote stempel gedrukt op het album Slip of the tongue en dat is hem niet in dank afgenomen door David Coverdale en Adje Vandenberg. Waardoor Slip of the tongue meer een Steve Vai album is geworden dan een Whitesnake album. Anyway Passion and warfare krijgt van mij de maximale score.

Oh, werkelijk? Wat grappig, nooit geweten. Ook ik ben er altijd van uitgegaan dat dat de stem van Adje was. Heb je een bron? Ben wel benieuwd hoe de stem van Sjors Fröhlich - bijna-leeftijdsgenoot en net als ik oorspronkelijk afkomstig uit de Alblasserwaard - op dit internationale album is gekomen.

Online vind ik er zo snel niets over. Wel lees ik her en der dat Ad Vandenberg het zou hebben ingesproken, wat gezien de connectie tussen beide gitaristen voor de hand ligt. Al merk je terecht op dat het bepaald geen vrienden waren. Dat het meer een Steve Vai-plaat is geworden dan een Whitesnake-plaat vind ik wat overdreven gesteld, maar dat de gitarist in kwestie hier een stevig stempel op de songs drukt, valt niet te ontkennen.

Voor wat het waard is: Discogs vermeldt bij dit album wel een vocale inbreng van Ad Vandenberg, maar niet van Sjors Fröhlich.