Steve Vai - Passion and Warfare (1990)

Al dat zinloze mannetjesgedrag, tijd voor een review.

Dit is het tweede album van de grote gitaarvirtuoos Steve Vai dat ik heb beluisterd.
Eerst had mijn gehoor de eer Alien Love Secrets aan te horen, nu is dit hetzelfde geval met Passion And Warfare.
Het openingsnummer Liberty is kort en een soort van intro.
De opvolger van Liberty is Erotic Nightmares, een lekker swingend nummer, maar niet zo bijzonder.
Vervolgens komt The Animal, een middelmatig nummer met op het eind nog wat knap gepingel van Steve maar toch spreekt dat me niet aan.
Toen ik deze cd voor het eerst luisterde sprong ik ineens op bij het begin van het nummer Answers, ik hoorde een Nederlander.
''Antwoorden zijn al aanwezig'' wordt gezegt, en het lijkt alsof Theo Maassen het zegt, maar dit is volgens mij niet waar.
Ik snap niet hoe hij aan een nederlandse zin komt in zijn album, en waarom hij dat doet, misschien is zijn vrouw nederlands van oorsprong? Die heet namelijk Pia.
Answers is een leuk nummer, maar niet bijzonder. (ondanks het begin)
Ook The Riddle spreekt mij niet helemaal aan, middelmatig nummer.
Ballerina 12/24 is best wel even lekker na het lange The Riddle, maar toch stelt het niet zo veel voor.
Het legendarische For The Love OF God is dan aan de beurt, het beste nummer van deze cd en misschien zelf het beste nummer van alles van Steve Vai.
Aanrader is om is op youtube het lied op te zoeken waarbij Steve Vai samen met Holland Orchestra het lied speelt, kippenvel!
Dan komt The Audience Is Listening.
Ik hou niet zo van die verhaaltjes en alles, doe mij maar gewoon goede muziek.
Vind dit nummer dus niet echt geweldig, maar wel heerlijk gitaarspel.
Volgende nummer is I Would Love To is een prima nummer.
Blue Powder is een wat rustiger nummer dan de meeste nummers op dit album, dacht ik.
Later op het nummer komt heel mooi gitaarspel langs wat niet van de elektrische gitaar van Steve afkomstig is zo te horen.
Dit is echter een kort stukje, Steve pakt de draad met zijn elektrische gitaar snel weer op.
Redelijk nummer met veel variatie.
Na Blue Powder komt Greasy Kid's Stuff, ook dit nummer doet me niet echt veel, zoals velen op dit album.
Alien Water Kiss is een uitermate kort en zinloos nummer.
Sisters is een lekker nummer.
De afsluiter van dit toch wel gemiddelde album is Love Secrets, ook niet zo bijzonder dit nummer.
Uiteindelijk zaten er veel nummers op dit album die mij niks deden, For The Love Of God is de grote uitschieter op dit album.
Ondanks dat veel nummers voor mij weinig soeps zijn vind ik de cd lekker wegluisteren als je bezig bent, en geef ik 3,5*.
Steve Vai kan beter.

Steve Vai is een fantastische gitarist en technisch nagenoeg perfect. Vai heeft wel altijd de neiging om zich te verliezen in zijn eigen trukendoos en dat zorgt ervoor dat ik zijn composities af en toe wat klinisch en afstandelijk vind overkomen. Daarbij wil ik pertinent niet beweren dat Vai zonder bezieling speelt, zoals hier wel eens wordt beweerd. Het is slechts mijn gevoel en beleving dat ik er bij heb. Over het algemeen vind ik het principe "less is more" sterker. En juist die momenten zijn ook het best op "Passion and Warfare". Zo is "For the Love of God" van alle tierelantijntjes ontdaan en gaat dan ook direct door merg en pijn. Prachtig zo mooi. Ook "I Would Love To" is zo'n liedje. Niet nodeloos ingewikkeld, maar wel intens mooi gespeeld. "The Audience is Listening" vind ik vermakelijk. Steve Vai is niet weg van een geintje zo her en der. "Passion and Warfare" is uiteindelijk gewoon een prima gitaarplaat van een van de beste gitaristen van zijn generatie. Af en toe moet ik even door de gitaarpatserij heen prikken, maar over het algemeen kan ik prima van dit album genieten.

Een overdonderend album, zowel wat betreft de ongelooflijke (en zeer indrukwekkende) hoeveelheid melodieën, geluiden en stemmingen die Vai hier uit de hoge hoed tovert als wat betreft het feit dat deze plaat op sommige momenten ook nogal veel is. Geen kwestie van overdaad, eerder is het zaak dat ik het beluisteren hiervan somtijds goed moet doseren. Van het idee dat hij hier overloos zou pielen of freaken heb ik geen last, en hoe je iemand die zo'n rijkgeschakeerde plaat maakt gebrek aan bezieling zou kunnen verwijten begrijp ik niet : het kan je stijl of je smaak niet zijn, maar dat Vai hiermee zoveel mogelijk facetten van zijn eigen muziekbeleving heeft willen vastleggen lijkt me evident, en als zó'n project niet geïnspireerd mag heten weet ik het ook niet meer. Voor mij is dit in ieder geval een ware ontdekkingstocht.

Een waanzinnig goed album, waarbij ik de 7 snarige Ibanez gitaar in m'n hart heb gesloten. Echt heel mooi ontworpen door Steve Vai. En die gitaar speeld ook heel lekker, maar dit terzijde. Passion and warfare werd destijds - en volledig- terecht gezien als een mijlpaal voor de gitaar rock muziek. Maar ik ken er nog wel een paar van dat soort albums, want zijn leraar (Joe Satriani) heeft ook een aantal van dat soort albums op z'n naam staan en Mr fasthand Yngwie Malmsteen. Beste nummer van het album is For the love of god met vlak daarachter The Riddle, Animal, Erotic nightmares, I would love to, Blue powder, Greasy kid's stuff, The Audience is listening waar Steve Vai als een ware Yngwie Malmsteen over de gitaar gaat. Love Secrets is een goeie afsluiter. 1 nummer wat niet of nauwelijks wordt vermeld is Sisters een fraai staaltje easy guitar listening stukje waarbij Steve Vai laat horen dat hij ook een andere kant heeft. De stem aan het begin van Answers is niet Adje Vandenberg, maar toenmalig NCRV DJ Sjors Frölich tegenwoordig burgemeester van gemeente Vijfheerenland. Van z'n stem is tegenwoordig nagenoeg niets meer over. Steve Vai zat dan wel samen met Adje Vandenberg in Whitesnake, maar vrienden waren het bepaald niet. Steve Vai heeft een te grote stempel gedrukt op het album Slip of the tongue en dat is hem niet in dank afgenomen door David Coverdale en Adje Vandenberg. Waardoor Slip of the tongue meer een Steve Vai album is geworden dan een Whitesnake album. Anyway Passion and warfare krijgt van mij de maximale score.