Steve Vai - Alien Love Secrets (1995)

Indrukwekkend gitaarspel. Een van mijn favoriete gitaaralbums (naast o.a. 'Blow By Blow' van Jeff Beck en 'Another World' van Brian May). Steve Vai is fenomenaal op nummers als 'Bad Horsie', 'Juice' en 'Kill The Guy With The Ball / The God Eaters'. Het beste nummer is waarschijnlijk 'Tender Surrender', wat een ongelooflijk goede gitaarballad is dat. Vooral leuk met de beelden van de "Alien Love Secrets" DVD erbij. 4.5/5

en als je tender surrender live gaat horen en zien en vai dat nummer perfect met het grootste gemak ziet uitvoeren , denk je maar 1 ding

klootzak

(het gemak wat eraf straalt, vai is zo waanzinnig goed)

klootzak dus, omdat hij het kan, en ik niet, heel soms ben ook ik jalours)

Ik vind deze samen met p&w wel de toppers van Vai......tender surrender, tja na dit nummer zit je gewoon nog een paar minuten voor je uit te staren.....van wat heb ik nu toch gehoord ?

Album is simpelweg top. Begint met lekkere rock en eindigt in een bloedmooie ballad. Alles wat ertussen in zit...lekker...lekker etc.

fire garden is imo nog de moeite waard vanwege de diversiteit en de fantastische titeltrack

zo maakt vai ze helaas niet meer

Bad Horsie is prachtige opener van het album.
Juice is iets minder maar nog wel niveau van steve vai.
Die to live en Boy from Seattle vind ik zelf geniaal.
De volgende 2 zijn niks.
En het laatste nummer is natuurlijk ook super.
Maar wel heel weinig nummers.
Daarom geef ik een 4,was het album wat langer geweest dan was het een 4,5 geworden.

Bad Horsie is inderdaad een geweldig nummer.
Gevolgd door Juice, wat ook een heerlijk, vlot nummer is.
Die to live en Boy From Seattle vind ik dan weer niet zo interessant.
Dat kan nog veranderen, maar tot nu toe (en ik heb beide nummers ongeveer 4 keer geluisterd), blijven ze niet hangen in mijn hoofd en vind ik ze ook niet spectactulair goed.
Ya-Yo Gakk vind ik een orgineel, grappig nummer, maar kan me voorstellen dat mensen het maar niks vinden met dat babystemmetje in het lied.
Ik zelf vind het dus wel leuk
Bij het volgende nummer heb ik een beetje hetzelfde als bij Die to Live en Boy From Seattle; Het nummer blijft niet hangen.
Ook dit nummer heeft misschien gewoon meer luisterbeurten nodig. Al vind ik dit nummer nog niet leuk, er zitten wel wat leuke groovy stukjes tussen.
De afsluiter van het album is een goed nummer, zoals iedereen hier wel zegt.
Ik vind het niet zeer storend dat het album zo kort is, bij Fire Garden is het juist storend dat het album zo lang duurt (het is eigelijk ook een 2cd album)
Uiteindelijk dus goed album met wat minderen nummers en ook hele goede nummers.
3,5* Wat nog hoger zou kunnen worden als ik Die to Live, Boy from Seattle en Kill the Guy with the Ball / The God Eaters ga waarderen.

Ben niet echt een fan van Vai, maar Bad Horsie is meesterlijk!
Vooral het begin . Daarna begint hij er met meer willekeurige solos tegenaan te gaan, maar voor een nummer (en zeker een nummer als Bad Horsie) kan dat geen kwaad.

Overigens, nu weten we ondertussen ook waar de mannen achter de animatiefilm 'Avatar' hun inspiratie hebben gehaald!
Alleen is de muziek hier veel beter dan die film.

Dit maakt mij toch wel benieuwd naar de film Avatar hehe

Volgens mij was die film eigenlijk twee keer niets.. Behalve de animatie (die wel uitstekend is) is de verhaallijn zo slecht, dat ze beter wat meer hadden geluisterd naar Vai. Er komen eigenlijk ook wel heel wat Bad Horsies in de film xD.

dit is een ep

Kort maar krachtig album/ep van de virtuoos.
Tracks als Die to Live en The Boy from Seattle neuken je in je oor.

Deze man is duidelijk tot alles in staat; of alles wat hij dóét ook daadwerkelijk de moeite waard is, is een tweede. Zo opent deze plaat met twee harde rockers waarbij Vai zijn gitaar alle hoeken van de kamer laat zien (of liever gezegd met zijn gitaar alle hoeken van de opnamestudio verkent) maar waarvan de melodieën zijn opgehangen aan zulke afgezaagde riffs dat de nummers als geheel niet aan de middelmaat ontstijgen. Gelukkig is de rest van het mini-album een stuk sterker, met als hoogtepunten het erg grappige Ya-yo gakk, het mooie slotnummer (hoewel dat "gekwaak" op het einde niet nodig was geweest) en The boy from Seattle, dat eigenlijk net zo goed The boy from Dallas had kunnen heten, zozeer lijkt Vai's gitaarspel en touch hier op dat van de betreurde Stevie Ray Vaughan (die ook weer een enorme fan van die jongen uit Seattle was). Zo hoor ik Vai toch het liefst, niet als de master showman die hij natuurlijk ook is maar als de man die met zoveel schijnbare achteloosheid zoveel gevoel in zijn snarenspel kan leggen.

Wat een gitaargeweld. Wat een geweldige techniek. Wat een snelheid en wat een virtuositeit. En wat zielloos. De cd duurt (gelukkig) nog geen 35 minuten, maar na 15 minuten geloof ik het al wel.

Passion & Warfare is voor velen de lat waarlangs alle overige output van Vai wordt gelegd. En ja, dat is een vrij briljant album.

Toch luister ik deze EP vaker dan zijn magnum opus. Alien Love Secrets heeft iets onstuimigs en een spontaniteit die ik op veel ander werk van de beste man mis. Vooral op Kill The Guy With The Ball komt die onstuimigheid heerlijk naar voren.
Ook het ingetogener werk mag er zijn, met het fenomenale Tender Surrender als hoogtepunt van deze EP.