Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Odyssey (1988)

Malmsteen heeft toch maar geen zanger genomen. Er komt een US tour met diverse oude axe-men
Niet de minsten overigens..

Odyssey vind ik een vreemde eend in de Malmsteen-discografie. Met de toevoeging van Joe Lynn Turner op zang is het geluid nogal radiovriendelijk geworden. Dit is niet per sé erg. Een van de meest toonaangevende nummers die Yngwie nog steeds dagelijks live speelt is immers de waanzinnige opener 'Rising Force', waar de typische neoklassieke Malmsteen power metal perfect kruist met de pakkende melodieën van Joe Lynn Turner. Hij heeft een heerlijk stemgeluid dat eerder de albums van Rainbow en later nog een album van Deep Purple mocht sieren. Zijn hand is goed herkenbaar, en dat is een hele prestatie, gezien de controlfreak op de gitaren hier. De gladheid van de nummers vind ik zowel een positief punt als een zwakte. Goede nummers worden er nog beter door, maar mindere nummers enkel vervelender. Met vrijwel de hele eerste helft van de plaat (op de opener na), kan ik bitter weinig. Vanaf 'Riot in the Dungeons' begint het weer te komen, maar met het saaie 'Krakatau' wordt een poging tot een instrumental ook niet wat het was. Verder zeker geen slechte plaat, maar wat mij betreft niet een van de sterkste Yngwie-albums.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Odyssey
4. Marching Out

Ik heb deze momenteel in de cd-lade van de auto liggen en ik vind dit een prima plaat. In het verhaal van The Cry kan ik me goed vinden, hoewel ik Krakatau dan weer wel aardig vind. Gladde hardrock nummers, goede zang en een onmiskenbaar gitaargeluid.

Vroeger nooit meegekregen, hoor het album nu voor het eerst of beter gezegd al een vierde keer. Was wel benieuwd naar het Malmsteen met Turner album en het is me vrij goed bevallen. Lijkt erop dat ik Odyssey hoger aansla dan Trilogy. Hoor een mooi gevarieerd album met snelle stukken afgewisseld door meer radio-vriendelijk materiaal. Refrein van Déjà Vu zit al aardig in het hoofd.

Dan ben ik benieuwd wat je van Eclipse vind, B.Robertson. Daar is er nog meer nadruk op radiovriendelijk materiaal, maar is de productie wat strakker, evenals het spel van Malmsteen.

Ben ik ook benieuwd naar. Leuk ook zo'n Malmsteen marathon trouwens. Maar uh Krakatau saai.. nee ik vind het juist een van de hoogtepunten op deze plaat. Heerlijk toch van die loodzware logge riffs en daarna het lichte Memories als de perfecte afsluiter.

Als Eclipse binnen de familiecollectie is mag ik het vast wel lenen. Heb zelf de eerste drie en Fire & Ice. Op Eclipse heeft zich zo te zien wederom een zangwissel voltrokken. Odyssey is co-geproduceerd door Jeff Glixman, niet iedereen is altijd gecharmeerd van zijn producties. Ik dan wel weer. Viel me wel in Faster Than the Speed of Light op dat de toetsenist tijdens de solo een korte inbreng had en Yngwie het leeuwendeel zelf opeiste, zodat er niet echt sprake was van een duel.

Man, man, man

On topic: Malmsteen maakt hier dezelfde beweging als Blackmore, radiovriendelijke, naar AOR neigende rock. Turner is een goede zanger voor dit genre en er staan een aantal geslaagde songs op maar het stoot Marching Out niet van mijn eerste postie.

Tja eigenlijk doen Malmsteen en Turner Rainbow hier een beetje na. En wat te denken van de orgelsolootjes, ook vaste prik bij Rainbow natuurlijk en tot in de details gekopieerd qua geluid. Van mij mogen ze hoor, het songmateriaal is zeer sterk te noemen, waardoor het gebrek aan een originele stijl geen problemen oplevert.

Marching Out was rauwer en daar houd ik ook zeker van, maar qua songs zat Malmsteen hier wel heel erg op zijn top. Ik denk dat Turners ervaring echt wel het beste in hem naar boven haalde. Al zou hij dat nou nooit meer toe willen geven, Malmsteen kennende

Marching Out is veel meer metal en dat heeft mijn voorkeur bij Malmsteen, als ik goede AOR wil luisteren dan zet ik Journey wel op.

Dit is natuurlijk wel meer dan AOR, maar ik snap je punt.

Wordt deze release nou in een AOR hokje gestopt omdat het wat commerciëler is dan de albums hiervoor? Zo heb ik er nog nooit naar geluisterd eigenlijk, maar goed ieder zijn eigen referentie kaders.

Zeker niet alle nummers kunnen onder AOR geschaard worden maar een aantal zeker wel, Heaven Tonight, Dreaming etc. Het punt dat ik wilde maken is duidelijk toch?

Ja ok, het lift inderdaad wel wat mee maar die songs vind ik niet misstaan op een album als deze. Of menig ander album waar Turner zijn vocalen aan leent wat dat betreft. Maar ik zie je punt.

Zeker, maar een nummer als Dont let It End is anders ook behoorlijk stroperig. Alleen is het nog niet zo gepolijst als hier, zit hem dus voor een groot deel ook in de productie denk ik.

Dit album is niet mis, alleen "Heaven Tonight" haat ik, met dat koortje.

Die skip ik ook graag. Veels te cheesy.

Fantastisch nummer! Een hoogtepunt op een album vol hoogtepunten wat mij betreft.

Voordeel van deze thread is dat ik het album na lange tijd weer eens heb opgezet. Ondanks de koortjes is het genieten, de productie is glad maar dat mag de pret niet drukken. Terechte 4 sterren, de link naar de amerikaanse periode van Rainbow is wat mij betreft behoorlijk aanwezig.

Ja die link is inderdaad wel aanwezig. Maar toch vind ik Malmsteen minder gelikt voor de dag komen dan Rainbow. Met name de gitaarsound is op dit album toch best wel smerig en rauw. Die is op bijvoorbeeld een Bent out of shape toch nog wel een stukje gladder. Of hoe je het ook noemen wilt...

Blackmore was destijds (Turner periode) een groot Journey fan naar het schijnt, dit is idd minder glad. Eigenlijk zetten ze hier de perfecte symbiose tussen de verschillende Rainbow stijlen neer.

Zit alweer 4 weken in de cd lade van de auto...
Halfje erbij.

Het eerste nummer is meteen een trap in je gezicht, zo krachtig, ongenadig en toch melodieus... en Turner is een openbaring vanaf moment 1! Zo ook het geluid waar Glixman verantwoordelijk voor is. Helder, hard en zuiver.
Tweede nummer is een onverwachte stap terug in tempo en een compleet andere stijl, moest er erg aan wennen maar is een favoriet geworden, best wel commercieel maar het heeft iets speciaals... in tegenstelling tot het derde nummer "Heaven Tonight". Koude rillingen op het moment dat het begon met de samenzang, het is geen aanfluiting maar ik vind het bijna ongepast om het op deze plaat te gooien. Puur een commerciële zet geweest, had eerder op een plaat van Treat gepast. "Dreaming (Tell Me)" is vind ik een ware prachtballad, geen typische hitparade ballad, meer diepgang en verfijnder dan dat. Turner schittert hier, zoals op de gehele elpee trouwens. "Riot In The Dungeons" is een ongenadige harde afsluiter van de A-kant en ronduit weergaloos! Een plaatkant met meerdere gezichten dus.
De band opent met twee favoriete nummers wederom, waarbij "Crystal Ball" ook een singlekandidaat zou kunnen zijn (geweest!?), zalige riff en Turner komt met heerlijke zanglijnen op de proppen. "Faster Than The Speed Of Light" is de afsluitende song met zang, zoals het al aangeeft, het gas gaat erop. Daarna krijg je met twee compleet verschillende instrumentale nummers nog een toegift, "Krakatau" heeft een monsterriff en die moet bij mij snoeihard en bij "Memories" kan je bijna eindelijk even ademhalen na de rollercoaster die deze machtig elpee is geweest. Een korte maar fraaie afsluiter.
Terugkijkend is het wel een plaat die bijna op zichzelf staat in Malmsteen's discografie, meer structuur in de nummers aangebracht, op een manier die meer een bandgevoel lijkt aan te geven, de vraag is of dat het was, denk gewoon dat Turner zijn eisen kenbaar heeft gemaakt en daardoor mede verantwoordelijk is geweest voor de kwaliteit van deze (semi)-klassieker.

Ik heb ook moeite met dit nummer. Veels te glad en echt overduidelijk alleen maar geschreven om te scoren.
Edit: oh ik zie net dat ik dat 2 jaar geleden ook al schreef.

Haha niet geheel toevallig vind ik het dan weer een fantastisch nummer! Heerlijke glam/sleaze inslag met een weergaloos refrein. Inderdaad puur gericht voor de radio. Maar zo heel veel meer afwijkend dan bijvoorbeeld een Dreaming is het in mijn oren niet. Beide zorgen voor prima afwisseling. Dat je er niet van houdt dan kan. Maar slecht is het nummer geenszins.

Dreaming vind ik dan wel weer prachtig. Krijg veel meer de indruk dat dat echt vanuit het gevoel is geschreven. Hij heeft het nummer opgedragen aan zijn moeder die op sterven lag. En ook nog voor haar gespeeld. De uiteindelijke versie en dit album heeft ze nooit meer gehoord.

Oh ik vind het ook niet slecht, het past gewoon niet op de plaat vind ik zelf. Maar "Dreaming (Tell Me)" heeft een totaal andere inslag vind ik.
Ja klopt, is het enige nummer dat ze nog gehoord heeft kan ik me herinneren uit een interview ten tijde van die elpee.

Ja klopt. Net als Heaven tonight. Maar juist omdat beide zo'n totaal andere inslag hebben zorgen ze voor een (prima) balans op dit geweldige album.

Ik kan hier nog wel een zeven van maken.