Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Odyssey (1988)

Van Yngwie J. Malmsteen (‘s Rising Force) ken ik alleen dit album en het debuut. Is het debuut vooral een solovehikel, hier is er opeens plaats voor heuse nummers met kop en staart. Welke van de 2 Malmsteenalbums ik het liefst heb, hangt van mijn stemming af. Voor het debuut moet ik even gaan zitten, deze is beter tijdens het werk of als achtergrondmuziek.

Van de zang van Joe Lynn Turner bij Rainbow was ik niet onder de indruk. Wellicht omdat hij Dio niet kon doen vergeten en omdat Blackmore de koers verlegde naar voor mij minder interessant werk. Turner’s vocalen passen echter uitstekend bij het virtuoze gitaarspel van Malmsteen en het redelijk gladde songmateriaal, dat met een schuin oog op de hitlijsten lijkt te zijn geschreven.
Soms wordt het me wat te glad, bijvoorbeeld in de ballads (singles?) Dreaming en Now is the Time. Daar staan sterke songs als (mijn favoriete nummer op dit album) Riot in the Dungeons, Rising Force, en Deja Vu tegenover. Ook Crystal Ball vind ik een erg lekker nummer, hoewel de zanglijnen daar een beetje merkwaardig/onaf klinken. Een laatste topper is het instrumentale Krakatau, dat van Malmsteen’s debuutalbum afkomstig zou kunnen zijn.

De sfeer, de honderdduizend aanslagen per minuut gitaarsolo’s en het soms net zo over de toppe gezang van Turner laten er geen twijfel over: deze plaat kan alleen maar uit de jaren ’80 komen. In die zin is Odyssey dus een gedateerd werkje, maar ook ruim 25 jaar na dato werkt de muziek heel erg aanstekelijk en klinkt Malmsteen fantastisch. Ik kan hier (op z’n tijd) heel erg van genieten en daar gaat het uiteindelijk om.

Derhalve 4.0*.

Odyssey vind ik een vreemde eend in de Malmsteen-discografie. Met de toevoeging van Joe Lynn Turner op zang is het geluid nogal radiovriendelijk geworden. Dit is niet per sé erg. Een van de meest toonaangevende nummers die Yngwie nog steeds dagelijks live speelt is immers de waanzinnige opener 'Rising Force', waar de typische neoklassieke Malmsteen power metal perfect kruist met de pakkende melodieën van Joe Lynn Turner. Hij heeft een heerlijk stemgeluid dat eerder de albums van Rainbow en later nog een album van Deep Purple mocht sieren. Zijn hand is goed herkenbaar, en dat is een hele prestatie, gezien de controlfreak op de gitaren hier. De gladheid van de nummers vind ik zowel een positief punt als een zwakte. Goede nummers worden er nog beter door, maar mindere nummers enkel vervelender. Met vrijwel de hele eerste helft van de plaat (op de opener na), kan ik bitter weinig. Vanaf 'Riot in the Dungeons' begint het weer te komen, maar met het saaie 'Krakatau' wordt een poging tot een instrumental ook niet wat het was. Verder zeker geen slechte plaat, maar wat mij betreft niet een van de sterkste Yngwie-albums.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Odyssey
4. Marching Out