Counting Crows - Butter Miracle, the Complete Sweets! (2025)

Ik heb hier zin in en ben hier benieuwd naar! Deel 1 dat een aantal jaar geleden uitkwam vond ik erg tof en deed me verlangen naar een deel 2. Na zo'n paar jaar had ik niet meer verwacht dat deze nog zou komen, maar ineens kwam er dan toch een heel album! Mooi! Dit voelt weer lekker vertrouwd. Elevator Boots en Bobby And The Rat-Kings zijn alvast erg lekkere nummers. Ik ben benieuwd naar de hele plaat!

Erg sjieke hoes trouwens ook. Deze hoop ik aan de muur te kunnen hangen, als het geen gatefold is tenminste (want dan past die niet...).

Een nieuw album na 11 jaar. Ze zijn niet erg productief meer, he.. Ben benieuwd, zal 't album waarschijnlijk morgen binnenkrijgen.

Ben benieuwd. 32 jaar na August & Everything After.

Een ietwat aparte release. In 2021 verscheen al suite 1 van Butter Miracle. De bedoeling was dat het samen met suite 2 een compleet album zou worden. Dit duurde echter 4 jaar en suite 2 kwam er nooit. Wel kwamen er 5 nieuwe individuele songs die samen met suite 1 een nieuwe plaat vormen. Voor mij als fan een rare release. Ik ken de EP suite 1 al 4 jaar. Om de songs alsnog op deze plaat te zetten voelt als mosterd na de maaltijd. Hoewel ik de EP uit 2021 niet slecht vind, allesbehalve zelfs, merk ik toch dat ze op de 5 nieuwe tracks frisser klinken. Songs als 'Boxcars' zijn zelfs érg aanstekelijk en zo klonk CC nog nooit eerder. En in 'Under The Aurora' hoor ik zelfs een instant klassieker binnen hun oeuvre. Een ronduit slechte plaat hebben ze nog nooit gemaakt (ze nemen er ook ruim hun tijd voor). Maar ik had vele malen liever een compleet nieuw album gehad na 4 jaar. Voor mij gaat de plaat hierdoor ook als een nachtkaars uit. Waarom dan toch 4 sterren? Als ik het album als geheel beoordeel en buiten beschouwing laat dat ik de laatste 4 songs al lang ken, is het gewoon een meer dan prima album van een band die eigenlijk nooit écht teleurstelt, alhoewel ze het debuut en Recovering The Satellites nooit meer zullen benaderen.

Met al die progliefhebbers op deze website komt Counting Crows er bekaaid af. Counting Crows op een progforum is als een kampvuurliedje op een wiskundekamp: het voelt heerlijk, maar niemand weet precies wat ze ermee aan moeten. Counting Crows voelt als een golden retriever. Om deze muziek volledig te waarderen moet je toch meer een gevoelsmens zijn.. Wie voelt er nou helemaal niets bij zo'n geweldige opener? En wat dacht je van Under the Aurora? Blijkbaar kunnen we die progmensen wel DEGELIJK in hokjes plaatsen.

Zanger-songschrijver Adam 'ooit-Dreadlock' Duritz kent al lang geen haast meer. Hij maakt zich nul kopbrekens over de dikte van z'n songbook, maar maakt het dan tóch nog altijd waar(d) naar eender welke Crows-release te doen uitkijken. Zoals toen hij in volle pandemie in 2021 vanuit zijn Engelse isolement enkel het kleine, coole Suitje nr°1 met vier sterke songs loste. Zijn aanhang die Counting Crows toen al zovele jaren miste, was zelfs door een kleinood als dit onmiddellijk ingepakt.

Gevoelige nummers vintage Counting Crows en met wat van Duritz's fijnste poëzie eroverheen. Begonnen met de verrukkelijke rijkdom van 'The Tall Grass'. Alles erop liep suitegewijs van behoorlijk beheerst akoestisch op in intensiteit en virtuositeit. Met een subliem volgend 'Elevator Boots', Duritz aan de piano met zijn flegmatieke kijk op het tourleven. Een spetterend feest in 'Angel of 14th Street' met gospelzang en die uitzonderlijke trompetsolo om het allemaal te onderstrepen. Songs die als warm bloed in elkaar overvloeiden en uitmondden in een suitefinale met het verhalende 'Bobby And The Rat-Kings', waar de elektrische gitaren van de Crows nog eens tekeer gingen als waren het Lou Reed's rock en roll-animals.

Die songs waren in suitevorm al klaar vóór corona toesloeg. Nu verhuizen ze alle opgepimpt en mooi verenigd naar de staart van 'Butter Miracle, the Complete Sweets!', of - zo je het wil - naar de b-kant van je vinylplaat. Enkel de ondertitel 'The Complete Sweets' hint nog heimelijk naar de vervollediging van het suite-idee.

Want er was kort na 'Suite nr°1' een stilte ingevallen en de beloofde, nochtans al geschreven 'Suite nr°2'- de huidige songs 2 tot en met 5 - bleef uit. Met de lockdown was ook Duritz in zijn zwart gat getuimeld, een vertrouwenscrisis die hem minstens twee jaar lang blokkeerde. Een emotionele zoektocht naar z'n plaats in de muziek en die hem intussen ouder wordend deed terugblikken op wat al gerealiseerd was. Precies 'Angel in Real Time', plaat van Australische stadionrockers Gang of Youths waaraan hij toen meewerkte, deed hem voor het eerst in zijn carrière twijfelen aan zichzelf en hem zelfs al zijn klaarliggende muziek herschrijven.

Het resultaat mag er niettemin helemaal wezen. Vooraan, samen met het ruige 'With Love, from A-Z', een als laatst bij 'Suite 2' bijgeschreven openingssong, staan vooral rechttoe rechtaan hooky rocktracks voor de stadions. Zoals een ware Led Zeppelin-riffsong als het pompende 'Boxcars', met een mooi glamrocksausje eroverheen. Counting Crows heeft sedert neem zo maar 'Angels Of The Silences', 'Catapult' of '1492' in jaren niet meer zo driest het rockbeest losgelaten als op dit album. Allemaal Duritz' ontlading in hoogste versnelling na al zijn ellendige lockdownfrustraties.

Ook in de explosieve rockbandsong 'Spaceman in Tulsa' ga je automatisch op en neer met Duritz die als een zelfverklaarde 'motherf***ing rock'n'roll star' zijn piano geselt en met zijn hele gezellige bende samenzingt over de marginalisering in de VS.

Een meer als Pearl Jam groots uitwaaierende pianoballade is dan het heerlijke 'Virginia Through the Rain', dat 'A Long December' oproept. Een juweel van een song hier helemaal op sleeptouw genomen door die prachtig mijmerende soulstem van Duritz. Een net zo verbazend weelderig hoogtepunt is tenslotte de samenspeler 'Under the Aurora', dat met blazers en strijkers naar zijn melodieus hoogtepunt gaat.

En daarmee is Adam Duritz met frisse moed uit zijn dal gekropen en kon het pittige, achtste volwaardig album van Counting Crows uiteindelijk dan toch naar de persen. Een heuse staalkaart van hun intussen al 34 jaar durende vakmanschap. Vanuit de grunge helemaal naar hun unieke, meeslepenste anthem-rock'n'roll. Counting Crows, met een exceptionele frontman die als herboren en verlangend weer zijn verhalen brengt, een band met heel veel gevoel en diepgang. 'Butter Miracle, the Complete Sweets!', het bijeengebrachte album dat er dus zonder enig voorbehoud mag wezen.

Ik loop al sinds de release met een smile op mijn bakkes door dit album. Wat een parels worden er hier weer gedropt,zeg. De 4 laatste waren natuurlijk al bekend, en zijn door mij en mijn wederhelft omarmd als meer dan fijn. Ieder ritje dat we maakten buiten de Noordkop, kwam hij wel voorbij opgesplitst in een playlist. Nu deze volledige plaat hier in huize Twinpeaks overuren maakt , ervaren we beide het tijdloze van de muziek. Ik vergelijk het altijd met Creedence, die hadden dat ook ,waarmee ik die vergelijking daarna niet verder wil trekken. Ook niet wie er een betere band is,of zo. Ik hou van beide zielsveel. Absoluut kroonjuweel is voor mij hier Virginia Through The Rain. In minder dan 4 minuten kruipt Duritz onder je opperhuid en weet je een desolaat gevoel te geven wat zijn weerga niet kent. De kaarten voor de AFAS zijn binnen en de cd en lp pronken in het rek. 4 en halve ster met kans op volle bak.

Ik las vorig jaar een mooi lang artikel met/over Adam Duritz in Volskrant Magazine - hij stond volgens mij toen ook op de cover, maar ik herkende hem niet vanwege zijn nieuwe kapsel - zonder dreads, dat is even wennen. Na het lezen heb ik het album opgezet en geconstateerd dat Duritz dan misschien wel zijn haren, maar niet zijn goede stem kwijt is. Zeker het eerste gedeelte van deze LP is bijzonder overtuigend en krachtig. Ik had de EP met een aantal van deze nummers niet meegekregen, dus het was sowieso allemaal nieuw voor mij en aangezien ik Counting Crows, die in de 90's/zeroes toch wel één van mijn favoriete bands was, niet meer heb gevolgd na Saturday Nights & Sunday Mornings, was het wel even afwachten hoe ze anno 2025 zouden klinken. Het antwoord: verfrissend, vertrouwd en met veel speelplezier.