Pink Floyd - At Pompeii (2025)

Jammer dat Echoes is opgeknipt. Dat was in de Box Early Years (waar daarnaast ook nog een paar andere live uitvoeringen van Echoes op staan) niet zo en is het nummer in zijn geheel behouden. Ik heb het zelf zoals ook hierboven terecht betoogd altijd nogal heiligschennis gevonden om dit nummer op te delen in twee delen.

Echoes is niet alleen een van de beste nummers die Pink Floyd opnam maar ook een van de mooiste nummers die ooit is opgenomen (het middenstuk is vooral fenomenaal) en wat mij betreft het voorbeeld van de Pink Floyd sound. Dus niet zo zeer Waters maar het magistrale samenspel tussen Gilmour en Wright is wat PF zo bijzonder maakt.

David Gilmour kwam pas later in de band, het zal hoogst waarschijnlijk wel in de periode daarvoor zijn gebruikt. De verhalen die ik heb gelezen was dat ze behoorlijk aan de LSD zaten. De uitwerking was bij Syd Barrett het tegenovergestelde t.o.v. de andere leden. Hij werd onhandelbaar het creëerde een negatieven sfeer in de band. De gevolgen zijn bekend, Barrett was overigens wel een belangrijke pion in de band, die toch werd gemist. Het -eveneens- prachtige album Wishing you were here is geheel aan hem opgedragen, Dat is de band alleen maar te prijzen. Overigens het wereldvreemde album Ummagumma -overigens geen slecht album- noem ik gekscherend het LSD album. Waarmee ik wil zeggen is om dit album te begrijpen moet je een LSD trip nemen dit album opzetten en vervolgens languit op de bank gaan liggen, dit terzijde. Ik lees hier dat er ook een film van Pink Floyd draait in de bioscoop. In de media wordt daar geen woord over gerept, noch Shownieuws noch RTL Bullshit. Pink Floyd heeft blijkbaar geen urgentie in de Nederlandse media, it's a bloody shame!!!!!

Syd Barret was natuurlijk wel flink van het pad mede door drugs. Laten we zeggen hij had al aanleg voor zware mentale problemen en drugs daar nog een schepje bovenop deed.
Weedje en drankje betreft de anderen inderdaad. Die wisten donders goed waar ze mee bezig waren.
Rick Wright kreeg overigens eind 70er jaren een alcohol probleem. Hij lag in echtscheiding en werd min of meer niet meer geschikt bevonden door met name Roger Waters. Hij werd tijdens The Wall sessies ontslagen.
Van Gilmour is bekend dat hij in de 80's aan de cocaïne was. Mmm....tja, wie niet toen.
Maar zware excessen zijn er afgezien van Syd niet geweest in die richting.

Ik niet in elk geval. Eind jaren 80 was ik 16. Mijn coke-jaren gaan nog komen denk ik.

Schitterende film en dito optreden. Heb de nieuwe versie niet bekeken, maar heb wel al jaren een dvd (die ook prima beeld geeft). Ik vind de nummers live ook mooi en overtuigend, maar voegen zonder beeld voor mij niet zo veel toe aan de al zeer fraaie uitvoeringen op de normale albums van PF. Maar misschien vloek ik hier in de kerk.

Gisterenavond naar de voorstelling geweest. Hoop “ grijs” inderdaad , maar dat schijn ik zelf ook te worden zeggen ze. Toch wel weer genoten. Vandaag het album op vinyl gescoord. Ik blijf het jammer vinden dat Echoes is opgeknipt , maar ben toch blij deze te hebben kunnen toevoegen aan de collectie. Ik had vanmiddag een vriend op visite die naar een fles Cointreau samen tot de conclusie kwam dat dit wel heel vet was. Hij is hardrocker in hart en nieren, maar het deed hem bellen naar de desbetreffende platenzaak of hij hem nog voor 1700 kon scoren. Ze hadden hem nog op voorraad , maar gezien de conditie waarin hij hier het perceel verliet doet mij vermoeden dat hij nooit op tijd in de stad kon zijn. Wat een heerlijke avond in de bioscoop waar ik gevoelsmatig met mijn bijna 53 jaar de jongste was. Vanmiddag , weliswaar onder de invloed van een zonnetje en enige alcoholische versnaperingen, de lp gedraaid tot 4 x aan toe. En de conclusie is , dat deze opname uit mijn geboortejaar notabene , mij in een heerlijke roes heeft gebracht en mij er toe heeft gebracht om nog even naar de Gall en Gall te waggelen , om nog een flesje Cointreau te scoren om deze avond nogmaals te genieten van deze prachtige plaat. 5 sterren.

Album beluisterd via Qobuz. En toch wil ik deze op cd dus vanmiddag besteld. Dat Echoes in tweeën is geknipt begrijp ik niet zo goed maar echt storen doet het niet. Een waardering blijft nog even achterwege maar de sound en de uitvoering zijn dik in orde. Minder dan 4 sterren gaat het zowieso niet worden.

Eens: Echoes in 2 delen lijkt een kwelling voor menig Floyd fan als ik, maar vind het ook niet storend want het loopt als album wel lekker. De kwaliteit is natuurlijk super en de songs ge-wel-dig uitgevoerd.
Hahaha Stalin, want herken wel dit sentiment, maar op dit album vind ik ze nog echt ingehouden spelen in vergelijking met menig bootleg uit die tijd. A saucerful en Set the controls vind ik zelfs subliem uitgevoerd. Ja, ik ga allereerst mee in 4 sterren en wellicht later nog ietsie hoger.

Piper was goed, Echoes prima te opruimen, Darkside hun meesterwerk, Saucerful een draak van een album, dus ja, hoe gekleurd is mijn mening over dit album? Behoorlijk.

Het geluid is prima, dat voor op, dat mag ook wel in deze tijd. Maar als ik de video van One of these days kijk, zie ik een amateuristisch bandje met een waardeloze drummer, dat interessant loopt te doen. Ik vind het vreselijk. Dan ontgaat mij de lust om meer energie in dit overhypte gebeuren te stoppen.

En dat is jammer want Echoes is mooi, voor het eerst lieten ze hiermee zien smaakvol te kunnen musiceren. Ik ken veel live versies van het nummer en hoewel iedere keer anders, ze weten de sfeer vast te houden. Ondanks of misschien wel dankzij de simpele opzet van het nummer. Het past bij de bescheiden technische prestaties van de band, die graag rommelt in de marge maar nog geen eenduidig statement wist te maken.

Waters is als bassist nooit indrukwekkend geweest, net als Mason, die trommelt maar wat, zonder gevoel of besef waar hij mee bezig is, een drummer legt een patroon en laat daarbij zo veel mogelijk aan de verbeelding over. Minder is meer. Luister naar Bruford. Mason trommelt er fantasieloos op los, doet alsof hij het voor de heldeuren wegsleept. En waarschijnlijk is dat ook zo, hij loopt voortdurend tegen zijn beperkingen aan. Net als Waters trouwens. Gilmour heeft een mooi en gevoelig geluid ontwikkeld. Daar drijft de band op.

Ik zal binnenkort een poging doen, het hele album te beluisteren. Je moet er door heen, zeggen ze dan. Hier de verschrikkelijk video waar ik het over had.
https://youtu.be/hDoK1Hbk0SI?si=85cBUhkcJVdw2bOr

Geinig, ik heb vandaag verschillende berichten gelezen waarin juist wordt opgemerkt hoe geweldig Nick Mason hier eigenlijk is. Ik citeer hier even een muziek vriend die gister de film in de bios heeft gezien:

"Interestingly it showcases how the real glue that held the band together was Nick Mason's brilliant drumming."

Ik zit er denk ik een beetje tussenin. Ik vind Mason een prima drummer. Geen briljante drummer, maar wel zeer smaakvol.

Het is niet virtuoos wat Mason hier doet en tijdens One of These Days is het erg recht toe recht aan en komt hij met fills niet altijd lekker uit of net aan wel.
Maar in de psychedelische zweverige stukken doet hij hier en daar best wel functionele dingen.
Pink Floyd maakte geen virtuose muziek en zeker rond deze periode is het vooral het creëren van een bepaalde sfeer. David Gilmour en Rick Wright waren de beste muzikanten in de band, Roger Waters de bedenker en Nick Mason kon mee vanwege zijn functionaliteit en hij was in ieder geval strak. Uiteindelijk kreeg hij wel moeite met bepaalde partijen en daar werd dan een sessiekracht voor ingehuurd.
Mason is trouwens de laatste die zal beweren dat hij een topdrummer is.

Nu aan de luister via AppleMusic.
Prachtig maar duidelijk opgepoetst materiaal. Geeft niets, gaat om de muziek en die is op een enkel nummertje na buitenaards.
Weer.

Hij heeft wel een leuke verzameling Ferrari's bij elkaar getrommeld.

Dat dan weer wel

Eindelijk is er recht gedaan aan deze opnames. Het is een prachtig - helder - krachtig - sfeervol, muzikaal en legendarisch document geworden.
Misschien kunnen we nu eindelijk deze, toch wat, ondergewaarde opnames ook eens in het rijtje van legendarische live albums durven te gaan noemen. Want zeg nou zelf, de band was hier nog een geheel met een duidelijke gezamenlijk doel en ruzies waren er niet... hooguit wat verschillen van mening. Ook was elke vorm van egotripperij hier nog niet aan de orde.
Het enige min puntje is dan dat deze plaat geen echte live sfeer heeft zoals we die dan misschien ook wel zouden willen horen... als ik dan toch ergens over moet zeuren.

Had moeite om deze in 1 luistersessie uit te zitten. Afzonderlijk prima songs in de context van die tijd.
Op een gegeven moment trek ik dat zweverige psychedelische niet meer.
Des te verbazender dat ze kort hierna met die 3 meesterwerken op rij komen!

Het was een tijd geleden dat ik iets van Pink Floyd gedraaid had, vond het weer eens tijd worden!
Ik kende de oude bootleg uit de jaren 70 wel (waar Echoes wel gewoon op één plaatkant stond, zoals het hoort), maar toch weer een feestje om ze opnieuw te horen. De opnamen zijn mooi opgepoetst en het blijft toch fantastische muziek!

Tja.
Ik vind het een wat ondergewaardeerde periode, die eerste paar jaar van de band.
Ze leken na de eerste twee psychedelisch aandoende albums wat zoekende, Barrett verdween, Gilmour verscheen.
Van Ummagumma was het live deel goed, drie van de vier nummers zijn ook op Pompeii terug te vinden. More was een wat bijzondere soundtrack.
De hoogtepunten van deze eerste periode (t/m 1969) zijn terug te vinden op de perfecte verzamelaar Relics.
Daarna is de ontwikkeling van de band op Atom Heart Mother en Meddle ronduit prachtig te noemen. Meddle (met Echoes en One of these days) is vermoedelijk mijn favoriete PF-album.

Er komt daarna een omslag naar Obscured by clouds en The Dark Side of the Moon maar het optreden van Pompeii maakt dat niet meer mee, is van daarvoor (oktober 1971). Feitelijk is deze live cd, het "logische" live album, dat hoort bij de Meddle concerten. Voordat ze albums maakten die zouden gaan leiden tot stadionrock.

Daarom is Pompeii een fraai, muzikaal aantrekkelijk kleinood, we weten nog van niets, hoe het zich verder zou ontwikkelen. En tegelijkertijd is het, weten we nu, ook een afscheid van een experimentele periode waar Roger Waters met weemoed aan zal terugdenken.

Heel blij met deze perfecte nieuwe uitgave.
De CD'S klinken als een klok en het muzikaal gebodene is fenomenaal.