Pink Floyd - At Pompeii (2025)

Legendarisch concert en wat mij betreft de allermooiste versie van Echoes.

Die zag ik niet aan komen. Schat in een integrale weergave van het concert uit 1972 met wat extra takes. Hopelijk een fraaie geluidskwaliteit Dan is ie van harte welkom.

Meer info hier.

Ik heb de 2LP variant gisteravond alvast maar besteld. Vanaf 24 april komt deze nieuwe versie ook in de bios (zelfs in IMAX). Mooi met bak paddo's achter de kiezen genieten in de bioscoopstoel

Wel apart dat de eerste luisterbeurt in de bioscoop wordt ben benieuwd naar deze opgepoetste versie.

Ik snap alleen niet helemaal de toegevoegde waarde van het uitbrengen van de film op IMAX. Voelt een beetje als geschiedvervalsing, aangezien de film begin jaren 70 niet met IMAX technologie is gefilmd.

Ik heb de kaartjes voor de “totaal beleving”. En als je het geluid volledig oppoetst, waarom dan niet het beeld. Draait trouwens zeker niet alleen in IMAX. In deze regio zelfs de wat kleinere zalen en was zelfs verbaasd dat ik nog uit alle stoelen kon kiezen. Loopt schijnbaar niet echt storm (ook nog weinig aan promotie gezien).

Die gaat er zeker komen.

Is het al mei of is het album gelekt?

Ja, ik kijk ook uit naar de geluidskwaliteit. Is daar al meer over geweten?

Daar weet Martin Zeeman alles van gezien zijn stem…
Maar in ieder geval zijn de berichten positief, over zowel het beeld als geluid.

Zondag aanstaande in de bioscoop. Zin in.

Vanavond in Den Bosch, ben benieuwd!

Het is geen concert, maar losse nummers (Echoes, A Saucerful of Secrets en One of These Days) opgenomen in de ruïnes van de arena van Pompeï, zonder publiek. De overige nummers (Set the Controls for the Heart of the Sun, Careful With that Axe, Eugene en Mademoiselle Nobs), werden in een studio in Parijs opgenomen.
Hoort eigenlijk niet bij de live-albums, maar bij de scores.

Film net in de bioscoop gezien. KINO Rotterdam. Vooral het geluid, een mix van Steven Wilson, is echt uitstekend. De fans, waaronder ondertekende, van de oude Pink Floyd komen dus aan hun trekken. Grappig ook dat de zaal bomvol zat ondanks terrasweer. Vinyl versie kun je blind aanschaffen volgende week.

Live at Pompeii is opgenomen in 1971 en werd in 1972 vertoond.
Dit was nog altijd in een periode dat de band nog in psychedelische sferen verkeerde.
Geheel terecht dat er een heruitgave is met een verbeterde sound. Wederom mocht Prince prog Steven Wilson zich uitleven in deze.
Het is prachtig. Floyd was toen vooral van sfeer maken met een mix van melodramische en onheilspellende sounds.
Heel vaak instrumentaal, maar hier en daar ook met vocalen.
Echoes is natuurlijk psychedelia op zijn best en wat wordt het ook hier geweldig uitgebouwd.
Gelukkig laat de band hier Ummagumma achtig taferelen achterwege. Dus geen ellenlange solo momentjes van de heren zelf, daar is Pink Floyd nooit van geweest.
Een Nick Mason trommelt laidback, maar waar er power wordt gevraagd staat hij ook zijn mannetje, al is het soms wat log. Qua instrumentatie draait het vooral om Rick Wright en David Gilmour. Beiden zijn in staat om op functionele en smaakvolle manieren de juiste sounds tevoorschijn te toveren. Gilmour met name laat hier al horen dat hij een geweldige gitarist is. Niet zozeer heel behendig en snel, maar met name zijn timing en stijl zijn indrukwekkend.
Meest recent zijn Echoes en One of These Days hierop en dat bleken ook achteraf de twee beroemdste songs van het album Meddle.
A saucerful of Secrets is goed vertegenwoordigd. Het trippy titelnummer past enorm goed in de sfeer die werd gecreëerd in de film.
Eigenlijk klopt het gewoon wat Pink Floyd hier doet en is het een soort afsluiting van de 1e fase.
De soundtrack Obscure By Clouds uit 1972 ging misschien wat onterecht geruisloos voorbij, maar we weten allemaal wat er in 1973 gebeurde.
Er kwam een meer mainstream band naar voren en radiovriendelijker, wellicht een logische volgende stap.
Dit is nog net de "cult Pink Floyd", en ik ben dat eigenlijk steeds meer gaan waarderen door de loop der jaren.
Daarom alleen al is dit album heel waardevol.

Gisteravond ook een bezoekje aan de bios gebracht. Ook hier uitverkocht en vooral een hoog 'grijs' gehalte Ken de film goed en vind het geluid en de beelden top geremasterd. Feestje om naar te kijken. Heb Pompei bezocht kort na het concert wat Gilmour daar heeft gegeven in 2017 (toch ) Fraaie expositie van het concert met veel foto's uit 1971. Echoes was een van de eerste nummers die ik waanzinnig vond. Leeftijdgenoten vonden Mud geweldig en ik Meddle van PF. Daar maakte ik niet echt de blits mee. Denk dat het de reden is dat ik deze film geweldig vond. Heerlijk om dat live te zien en horen. De beelden van het opnameproces van DSOTM passen er goed tussen. Gilmour is echt een fantastische gitarist. Beetje de bad boy destijds. Karakter van Waters was al overduidelijk aanwezig. Bijzonder figuur.

Volledig mee eens!!!!!!! na Delicate sound of thunder, Is there anybody out there/The Wall live 1980,1981, Pulse is dit album natuurlijk verplichte kost. In de tijd toen er heel wat LSD tripjes doorheen gingen bij de leden. Volgens mij was dit het concert waarbij de stroom op het eiland ineens uitviel op het moment dat het concert begon. Wat niet verwonderlijk is bij Pink Floyd want er gaat een hoop amperes doorheen bij hun concerten. Dit album komt voor mij als een zeer aangename verrassing. Volgens mij moet er ook nog een DVD ergens over de wereld zweven.

Afgelopen zondagavond in het lokale filmhuis in een nagenoeg volle zaal met (grotendeels) grijze koppies mogen genieten van deze legendarische registratie van 4 jongemannen op de drempel van hun wereldwijde doorbraak met DSOTM. Ik had de film al meermaals op DVD gezien, maar op groot scherm is het toch echt wel genieten hoor. Wat waren ze nog jong...

Bizar ook om Nick Mason te horen zeggen dat Pink Floyd voor veel mensen soort jeugdsentiment was, vanwege hun psychedelische shows uit 1967. En dat was tijdens de opnames van het interview pas zo'n 5 jaar daarvoor. Ondertussen zijn we ruim 50 jaar verder en zijn die begindagen van 1967 een mensenleven geleden. Er zullen vast puristen zijn die die periode nog steeds de allerbeste vinden, maar persoonlijk vind ik de meeste zogenoemde psychedelica niet de moeite waard en zwaar gedateerd. Op sommige momenten in Pompeii zag en hoorde je dat ook terug. Alsof er 4 apen losgelaten worden in een muziekwinkel en een impressie van The Doors doen. Dat gehamer op bekkens en een gong en meer van zulke zaken zou ik liever skippen.

Maar het bleek voor Pink Floyd een fase om vervolgens uit te komen bij een nummer als Echoes. Ik blijf een zwak houden voor Atom Heart Mother, maar het nummer Echoes is voor mij toch wel het eerste magnum opus van Pink Floyd. Het eerste nummer van ze waarop alles perfect lijkt samen te komen. Daarom ook nog steeds heiligschennis dit meesterwerk voor de Pompeii film in twee stukken te knippen, maar dat is slechts mijn bescheiden mening.

In de film trouwens wel een hoofdrol voor Nick Mason en zijn dubbele bass drum, een aanblik waarvan ik toch altijd een beetje moet glimlachen. Nick Mason is voor Pink Floyd wel de juiste drummer, maar ik heb het nooit een wereldtopper gevonden en die dubbele bass drum komt soms toch wat pretentieus over. Richard Wright daarentegen sneeuwt soms wat onder en is ook niet te zien en te horen in de interviews. Gelukkig wel met stem en instrumenten prominent aanwezig in Echoes en andere nummers. Hoe dan ook, voor altijd briljante registratie en nu vol verwachting de brievenbus in de gaten houden voor de aankomst van de vinyl versie van de soundtrack.

Ik heb al een half leven dit unieke optreden op dvd (in de bioscoopversie en deze bijna 1,5 uur durende versie). Beeld en geluid (5.1 surround) vond ik toen al top. En in een van de Early Years boxen zit dat optreden ook op cd. Ondanks dat Steven Wilson een Meester is, een Maestro, zit ik op dit moment niet op deze release te wachten. Voor mij voegt het amper wat toe.

Maar ik kan mij voorstellen dat voor de fans die niks van Pompeii in huis hebben, dit de uitgelezen kans is om de cd/lp/blu-ray in huis te halen. Ik wacht wel tot hij afgesprijsd is, net als met de Animals 5.1 disc en de cd/blu-ray van DSOT restored.

Afgelopen weekend mogen aanschouwen in een IMAX theater op gigantisch scherm, wat recht deed aan deze bijzondere opname . Dat hebben ze knap gedaan, al is het beeld wel wat kleiner dan bij de hedendaagse IMAX producties, wat logisch is omdat deze techniek in 1971 nog niet bestond en de film destijds geschoten is op 35 mm.

Heel benieuwd ook naar de nieuwe geremasterde vinylversie.
Het surround geluid in de bioscoopzaal was in ieder geval verbluffend goed. Met name de opening met Echoes en One of These Days bezorgden me kippenvel.
Wat blijven dit toch fantastische nummers.
Wat me verder weer opviel was hoe belangrijk dat Nick Mason's drumwerk was voor de band in die tijd.

Verder prachtige registratie, die tussendoor aangevuld is met korte interviews en studio opnames, (daterend uit de tijd van de opnames voor The Dark Side of the Moon) voornamelijk om de lengte van de film meer bioscoopwaardig te maken.

Klopt inderdaad, Mason is constant in beeld en in de muziek speelt zijn drumwerk een uiterst belangrijke rol. Hij was hier ook nog wat meer een persoonlijkheid in de band lijkt het. Dat zou veranderen in de jaren hierna waarin hij weldra functioneerde als een ingehuurde sessie muzikant, maar hier steelt hij de show.

"Bak paddo's" ik denk dat een trip LSD effectiever is. Kom je in dezelfde sferen als de bandleden!!!

Vanaf 2 mei te koop, nu al 4 stemmen. Weten we gelijk hoe serieus we een stem op een album moeten nemen.

Kunnen die stemmen weggehaald worden want die slaan nergens op?

Heb ik mij schuldig aan gemaakt. Ik zie nu waar het mis is gegaan. Ik heb een ander album (ook Live at Pompeii, maar andere versie) beoordeeld.
Slordig, want had ik natuurlijk beter moeten checken.
Daar staat Echoes ook gewoon in de volle versie op.
Ik verwijder mijn cijfer uiteraard.
Geen opzet, want het maakt geen sense natuurlijk om iets van een cijfer te voorzien wat nog niet uit is.

Haha...

Volgens Gilmour in 1 van de interviews in de film was Pink Floyd geen drugs band, dus dat moeten we dan maar geloven. Ik meen mij een anekdote van Roger Waters te herinneren die acid had genomen. Die heeft vervolgens urenlang verstijfd ergens op een kruispunt gestaan tot het was uitgewerkt. Afgezien van Syd Barrett waren de rest volgens mij nooit echt grootgebruikers. Zal met wat wiet, bier en wijn wel ophouden.

Je zou kunnen beargumenteren dat alles al eens eerder is verschenen op dvd en op die archief uitgaven (Obfuscation 1972), dus allicht zijn de stemmen daar op gebaseerd. Of gestemd na kijken van de nieuwe film ?

Wat ik zeg...die stemmen slaan nergens op. Het gaat toch om deze NIEUWE uitgave?