Radiohead - In Rainbows (2007)

Sorry, deze dus: https://open.spotify.com/show/2b025hq3gJ17tQdxS3aV43?si=eDbl1pY0Rm2m9MWgwZDVWA

Dit album verschillende keren geprobeerd gezien de mega hoge waardering hier maar het wil me maar niet pakken. OK computer is een grandioos album en dus ligt het niet aan mijn kijk op Radiohead. Dit album doet me gewoon niets.

Misschien vind je het op een bepaalde manier te rustig, weinig spannend?

Check ook deze podcast met iedere aflevering een analyse van een nummer van het album!
https://open.spotify.com/episode/3r7UlNtqVjeVEVUsOQoEsu?si=4af51e636bff4d81

Ik val je hier even bij: deze podcast is geweldig. Vooral de aflevering over Reckoner is kippenvel.

Samen met OK hun beste album, staan 6 fantastische nummers 1,2,3,4,7 en op en de overige 4 vallen ook niet uit de toon. Daarbij is het echt een geheel. Hier mag je 5 sterren voor geven.

Dank voor de tip!

Ben nu 3 nummers ver en dit is inderdaad geweldig. Ik ben totaal geen muzikant maar kan het meeste perfect volgen en het is wonderbaarlijk wat er allemaal in deze nummers gaande is.

Dit album is perfect, hemels,

Dit album doet mij helemaal niets.

Enige plaat van Radiohead die ik kan pruimen, de rest is meestal nogal "gezaag en geklaag" en dan direct een 5*.

Hier kan ik me veel bij voorstellen. Naast een meesterwerk is dit album wat mij betreft ook 1 van de meest toegankelijke van Radiohead.

Misschien moet je HTTT ook eens proberen? dat is wat mij betreft het meest afwisselende album van de heren en doet niet onder voor deze of OKC.

Ik heb alles al geprobeerd. Kid A is de enige die ik verder nog goed vind. OKC vind ik een hit or miss album bvb.

davevr zegt: Ik ben ook niet meteen Radiohead-fan. Het is toch een beetje de Pink Floyd van de hedendaagse alternatieve muziek. Daar zit vast kinnesinne in; als iedereen het zo goed vindt (en het zijn ook nog bekwame muzikanten) dan heb ik een neiging om de hakken in het zand te zetten. En zwaar op de hand is het regelmatig bij Radiohead. Maar ik heb me terdege opengesteld voor dit album en ben daarbij positief verrast. Het meest aansprekende daarbij is dat de liedjes redelijk 'klein' gehouden zijn en dat het album daarmee relatief weinig pretenties heeft. Favoriete nummer is tot nu toe "Weird Fishes / Arpeggi"; erg fraai. Natuurlijk hebben ze gelijk, die Radiohead-adepten zoals Leo Blokhuis.

Ik heb een tijdje geprobeerd into radiohead te komen, vanwege de zeer hoge waardering. Echter, het is het gewoon niet voor mij. Er zijn leuke nummers, in bijzonder op Kid A maar grootste deel maakt mij gewoon nerveus/zenuwachtig. Dit album is daarin het ergst van de drie grote (OK computer en Kid A) Er gebeurd ontzettend veel in hun muziek, enorm veel detail. Het is met heel veel zorg in elkaar gestoken, maar ik mis gewoon het gevoel.

Voor mij voelt radiohead als muziek dat is gemaakt met een wiskunde boek. Geen simpele 1+1=2 maar master degree niveau. De bass is X, de drum is Y, synth alpha is Z en deze in een derde orde differentiaalvergelijking. Resultaat wordt geplot in een linkshandig coördinaten stelsel (rechtshandig is voor de plebs). Uiteraard het is radiohead dus alle uitwerkingen kloppen.

Kortom, hoog niveau maar ik heb er geen gevoel bij, anders dan net als vroeger tijdens wiskunde/calculus de nodige irritatie wanneer ik er niet door kom.

Voor mij het zelfde gevoel( mooi omschreven bertheeren!)
Ik begrijp het vakmanschap van radiohead, maar kan er zelf niets mee en heb er helemaal niets mee.
Begrijp ook niet dat ze zo hoog met hun albums in de album top 250 staan.
Maar dat is ook weer het mooie aan muziek, wat de een niets vind, vind de ander prachtig.
Tis net met eten wat de ene heerlijk vind, lust n ander niet. Stem ook niet op muziek wat ik helemaal niets vind. Zou niet eerlijk zijn, en het gemiddelde naar beneden halen.
Ach tis gewoon niet mijn muziek, moet kunnen toch.

Twee jaar geleden rond deze tijd plaatste ik een recensie bij OK Computer waarin ik aangaf dat na lang proberen en luisteren het spreekwoordelijke kwartje was gevallen, voor zover dat mogelijk is bij de enorm complexe en gelaagde muziek van Radiohead. Het internet afstruinende naar besprekingen van In Rainbows levert, zoals eigenlijk elk album van Radiohead doet, een karrevracht aan zowel lof- als klaagzangen op. Het is exemplarisch voor de verdeeldheid die de muziek die Yorke, Greenwood, O'Brien en Selway als collectief maken, waarbij men overwegend positief tot zeer positief is en de criticasters wijzen op het hoogdravende, asbtracte 'geneuzel' dat de band produceert. Nu op deze druilerige avond stort ik me voor de zoveelste maal op In Rainbows. Gewoon, omdat ik in zo'n bui ben en voel dat dit album op dit moment de juiste is om te draaien en om in op te gaan.

Op In Rainbow leveren de mannen van Radiohead niet tien 'nummers', maar tien muzikale blauwdrukken af. Sfeerschetsen die even ongrijpbaar en onbegrijpelijk als bloedmooi, ontroerend en fris zijn. Cryptische teksten, gebroken texturen, verborgen en onontcijferbare patronen bieden een mysterieus, raadselachtig en verscheiden palet aan allerhande echte menselijke emoties, gemoedstoestanden en denkbeelden. Een hallucinante samensmelting van mooie, pijnlijke, opwindende, deprimerende, verdrietige, vrolijke, angstige en bewonderingswaardige gevoelens die ons confronteren met de rauwe echtheid van het leven als mens in al zijn facetten. Muziek kan nagenoeg niet dieper snijden dan dat.

Is het kwartje daarmee dan gevallen voor In Rainbows? Het antwoord is ambigu, zoals eigenlijk deze hele plaat één groot ambigu, raadselachtig vraagstuk is en blijft. Het is dé grote paradox die wat mij betreft achter deze meest kleurrijke plaat van Radiohead schuilgaat. Zo doet de muziek de titel van de plaat eer aan. Want ik begrijp de In Rainbows niet. En ik kan ook niet begrijpen waarom ik het niet kan begrijpen. Maar dat is juist de kracht, de schoonheid en mijns inziens misschien ook wel de bedoeling van deze plaat. Het is de frustratie van het je stuk redeneren op het onbegrijpelijke, een exercitie die stiekem ook wel ergens voldoening geeft ondanks zijn ogenschijnlijke zinloosheid; het naarstig reiken naar het ontastbare, wetende dat het onbereikbare een inherente onmogelijkheid met zich meedraagt; de pracht van het ondenkbare, trachtende de onmiskenbare grenzen van de imaginaire fantasie te ontvluchten.

Daarmee is de sleutel tot In Rainbows om de plaat te luisteren met dezelfde onbevangenheid als waarmee de plaat vraagt om geluisterd te worden. Analytische categorieën en doordachte one-liners om het plat te recenseren gaan voorbij aan het hart van dit werkstuk van Radiohead. Maar wáár het hart zit en wát het precies is...

Ik kan echt vrij weinig met zo'n recensie waar Radiohead zo ongeveer boven alles verheven wordt. Muziek kan niet dieper snijden dan dit? Het zijn geen 'nummers'? Kom op zeg. Wat mij betreft 10 prima tot erg goede rocksongs met electronische invloeden.

Ik kan vrij weinig met mensen die zuur reageren op iemand die de moeite neemt om zo een uitgebreide recensie te schrijven.

Alle waardering voor het schrijven van stukken. Ik vind het gewoon moeilijk om me erin te verplaatsen dat Radiohead op zo'n pedestal wordt geplaatst alsof ze buitenaardse muziek maken ofzo. En volgens mij zitten we hier op een discussieforum.

Over de muziek heb ik gezegd wat ik wil zeggen. Ik vind het behoorlijk beneden jouw niveau om een dergelijke nietszeggende en negatieve reactie te plaatsen op iemand die inderdaad de moeite neemt om een uitgebreide recensie op basis van diens eigen ervaring te schrijven. Echt een dikke pluim voor jouw, Arrie. Heb je bereikt wat je wilt bereiken? Ik had je hoger zitten dan dit. Fijne vrijdagavond verder.

Wellicht te negatief uitgedrukt maar het is oprechte verwondering over hoe er over Radiohead wordt geschreven (niet alleen door jou). Een band die ik zelf dus ook erg goed vind.

Sorry als de verwoording te negatief was maar die verwondering blijft staan.

Dank je voor je excuses, dat is lief en dat siert je. Ik wil dan ook mijn excuses aanbieden voor mijn ietwat botte en verontwaardigde reactie. En op je opmerking wil ik wel graag reageren, omdat ik denk dat je gelijk hebt. Ik kan me ook niet vinden in de onnoemelijke godenstatus van Radiohead, waarbij bijna elka poep of scheet met gejuich en applaus wordt ontvangen. Zo kan ik weinig met Kid A en Amnesiac, vind ik Hail to the Thief niet echt bijzonder en hebben ook The Bends en OK Computer wat mij betreft zeker hun wat mindere momenten.

Sowieso vind ik het raar om een artiest een dergelijke status aan te meten. Het blind volgen en adoreren zonder (kritisch) blikken of blozen is niet aan mij besteedt. Dit album vind ik dan weer wel erg geweldig, zoals aangegeven in mijn stukje. Misschien dat daar de misvatting door ontstaat, want net als jij blijf ik me ook verwonderen over de voetstukpositie van Radiohead. Dat hoeft wat mij betreft niet, zoals dat eigenlijk voor geen enkele artiest hoeft in mijn optiek.

Overigens vind ik jouw reactie net zo goed niet prettig. 'Dikke pluim voor jou' en 'fijne vrijdagavond' zijn van die typische passief aggressieve opmerkingen die wat mij betreft ook niet zo hoeven.

Hoe goed ik de nummers ook vind, ik hoor echt niet waarom het geen 'nummers' zouden zijn, alsof ze boven dat woord zouden staan. En wat het betekent dat het muzikale blauwdrukken zijn, blauwdrukken van wat? En het kan prima dat deze muziek diep snijdt voor jou, maar ik muziek kán niet dieper snijden dan dit? Voor mij zijn dit allemaal verwoordingen die ik dus niet goed begrijp en dit soort verwoordingen lees ik vaker over Radiohead. Naar mijn idee is er bijv. zat muziek die complexer is, of ongrijpbaarder is, etc (oa hun eigen inspiratiebronnen). Dat is verder prima want het is geen wedstrijdje. Maar ik hoop dat dit verduidelijkt waar mijn reactie vandaan kwam.

Ah je had net gereageerd. Ik denk dat we weer dichter bij elkaar komen.

Hail to the Thief... Oef... Daar heb ik persoonlijk toch wel een goede band mee. Het is dan niet een album met een coherente sfeer, het zit meer in de afwisseling. Van tevoren weet je niet wat voor soort track er gaat volgen op die je aan het luisteren bent, ze putten uit alle mogelijke stijlen die ze tot op dat moment op plaat hebben uitgebracht. Het geheel vind ik toch wel erg aangenaam en staat voor mij direct onder OKC. Daarna pas In Rainbows.

Zeker? Je top tien doet anders vermoeden...

Ik was van plan om na In Rainbows eerst Amnesiac verder een kans te geven en daarna door te gaan met A Moon Shaped Pool, maar ik denk dat ik Hail to the Thief na Amnesiac voorrang ga geven. Ik ben wel benieuwd of dat album me gaat weten te overtuigen.

Ik ben juist bij In Rainbows (de eerste Radiohead waarvan ik het verschijnen bewust meemaakte) afgehaakt omdat ik het allemaal zo weinig grensverleggend vond: wat je inderdaad zegt, gewoon rockliedjes met wat elektronica erin. Ondanks mijn latere Radiohead-allergie zijn Kid A en Amnesiac belangrijke albums in mijn muzikale ontwikkeling geweest, die me op het spoor hebben gezet van elektronische muziek, shoegaze en jazz. Maar na die twee albums en die nieuwe ontdekkingen vond ik In Rainbows toch wel erg voorzichtig, terwijl de andere fans deden alsof de Heere Jezus eindelijk weer teruggekeerd was op aarde.

Edit: ik ben blijkbaar de anti-ABDrums. Cool.

Ban.

kusjes

ABDrums, als je het niet erg vindt, sla ik even over. Ik heb al eens kusjes ontvangen van een Fries en dat beviel maar matig: ze was een kop groter dan ik en hand handen als kolenschoppen, waardoor ik me maar fragiel masculien voelde. Plus, ze pakte altijd de dekens af en het ergste: ze was protestants. Maar nu dwaal ik af.

En ik dacht dat ik dat was

Ik vind het altijd leuk om ongefilterd enthousiasme van mensen over hun favoriete platen te horen, ook als ik het er niet mee eens ben (in dit geval wel redelijk). Ongefilterde haat trouwens ook. Ga vooral zo door, ABDrums!