The Boys - The Boys (1977)

Bijzonder dat hier nog geen berichten staan, want dit is een uitstekende punk/rock plaat. Lekker korte stevige nummers. Goed gezongen ook. Destijds is dit album mij ontgaan, maar gelukkig gevonden op mijn ontdekkingsreis langs de lijstjes. Dit album staat in de Oor jaarlijst 1977 op plaats 33.
4*

Mijn favoriete punkrock plaat...de Beatles van de punk. Ontzettend aanstekelijke puntig gespeelde songs met een hoog meezing gehalte waarbij het lastig is om stil te blijven zitten.

Luister maar eens naar Sick on You, I don’t care en het waanzinnig goede First Time.... (oh oh oh oh it’s my first time, oh oh oh oh please be kind).

Veel punk(rock) uit de late jaren 70 is ingehaald door de tand des tijds. Deze plaat heeft dat prima doorstaan. Net als mijn vinyl exemplaar overigens.

Hoes laat ook uitstekend zien met wat voor band we te maken hebben. En hoe lekker is het om weer even terug te gaan naar het opwindende muzikale jaar ‘77.

4 1/2 ster.

September 1977 beleefden we voor het eerst een klein golfje aan nieuwe albums van groepen in de punk en new wave. Daarbij ook dit debuut van The Boys uit Londen. Waar je toentertijd bij groepsnamen als The Damned, The Stranglers en Sex Pistols bij voorbaat al wist dat sprake was van luide, tegendraadse muziek, is dat niet geval bij de naam The Boys. Wees er echter van verzekerd dat het hier luid is, verpakt in veertien nummers die nergens boven de drie minuten uitkomen en in vijf gevallen zelfs onder de twee blijven.

Oudgediende in de groep was toetsenist Casino Steel, alias van de Noor Stein Groven. Hij stond aan de wieg van twaalf nummers, in de meeste gevallen met zanger-gitarist Matt Dangerfield. De laatste verdeelde de vocalen met bassist Duncan "Kid" Reid.
Al in 1973 nam Steel voor het NEMS-label een elpee op met Hollywood Brats, dat het label vervolgens weigerde uit te brengen. Daarop is regelmatig de stijl van The Boys te horen. Het is vast door het bescheiden succes van The Boys dat de plaat van Steels vorige groep beter-laat-dan-nooit in 1980 alsnog uitkwam. NEMS bracht namelijk wél meteen dit debuut van The Boys uit, dat in oktober '77 één week #50 stond.

De muziek is consequent uptempo, stevig en melodieus, waarbij ik moet denken aan de Ramones. Producers: alweer Steel en Dangerfield. Tussen de gitaarmuurtjes zitten de nodige popkwaliteiten verscholen; wat dat betreft is veelzeggend dat het tweede nummer van de plaat, I Call Your Name, een Beatlescover is. Maar wees ervan verzekerd dat die geheel in de stijl van The Boys is getransformeerd.
Er is ook plek voor humor. Zo klinkt in Tumble een echo van The Everly Brothers: "Wake up little Suzie, stop pickin' your nose". Of in Kiss Like a Nun : "You look so bold, you act so cool. Tell me why, babe, when I'm kissing you - Kiss like a nun". Eigenlijk is deze punk gewoon scháttig, toch?

Vanaf 1999 verschenen cd-edities met 3 tot vijf bonustracks, in 2013 zelfs een 2cd-versie met maar liefst negen bonussen. Die staat ook op streaming, maar eigenlijk bevat de oorspronkelijke elpee precies genoeg, vragend om herhaald opgezet te worden.

Op reis door punk en wave kwam ik vanaf het Amerikaanse Devo, ik vervolg bij de Londense pubrock van Ian Dury and The Blockheads, dat op 30 september 1977 verscheen, een week na dit debuut van The Boys.