Bruce Springsteen - Tracks II (2025)

Geenszins een Brucesteen-fan, maar hapsnap door de nummers vind ik geen enkel nummer echt slecht. Misschien wel tijd om nu alsnog in te stappen.

Ik luister af en toe een plaat, want dit is te veel voor één keer.

'83 sessions: helaas wat teleurstellend. Zowel Nebraska als Born In the USA horen bij mijn favorieten, maar dit overgangsmateriaal (demo's) doet me niet veel. Sterker nog: ik struikel hier over de best wel zeurderige zang op veel nummers. Wel een paar positieve uitschieters: Fugitives Dream, The Klansman, Unsatisfied Heart. De versie van Johnny Bye Bye die we al kenden als B-kant is vele malen beter dan de versie hier.
3*

Streets of Philadelphia sessions: dat vond ik altijd een fijn (en a-typisch) nummer en wat blijkt: de rest van dat materiaal heeft hetzelfde niveau, de bekende single zou niet eens de uitschieter zijn geweest. Homogeen, en sterk. En lekker bondig, zodat het niet gaat vervelen denk ik.
4*

Ik ben ook geen Springsteen fan. Bruce op de radio? Ik zoek snel een andere zender op. Van "instappen" zal van mijn kant absoluut geen sprake zijn. Nu niet en nooit niet.

Als muziekliefhebber heb ik deze site hoog zitten, ik kan genieten hoe sommige mensen een plaat helemaal kunnen ontleden, die kunst beheers ik helaas niet! Ik luister oprecht naar muziek en als ik dat niet leuk vind luister ik niet en onthou mij van commentaar.

Door nietszeggende opmerkingen als die hierboven keer ik mij meer en meer van deze site af, ik wil graag meepraten over muziek die ik leuk vind, opmerkingen als nu niet en nooit niet, tonen de bekrompen inlevingsvermogen van sommige hier aan, jammer.

Ik snap je punt helemaal, toch is om de een of andere reden Hans Brouwer de enige die er wat mij betreft mee wegkomt, het hoort er een beetje bij en vaak is het best amusant in al zijn voorspelbaarheid...

Instappen doet Hans alleen nog in zijn slippers.

Wat moet ik dan? De muziek van Bruce Springsteen de hemel in prijzen? Dat ga ik dus niet doen, ik krijg de kriebels als ik zijn muziek waar dan ook hoor. Stoere spierballen muziek zoals die van Bruce? ik kan er niets mee, nu niet en nooit niet.

Je onthouden van nietszeggende opmerkingen bij albums waar je niet naar luistert en artiesten die je helemaal niks vindt. Je stapt niet in zeg je, doe dat dan verder ook gewoon niet.

Tip: gewoon wel eens gaan luisteren en je vooringenomenheid over 'stoere spierballenmuziek' laten varen, want genoeg schitterende nummers die daar weinig mee van doen hebben op dit album (album nummer 6 'Twilight Hours' bijvoorbeeld). Kan je daarna alsnog een terechte bijdrage leveren, positief of negatief.

Dat gezegd hebbende kan ik aangeven Streets of Philadelphia Sessions en Twilight Hours momenteel als favoriete lost albums te beschouwen. En nee, ik heb geen hekel aan zijn 'spierballenmuziek'

Nietszeggend? Vooringenomen? Je wilt niet weten hoe vaak ik, gedwongen door Bruce Springsteen fans/collega's, naar albums van Bruce heb mogen luisteren. Dat was nog in de tijd dat van "thuiswerken" geen sprake was en je met een man/vrouw of zes in een kantoorruimte aan het werk was. Met andere woorden: ik ken de muziek van Bruce Springsteen wel degelijk en nee, blij of opgewonden word ik er niet van.

De vooringenomenheid bij Hans is niet te veranderen. Nu niet en nooit niet.

Ik wens een ieder heel veel luisterplezier met "Tracks II: The Lost Albums". Het kost een paar eurootjes maar dan heb je ook wat .

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bruce Springsteen - Tracks II: The Lost Albums - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bruce Springsteen - Tracks II: The Lost Albums
Met Tracks II: The Lost Albums hebben we er zomaar zeven Bruce Springsteen albums bij en het zijn albums waarop veel moois valt te ontdekken en we af en toe ook een nog minder bekende kant van de Amerikaanse muzikant horen

Tracks II: The Lost Albums is met ruim vijf uur muziek een lange zit, maar het is het waard. Dat geldt wat mij betreft het meest voor de nieuwe albums uit de jaren 90, want in dat decennium was de reguliere productie van Springsteen karig en deels van matige kwaliteit, maar ook het nieuwe werk uit de jaren 80 en het huidige millennium mag er zijn. Tracks II laat zich niet beluisteren als een serie restjes, maar herschrijft deels de geschiedenis met nieuwe albums, die tot voor kort nog een ontbrekende schakel waren in het oeuvre van Bruce Springsteen. Hier en daar komt een potentiële Springsteen klassieker voorbij, maar de toch al zo talentvolle muzikant blijkt ook nog net wat veelzijdiger en getalenteerder dan we al wisten.

“Lost albums” zijn dat meestal niet voor niets. Van de talloze albums die de afgelopen decennia toch nog van de plank zijn gekomen, vallen de meeste gewoon vies tegen. Dat dit niet geldt voor Tracks II: The Lost Albums van Bruce Springsteen hadden we kunnen weten, want in 1988 verscheen het eerste deel van Tracks. Het eerste deel van Tracks bestond weliswaar niet uit complete albums, maar de ruime selectie restmateriaal in deze box-set was van een bijzonder hoog niveau en bevatte een flink aantal Springsteen songs die ik niet graag had gemist.

En nu is er dus Tracks II, dat helaas voor een wel heel stevige prijs in de winkel ligt, maar gelukkig ook via de streaming media diensten is te beluisteren, al mis je dan de fraaie verpakking en een mooi boekwerk met achtergrondinformatie. Er is al veel geschreven over Tracks II en er zal de komende weken nog veel meer geschreven worden over de lijvige box-set met maar liefst zeven niet eerder verschenen albums. Het komt neer op ruim tachtig songs en ruim vijf uur nieuwe muziek en dat is veel. Heel veel. Veel verder dan een voorlopig oordeel kom ik nu dan ook nog niet.

Het is materiaal dat werd opgenomen tussen 1983 en 2018, een periode waarin Springsteen zowel als muzikant als privé hoge pieken en diepe dalen kende. Ik was op voorhand het meest benieuwd naar de vergeten albums uit de jaren 90. In dit decennium leverde Springsteen na de voor hem glorieus verlopen jaren 80 immers maar drie albums af. Human Touch (1992) en Lucky Town (1992) vind ik persoonlijk de twee zwakste Springsteen albums en ook de tour die volgde op deze albums was verre van overtuigend. The Ghost Of Tom Joad (1995) is wel een Springsteen klassieker, maar tot voor kort dus ook het enige serieuze wapenfeit van de Amerikaanse muzikant uit de jaren 90, naast de geweldige single Streets Of Philadelphia.

Tracks II voegt drie albums die werden opgenomen in de jaren 90 toe aan Springsteen's oeuvre en het zijn wat mij betreft de opvallendste albums in de box-set. Voor we de jaren 90 in gaan zijn we echter nog in 1983 toen LA Garage Sessions ’83 werd opgenomen. Het is het album dat werd gemaakt tussen het indringende Nebraska uit 1982 en het grootse Born In The U.S.A. uit 1984 en zo laat het album zich ook beluisteren. Het is een album met een aantal hele sterkte tracks, maar over de hele linie vind ik LA Garage Sessions niet onmisbaar, vooral omdat het een Springsteen laat horen die we al kennen.

Het is anders op het eerste album uit de jaren 90 dat in de box is te vinden. Streets Of Philadelphia Sessions werd opgenomen nadat Springsteen de titeltrack had bijgedragen voor de soundtrack van de film Streets Of Philadelphia en het album ligt in het verlengde van deze track, die overigens zelf ontbreekt helaas. Springsteen maakt op Streets Of Philadelphia Sessions intensief gebruik van bijzondere ritmes en drum loops, kiest vooral voor melodieus gitaarwerk, zingt met veel gevoel en zet heel veel synths in, die er voor zorgen dat Streets Of Philadelphia Sessions anders klinkt dan de albums die in de jaren 90 wel verschenen. Het album is voor mij het eerste hoogtepunt in de box-set en vooral omdat het echt iets toevoegt aan het oeuvre van de Amerikaanse muzikant en omdat het veel beter is dan de albums van zijn hand die wel verschenen in het eerste deel van de jaren 90.

Na Streets of Philadelphia Sessions springen we naar 2005 toen Springsteen, Faithless, een nooit verschenen soundtrack bij een film die evenmin verscheen, maakte. De opnames volgden op de zeer indrukwekkende Devils & Dust solotour en laten een sfeervol en beeldend geluid horen, dat het inderdaad uitstekend zou hebben gedaan bij een film. Op het album laat Springsteen zich vooral beïnvloeden door Amerikaanse rootsmuziek (net als op Devils & Dust trouwens) met de koortjes van enkele leden van de E-Street Band als opvallend detail. Het levert een mooi en sfeervol album op.

Met Somewhere North Of Nashville keren we weer terug naar de jaren 90 met opnames die stammen uit dezelfde tijd als The Ghost Of Tom Joad. In muzikaal opzicht is het andere koek, want het is een puur country(rock) album. Het had halverwege de jaren 90 zeker een release verdient, want het klinkt anders dan de andere albums van de Amerikaanse muzikant uit deze periode, maar net als het eerste album in de box vind ik het niet echt onmisbaar, zeker omdat er in dit genre al zo veel gemaakt is.

Snel door dus naar album vijf, Inyo, dat ook uit de jaren 90 komt. Het is een akoestisch album dat ergens tussen The Ghost Of Tom Joad en Devils & Dust in zit. Het voegt misschien geen heel geen nieuw geluid toe aan het bestaande oeuvre, maar de songs op het album zijn wel intiem en zeer sfeervol, zeker wanneer fraaie klankentapijten achter de akoestische gitaar worden geplaatst. Inyo had zeker niet misstaan tussen de albums die in de jaren 90 wel werden uitgebracht.

We zijn vervolgens beland bij album zes, Twilight Hours, waarop Bruce Springsteen de crooner in zichzelf ontdekt en zich omringt met Burt Bacharach achtige arrangementen en klanken. Het album werd in dezelfde periode opgenomen als het in 2019 verschenen Western Stars, waarop ook een opvallend rijk georkestreerd geluid was te horen, maar haalt het niveau van dat album wat mij betreft niet, vooral omdat dat album meer Springsteen was dan Twilight Hours. Het is mooi, maar persoonlijk hoor ik Springsteen liever anders.

Blijft alleen album nummer zeven nog over, Perfect World. Het is weer wat meer een verzameling restjes dan een compleet album dat op de plank lag en het is een album waarop we vooral rijk ingekleurde rocksongs horen of juist wat meer ingetogen songs met het karakteristieke Springsteen geluid. Hier en daar komt een potentiële Springsteen klassieker voorbij, maar echt iets nieuws hoor ik niet, wat niet betekent dat het niet goed is, want er komen een aantal geweldige songs voorbij.

Na ruim vijf uur muziek kom ik tot meerdere conclusies. De eerste conclusie is dat het niveau op Tracks II: The Lost Albums, net als op het eerste deel van Tracks uit 1988, hoog ligt. De meeste songs die voorbij komen hadden niet misstaan op de albums die wel verschenen in de periode waarin de songs werden opgenomen, waardoor ik geen moment het idee heb ik dat ik naar een verzameling restjes aan het luisteren ben. Integendeel zelfs, want een flink aantal songs in de box-set zou ik graag inruilen voor tracks die de reguliere albums wel hebben gehaald.

Met de kwaliteit van Tracks II is dus helemaal niets mis, maar echt heel veel nieuws hoor ik ook niet. Streets Of Philadelphia Sessions laat wel iets nieuws horen en dit vind ik dan ook het meest opvallende album in de lijvige box-set. Ook de filmsoundtrack Faithless en het countryalbum Somewhere North of Nashville voegen wat mij betreft iets toe aan het oeuvre van Springsteen, maar ik vind de toevoeging minder substantieel dan in het geval van Streets Of Philadelphia Sessions. Aan Bruce Springsteen als crooner moet ik nog even wennen, maar hij doet het absoluut verdienstelijk. Iniyo is misschien niet hele vernieuwend, maar dit is een album waar ik enorm gehecht aan begin te raken.

Om terug te komen op de zin waarmee ik deze recensies begon: “Lost albums” zijn dat meestal niet voor niets. Het ligt in het geval van Bruce Springsteen toch weer net wat anders. Voorlopig genoeg te luisteren dus, maar Springsteen heeft ook alweer een nieuw album aangekondigd en over een jaar of wat verschijnt ook nog Tracks III, dat wel weer zal bestaan uit een verzameling songs die gedurende de jaren zijn blijven liggen. Erwin Zijleman

Tussen alle reclames en pop-ups door dit album eindelijk weten te vinden. Het word je hier op Musicmeter steeds moeilijker gemaakt om te navigeren. Commercie maakt meer kapot dan je lief is. En wat een flauwe reacties hier zeg. Als Bruce niet je ding is ga dan niet stoer lopen doen en zoek een andere plaat op die je wel beluisterd hebt.

Wat betreft de Tracks Box zelf:
De muziek op de 7 CD's (9 LP's) is in principe gewoon prima, sommige demo's zijn wat minder en misschien is Tracks II muzikaal inhoudelijk inderdaad wel minder dan Tracks I. De Nashville CD lijkt na een eerste draaibeurt het pareltje te zijn, maar daar kom ik nog op terug.

De verpakking van de CD Box is wel ronduit lachwekkend. Logische vorm voor een LP Box maar de CD’s bovenop een lege doos priegelen om aan hetzelfde formaat te voldoen vind ik echt belachelijk. Ze hadden de maat van het boek moeten aanhouden voor de CD Box. Degene die dit bedacht heeft moet een andere baan zoeken.

Mooie recensie erwinz die (op basis van eerste beluistering) dicht in de buurt komt van mijn ervaring.
Die ervaring heb ik ook mbt de opmerking van Running On Empty over de verpakking van de cd-box. Het ziet er erg tof uit, maar praktisch is het niet. Toch ben ik enorm blij met deze release. Voorlopige hoogtepunten zijn de Streets of Philadelphia Sessions en Perfect World.

Faithless: roots- en mijmerBruce is niet mijn ding. Behoorlijk saai maar wel een aantal mooie momenten, maar ik vermoed dat dit beter had gewerkt met de bijbehorende beelden.
3*

Zoveel mensen zoveel meningen. Ik vind Faithless samen met Philadelphia Sessions en Inyo echt prachtig. Het kan me me bij Springsteen niet introspectief en mijmerend genoeg. Het bejubelde Twilight Hours trek ik dan weer een stuk minder. Springsteen is geen Sinatra. En bij vlagen is zijn zang op dit album echt tenenkrommend.

Best wel schandalig dat Inyo en Twilight Hours niet eerder zijn uitgebracht. Wat een prachtalbums! Het roept de vraag op wat dit zou hebben betekend voor de carrière van Bruce, die liever op safe speelde met the E Street Band. Erg jammer, want persoonlijk was ik al wel een tijdje klaar met de Bruce die we sinds halverwege de jaren tachtig kennen.
Nou ja, wel blij dat ze alsnog zijn uitgebracht. Dus he, niet zeuren en genieten.

Ik ben een beetje plic ploc nummers aan het beluisteren en veel nummers zijn goed maar behoren vooralsnog niet tot zijn beste.
Maar één nummer springt er helemaal uit: Lonely Town van de zesde croonerschijf, een volledig ontypisch lied voor Bruce Springsteen en ook het op één na langste nummer in deze verzameling. Het kan het best vergeleken worden met één van die wonderlijke Tom Waits ballads (natuurlijk zonder de rasperige stem) en soms lijkt het zelfs een beetje over-the-top maar dit nummer raakt me heel diep.

Hier moet ik toch wel heel hard om lachen, want ik denk dat deze opmerking eerder van toepassing is op jouw favoriete band dan op die van Bruce Springsteen! Stoere spierballen muziek hahaha, dan is er nog wel wat anders! Springsteen is gewoon perfecte rock met een geoliede band waar vooral live op zijn 75ste nog steeds het spelplezier vanaf spat!

Dat Bruce nog "spelplezier" op z'n 75ste heeft is alleen maar mooi en dat gun ik 'm van harte! Wat is perfecte rock? Daar zal een ieder zijn of haar eigen mening over hebben...

muziek is verbindend. als iemand in staat is te verbinden dan is het Bruce Springsteen wel, zoals ik dat meermalen heb mogen meemaken tijdens zijn live concerten. wens alle muziekliefhebbers op dit fijne forum en in het bijzonder de fans van The Boss veel plezier met deze uitgave. ENJOY!

Begonnen aan de L.A. '83 sessions. Een heel aantal nummers kende ik al middels bootlegs e.d. Maar deze versies in deze kwaliteit is toch wel even andere koek. En met uitzondering van de nogal overbodige versie van My hometown en wellicht de ballad uitvoering van Fugitive's dream vind ik het prachtig. Dit album ligt duidelijk dichterbij Nebraska dan Born in the USA qua aanpak. Het is allemaal vrij minimalistisch. Deze versie van Johnny bye bye vind ik ook erg mooi. Niet mooier dat de uptempo versie die we al jaren kennen maar als aanvulling daarop toch zeker. Ja het zijn demo's en ja zo klinkt het ook. Maar ik stoor me er niet aan. Op naar de volgende; Streets of Philadelphia sessions.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet veel van Springsteen in huis heb, alleen de live verzamelaar 1975/1985 en het live album Hammersmith Odeon 1975, en nog een greatest hits studio verzamelaar. Af en toe mag ik dat nog weleens opzetten, maar ook voor mij is het geen favoriet, maar spierballenrock vind ik het geenzins, vind hem eigenlijk wel een verhalenverteller. Concerten van hem duren meestel ook veel langer dan van welke andere artiest dan ook! Dit album ga ik ook zeker niet beluisteren, en houd het mooi bij wat ik heb, en een concert zal ik ook niet gaan bezoeken van hem.

Album nummer 2 (Streets of Philadelphia sessions) ook geluisterd. Compleet andere koek dan het eerste album maar jongens, dit is wel genieten hoor! Bruce die hierop, zoals we al wel wisten, wat stoeit met loops en beats. Dit werd ook weleens zijn 'hip hop album' genoemd maar we moeten niet overdrijven. Zoveel hoor ik daarvan (gelukkig) niet terug. Hetgeen hij wél aan loops en beats heeft gebruikt werkt echter geweldig vind ik. zo vind ik deze versie van Secret garden beter dan de versie die wel al jaren kennen. En ook fraai is. Maar wat saai...Verder eigenlijk alleen maar hoogtepunten op dit album wat mij betreft. Waarvan Maybe I don't know you wellicht dé topper is. Wat ik erg geslaagd vind is het gitaarwerk op deze plaat. Heel sferisch en nergens een hoofdrol opeisend. Voor Bruce nogal ongewoon maar het werkt prachtig.
Ben echter bang dat het vanaf nu wat minder lovend gaat worden, afgaande op de eerste klanken van het derde album; Faithful. We zullen zien...

The last Charro is toch echt een van de meest verschrikkelijke Springsteennummers ooit. Zoveel is matig. Ik begrijp een waardering hoger dan 3.5 echt niet, tenzij iemand dat belachelijke bedrag heeft betaald voor deze set en met dure oren luistert (oftewel, je hebt zoveel betaald dat het verrekte zonde is als tracks 2 tegenvalt en dus weiger je het gebrek aan kwaliteit te horen). Tracks 1 liet zien dat er een heleboel geweldig materiaal op de plank was blijven liggen. De opzet van die box bezorgde ook nog eens een fijne luisterervaring. Tracks 2 bevat voor 80% ondermaats materiaal. 10% is acceptabel en nog zo'n 8 nummers (vooral SOP sessies) ontstijgt acceptabel en neigt naar ruim voldoende. Maar laten we alsjeblieft eerlijk zijn, geen nummer op tracks 2 heeft dezelfde kwaliteit als een Iceman, Roulette, Loose change of Brothers under the bridges. Tracks 1 moet minstens een 4.0 beoordeling krijgen. Tracks 2 kan dan echt niet hoger dan 3.5. Ook de '83 liedjes zijn over het algemeen erg flauw, zowel muzikaal als tekstueel. Ook North of Nashville is erg matig: Blue highway? Pfff.

Jammer voor je, Fish. Als liefhebber hoop je natuurlijk op werk die je raakt, iets voor je betekent, of je een beter inzicht geeft in de ontwikkeling van – in dit geval – Bruce Springsteen. Maar het laatste wat je wilt, is dat een release je teleurstelt of frustreert. En dat lijkt helaas bij jou het geval te zijn.

Voor mij geldt dat (nog) niet. Ik heb nog een aantal luistersessies te gaan, maar tot nu toe hoor ik meer dan genoeg dat me blij maakt, intrigeert en nieuwsgierig houdt naar wat er nog komt.

Nou nou poeh poeh tsjonge jonge. Meneer Fish denkt dat zijn mening de norm is en komt met allerlei statements alsof het feiten zijn. Uiteindelijk gaat het hier om smaak en de vele gezichten die Springsteen kent in zijn gehele werk. Uiteindelijk doen onze oren het werk en niet je portemonnee of jouw kijk in andermans portemonnee.

De discs die ik tot nu heb gehoord bevallen mij uitstekend en uiteraard zitten er mindere tracks tussen maar dat geldt voor bijna elke box of plaat. Het mooie aan deze box is juist dat alle nummers zeer duidelijk gecategoriseerd zijn qua sessie, periode, oorsprong etc. De Bruce van 1983 is niet de Bruce van 2003. Als we alleen maar Born In The USA-tjes of Dancing In The Dark-jes zouden krijgen zou het nogal saai en eentonig worden.

Deze box zit organisatorisch en muzikaal NAAR MIJN MENING goed in elkaar, de CD box is wellicht wat onhandig (zie mijn eerdere commentaar). Maar ook hier geldt dat mijn mening niet de norm is, het is slechts mijn smaak. Geen enkele persoonlijke smaak is de norm.

Dit is een forum, alles wat ik hier verklaar is per definitie een mening. Wat hard gebracht? Jawel. Maar dat mag ook.
Ik vraag niet om Born in the USA dingetjes, maar de algehele kwaliteit van de muziek op tracks ii vind ik ondermaats, zowel naar Bruce zijn eigen maatstaf als naar wat de maatstaf ook precies is voor gewoonweg goede folk/rock/americana.
Ik kan me heel goed voorstellen dat als iemand zoveel geld betaalt voor een prachtig vormgegeven box dit de luisterervaring positief beinvloedt. Of dat werkelijk zo geldt laat ik in het midden, het is een suggestie.
Ik ga tracks iii, wanneer die uitkomt, onbevangen in. Bruce heb ik hoog zitten, een van de laatste groten en wanneer hij wegvalt is er, treurig genoeg, niemand die zijn plaats kan innemen.

... maar jij kunt niet denken voor anderen, dat doen ze zelf wel. Foute aanname. Zet er verder wat vaker 'naar mijn mening' bij of gebruik de woorden 'ik vind', dat komt inderdaad wat minder hard over. Jij bent geen autoriteit op dit gebied, net zo min als al die muziekbladen met hun meningen of ieder ander persoon hier.

Best wel gek als je dat gaat lopen eisen op een muziekforum waar sowieso bijna niemand pretendeert te spreken voor iemand anders dan zichzelf. Vind ik.