Neil Young and The Chrome Hearts - Talkin to the Trees (2025)

Big Change en Let's Roll Again zijn wel met vuur gezongen en gespeeld, maar de teksten zijn weer van bedenkelijk niveau. Blijkbaar ben je een fascist als je een Tesla rijdt.

Nou ja, we gaan het maar weer beluisteren, maar ik verwacht geen laatste meesterwerk meer.

En dat hoeft ook niet. Met Greendale, Prairie Wind, Le Noise en Psychedelic Pill heeft hij in zijn latere jaren nog genoeg albums gemaakt die de tand des tijds zullen doorstaan.

En her en der staan er op de andere albums van de laatste 20 jaar ook nog genoeg andere goede nummers, zoals Welcome Back en Chevrolet.

Wist niet dat de legendarische Spooner Oldham deel uitmaakt van the Chrome Hearts. En met de bejaarde (met alle respect hoor) Lou Adler in de producerszetel ligt de gemiddelde leeftijd behoorlijk hoog.

Beetje Fork in the Road-achtige hoes verder.

Spooner Oldham is een oude bekende van Neil, speelde o.a. mee op Harvest Moon en op A Treasure.

Nee zal inderdaad geen hoogstaand album zijn, maar altijd interessant als er nieuw materiaal uitkomt. Kon overigens kaartjes krijgen voor Groningen maar helaas wat anders op de agenda. Ik vroeg me al af wie The Chrome Hearts als begeleiding is, maar nu duidelijk. Wie weet vallen er toch weer pareltjes op.

Hij heeft zelf ook eens gezegd dat hij het niet meer in zich heeft om nog een meesterwerk te maken.

Heb vanochtend let’s rol again beluisterd, typisch Neil, doet me een beetje denken aan Motor city van Re-AC-tor, there are too many Datsuns in this town. Weet iemand überhaupt nog wel wat een Datsun is??
Beetje orthodoxe mening ,Tesla’s worden door fascisten gereden, wel een beetje simpele constatering.
Vol vuur idd gezongen, misschien dat ik nog wel een Young plaat aan mijn collectie toevoeg.

Ik ga hem toch ook weer beluisteren ondanks mijn lage verwachting. De twee al luisterbare nummers doen me weinig maar dat had ik aanvankelijk ook bij Barn en World record waar toch een paar zeer aardige nummers op staan. Helaas ook een paar draken.
Het zou Neil sieren als hij wat minder uitbracht en meer kritisch was op zijn eigen werk. Als je de beste nummers van Barn en World record bijvoorbeeld op één plaat had gezet dan had je gewoon een prima album.
Met de laatste worpen als Coastal en Oceanside (op zich goed maar compleet overbodig)) ben ik nu erg terughoudend om mijn geld te steken in een nieuwe release. We gaan het maar weer afwachten.
P.s. ik hoop niet dat hij net als Roger Waters teveel pamfletsongs gaat spelen in Groningen. Een anti-Trumpnummer is best oke maar uiteindelijk kom je toch vooral voor je plezier en met name voor de nummers uit zijn gouden periode.

Het is niet dat ik Neil Young heb opgegeven, maar het is meer dat hij na een carrière van 60+ jaar me al zoveel goede muziek heeft gegeven dat ik niet meer razend enthousiast word als er een nieuw album aangekondigd wordt, zeker kijkend naar de output van de afgelopen 10 a 15 jaar. Dat hij muziek blijft maken omdat hij dat leuk vindt, het hem gelukkig maakt én hij vindt dat hij nog wat te melden heeft, geef ik hem groot gelijk in, maar het is gewoon steeds minder voor mij.

De eerste singles stemden niet echt hoopvol en het album is een beetje een mixed bag. De elektrische nummers missen de finesse en hebben geen mooie lange solo's als redeeming factor (zoals bijvoorbeeld een Welcome Back op Barn of Chevrolet op World Record), dus moeten we het hebben van het akoestische werk.

Daarvan blijven Familiy Life, Silver Eagle (al is het eigenlijk een Woody Guthrie rip-off, net als Let's Roll Again), Talking To The Trees en het Beach Boys (Pet Sounds) achtige Bottle of Love over.

Leuk voor op een playlist, maar niet genoeg om tot aanschaf over te gaan.

PS: de sneer naar dochter Amber op Dark Mirage gaat me persoonlijk wat te ver. Blijkbaar heeft hij schroom die hij had rondom de breuk met Carrie (o.a. te horen op Vacancy) en zijn huwelijkscrisis met Pegi (o.a. te horen op Toast) allang van zich afgeworpen. In plaats van dat 20+ jaar in de archieven te laten zitten zet hij zijn frustratie maar meteen op band.

Dus dat…….. best wel positief over dit album, maar herken wat Harm schrijft. Écht benieuwd of enthousiast ben ik niet meer zo over nieuw werk en toch ook niet meer zo over recente liveoptredens. De man heeft al zoveel kwaliteit, moois en geweldigs uitgebracht dat ik daar al heel content mee ben.
Het album luistert lekker weg zonder memorabele uitschieters. Ook erg verbaasd over Dark Mirage en dan natuurlijk de tekst. Elk huisje heeft zijn…. maar om het zo in de wereld te gooien. En dan eindigen met het nummer Thankful :

“ Thankful for the life we have
The way we love, the way we love”

Tja, het is een prima album voor tussendoor op te zetten, niets meer, niets minder. First fire of winter is voor mij echt de uitschieter.

Talking to the Trees is een album in de lijn van Barn en levert ongeveer wat je kan verwachten van Neil anno 2025. Ik vind de kwetsbare oude Neil een fijn geluid hebben. Zo opent het album met Family Life wat rommelig met een tekst die niet helemaal lekker loopt. Toch heeft juist die imperfectie iets oprechts en ontwapenends. In dit nummer is Neil direct opvallend openhartig en vertelt de luisteraar dat hij zijn kleinkinderen niet meer kan zien.

Op Dark Mirage krijgt het verhaal van het niet meer zien van zijn kleinkinderen een vervolg. Ik sluit me aan bij wat er hierboven wordt geschreven over de ongepaste aanval op zijn dochter in dit nummer. Neil slaat de plank mis door zijn dochter Amber Jean voor een miljoenen publiek onderuit te halen met allerlei verwijten. Dat vind ik ongemakkelijk omdat we alleen zijn kant van het verhaal horen. Voor mij was het krachtiger geweest als hij het bij het missen van zijn kleinkinderen had gehouden, zonder zijn dochter direct te noemen. De verheerlijking van zijn zonen die daarop volgt, maakt het er niet beter op. Een zwaktebod.

First Fire of Winter is prachtig, al doet de melodie erg denken aan Helpless. Silver Eagle is warm en pakt me wel. Let’s Roll Again is muzikaal gebaseerd op This Land is Your Land, en de tekst - waarin hij grote automerken oproept om elektrische auto's te gaan maken - is ook in de geest van dit nummer geschreven. Het slaat na een paar keer luisteren wel aan bij mij.

Big Change en Movin' Ahead zijn wel vermakelijk.
Het titelnummer Talking to the Trees is voor mij het hoogtepunt van de plaat. Een dromerig nummer waarin Neil o.a. terugdenkt aan generatiegenoot Bob Dylan en de nummers die hij geschreven heeft. Dat terugkijken vind ik mooi. Bottle of Love is ook weer een gevoelig nummer, en Thankful vormt warme afsluiter.

Toch blijf ik als luisteraar met een ongemakkelijk gevoel achter. De persoonlijke aanval op zijn dochter is naar mijn mening onnodig en ongepast. Dat overschaduwt voor mij een verder prima album.

Wederom aardig en dit keer zonder echte miskleunen.Al moet ik zeggen dat het tekstueel wat wringen is bij de opener.Voor de rest kabbelende kampvuurdeuntje en hier en daar wat gas erop.De uptempo songs zal hij 1Juli in Groningen wel ten gehore brengen. Betrap mezelf er alleen meer en meer op dat ik bijna meer uitkijk naar het optreden van Van dan van Neil.

Ik had hier een heel hard hoofd in en zeer lage verwachtingen; maar nu, een aantal luisterbeurten verder, vind ik het zeer acceptabel. De eerste track lijkt het inderdaad wel of hij ter plekke de lyrics bedenkt, want ze lopen voor geen meter. Maar misschien is dit wel tekenend voor een deel van zijn 'family-life' dat dus overduidelijk te wensen overlaat.

Ik snap het ongemak ook bij het aanhoren van Dark Mirage (had ik in eerste instantie ook); maar het is niet de eerste keer dat demonen worden verwerkt in liedjes; alleen is het zeldzaam dat het zo expliciet wordt gedaan. Neil moet het kenbaar kwijt; krijg er wel een Tonight's the Night gevoel bij.

Verder niet veel nieuws en mooie melange van boze rockende Neil en gevoelige rustige Neil. Enne......First Fire of Winter; onmogelijk om niet Helpless op deze melodie mee te neurieeen.

Western Hero bij het titelnummer.

Vintage Neil Young plaat jaren '00. We hadden ook niets gemist als het achterwege gebleven was, maar luisteren is ook geen straf. Boze exercitie tegen dochter Amber Jean had niet gehoeven. We pakken 'A Treasure' er nog maar een keer bij.

Aanbegonnen. Ik wil het graag een goede plaat vinden. 'Family Life' klinkt als Neil, maar dan wel een met heftige dementie. Het loopt niet, het ritme loopt niet.. het komt wat seniel over en de band lijkt niet lekker in gespeeld te zijn. Het klinkt als Young.. maar ja. 'Dark Mirage' is al een stuk beter, rockier maar ook wel wat doorsnee.

Nadat Young terugkeerde op Spotify ben ik de meeste van zijn recentere albums pas echt gaan beluisteren (zo alles na Psychedelic Pill), en dat viel me niet eens tegen. Zelfs matig ontvangen platen als The Visitor kan ik eigenlijk nog steeds wel met plezier beluisteren. Je kunt er moeilijk omheen dat hij vooral als songschrijver nogal heeft ingeleverd, waarbij je zou hopen dat hij wat selectiever en minder productief wordt.

Met de -voor Neil Young begrippen- lange aanlooptijd naar deze plaat kreeg ik dan toch wel hoop, al was dat inclusief een afgebroken tour met Crazy Horse. Teleurstellend genoeg is Talkin to the Trees misschien wel zijn zwakste plaat ooit als songschrijver. Dat zeg ik niet om gemeen te zijn, maar als je in één nummer de akkoorden van 'Helpless' recyclet en in de volgende twee nummers allebei 'This Land is Your Land' leent, kun je moeilijk van mij verwachten dat ik op de tafel spring voor applaus.

Met het bandgeluid zit het wel snor, halverwege rauwe Americana en 'dronken ooms in de garage', precies wat je van Neil Young zou verwachten. De plaat is lekker compact en gaat nooit écht op mijn zenuwen werken, maar er zijn maar twee liedjes die er enigszins bovenuit steken. 'Dark Mirage' is, ondanks of misschien dankzij de plaatsvervangende schaamte over de vuile was die wordt buitengehangen, in ieder geval opvallend, en 'Bottle of Love' is het enige liedje dat nog wel een playlist met Neil Young-favorieten zou kunnen halen. Dat Young in zijn recente optredens met de Chrome Hearts deze plaat volkomen negeert in de setlists zegt eigenlijk ook al veel.

Mager zesje.

Volgens NY archives.com is een nieuw live album aanstaande met een selectie van zijn laatste tour met de Chrome hearts. Kijk! Daar wordt ik nou weer blij van want recensies waren over de tour lovend. En de setlist om van te smullen. Afwachten maar...

Merk sinds vanochtend dat ik bij First Fire of Winter sterk de melodie van Knocking on Heaven’s Door erdoor heen hoor komen…

Of de melodielijn van helpless dat er eerder was. Laten we Dylan in dit geval niet teveel credits geven...

De verdienste van dit album is dat het mij in één keer heeft afgeholpen van mijn sympathie voor de geliefde Canadese singer-songwriter uit mijn jeugd. Neil blijkt gewoon een klootzak, die zijn eigen dochter onder de bus gooit, nadat hij haar moeder dumpte voor een jonger exemplaar. Ik heb geen spijt van mijn heerlijke heldenverering sinds mijn naïeve 14e jaar (met dank aan Conny Schot en Alfred van den Aardweg), but the buck stops here. Hoe luisteren we voortaan naar 'Only love can break your heart'? Wat een lul.

Borsato mag wel gaan oppassen