Suede - Antidepressants (2025)

Aardig plaatje! Suede in de vroege jaren vond ik toch een vrij irritant bandje; de muziek poogde een donkere ondertoon te hebben maar de nog wat puberale stem van de zanger maakte dat toch niet zo’n geloofwaardige combinatie. Die volwassenheid zit er inmiddels in. Het album is heel van hetzelfde, maar drie nummers vind ik er wel lekker uit knallen: Dancing with the Europeans, Disintegrate en Trance State gaan direct mijn favorietenlijst op - de rest van Antidepressants is toch wat minder memorabel.

Zo goed als tijdens het Suede debuut zullen ze nooit meer worden. Brett Anderson en Bernard Butler zijn voor mij de waardige opvolgers van Morrissey en Johnny Marr van The Smiths. Brett Anderson dikt die homo erotische houding misschien net iets te veel aan, hij bezit hetzelfde vermogen als Morrissey om met kopstem die onwaarschijnlijke hoogtes te bereiken. Het zijn poëten, romantische zielen en echte ouderwetse frontmannen. Bernard Butler heeft dat magische sprankelende in zijn gitaarspel, wat Johnny Marr ook heeft. Alleen na twee albums verlaat hij Suede, en voor mij zijn dan de gouden tijden wel voorbij.
Na een rustige periode slaat Suede vanaf Bloodsports met een sterke albumreeks terug. Voor mij is Antidepressants daarvan het voorlopige hoogtepunt. De plaat heeft een hoog jaren tachtig The Mission gehalte, en misschien verlang ik gewoon naar dit nostalgische geluid. De hoogtepunten van de postpunk revival lijken voorbij te zijn, en misschien haakt Suede er net te laat op in. Of misschien is het wel een bewuste zet nu de concurrentie afzwakt of zich juist aan het verbreden is en zich tevens op andere genres richt.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #20 SUEDE - ANTIDEPRESSANTS

Deze postpunk-versie van Suede bevalt me wonderwel. Het gitaar-en baswerk zijn erg mooi en er passeren veel catchy refreinen in net geen 40 minuten. Ik mis op instrumentaal vlak misschien wel wat diepgang (iets wat mede Britpoppers Pulp wél hadden op hun laatste worp), maar ik beschouw dit simpelweg als een verstand op nul-postpunkplaat waarbij je lekker kan meebrullen.

Tijdens mijn zoektocht naar de verborgen schatten van 2025 heb ik het album Antidepressants erbij gepakt. En ja, de laatste plaat van Suede lijkt inderdaad te zijn geïnspireerd door eerdere generaties postpunk. Suede heeft wellicht ook helemaal geen pretenties iets nieuws te willen uitvinden. Want deze mannen graven keurig netjes in dezelfde klankkast als mijn oude helden.

Het recyclen van genres is weliswaar niet nieuw, het verschil zit ’m in hoe je het doet: als echo van een inmiddels bredere muzikale erfenis, als eerbetoon of als transformatie. Ik hoor op Antidepressants vooral een reeks echo’s uit het verleden. Maar misschien is dat juist het punt: het herhalen van oude vormen kan een manier zijn om ze opnieuw te beleven. Het roept alleen de vraag op: wanneer wordt een geluid een cliché en wanneer is het een artistieke keuze? En hoe verhoudt nostalgie zich tot relevantie?

Wat betreft Antidepressants zou het interessanter zijn geweest als men deze invloeden min of meer had gedeconstrueerd of aangelengd met iets onverwachts, of simpelweg met meer aantrekkelijke liedjes.

Ik laat deze Suede daarom maar liggen… voor de echte liefhebber.

Wat een fijne band blijft het toch. Wanneer een nummer afgelopen is en je lekker hebt meegegalmd en genoten van de krachtige stem en de mooie, pakkende melodieen, en je het een beetje jammer vindt dat het is afgelopen, dan komt er gewoon weer een lekker nieuw nummer aan.