Suede - Antidepressants (2025)

ja die ook ik snap de bedoeling niet

Deze is best leuk

Ik heb hem nu ook. Was het budget op of zo? Een grote poster waar ze de lp maar tussen frotten en in het zwart is de foto nog te doen, maar wit is best lelijk (zacht uitgedrukt).

Die versie ia nog duurder ook. Bijzonder

Ik heb deze zojuist aangeschaft. Dacht dat er een poster los bij zit. Dit is echt een grote tegenvaller. Album is wel top!

De band zoekt een jonger publiek las ik.
Hoe jong wil je ze hebben als er een poster bij je lp zit

Autofiction vond ik als geheel een ijzersterk album. Antidepressants vind ik wat afwisselender in niveau: er staan (erg) goede nummers op, maar ook een enkele niet meer dan aardige song. Wat mij betreft een stapje terug voor Suede. Je zou er bijna een pilletje van nemen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Suede - Antidepressants - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Suede - Antidepressants
De tweede jeugd van Suede duurt voort met een wat donker en behoorlijk stevig album, maar wat zijn de songs op Antidepressants weer goed en aanstekelijk en wat zijn de leden van de band nog altijd in topvorm

Sinds haar terugkeer in 2013 heeft de Britse band Suede geen slecht album meer gemaakt. Het is inmiddels een aardig stapeltje albums, waarmee de band een stuk productiever is dan de andere grote spelers uit de 90s Britpop. Suede is bovendien zeker geen ‘one-trick-pony’. De band nam een paar jaar geleden nog flink gas terug met een beeldend geluid, maar levert nu een lekker stevig album met hier en daar de nodige invloeden uit de postpunk af. Het klinkt allemaal lekker energiek met de zo herkenbare zang van Brett Anderson en het heerlijke gitaarspel van Richard Soakes, maar de songs van Suede zijn dit keer ook verrassend aanstekelijk. Suede draait al heel lang mee, maar verslapt nog altijd niet.

2025 is het jaar van de terugkeer van Pulp en Oasis, terwijl 2023 werd gezien als het jaar van de terugkeer van Blur. Ook de vierde grote band uit de Britpop van de jaren 90 is een aantal jaren afwezig geweest, tussen 2003 en 2010 om precies te zijn, maar de tweede jeugd van Suede, die begon in 2013 met het album Bloodsports, houdt inmiddels al een jaar of twaalf aan.

Suede leverde met haar eerste drie albums, Suede uit 1993, Dog Man Star uit 1994 en Coming Up uit 1997, drie onbetwiste Britpop klassiekers af, maar zakte hierna wat weg met twee zwakkere albums. Sinds Bloodsports uit 2013 staat de Britse band echter weer garant voor uitstekende albums en met name Night Toughts uit 2016 en Autofiction uit 2022 doen wat mij betreft niet onder voor het beste werk van de band.

Suede experimenteerde op een aantal van haar recentere albums met een wat meer ingetogen en beeldend geluid, maar op Autofiction keerde de band drie jaar geleden terug naar een wat ruwer geluid, dat af en toe herinnerde aan de eerste albums, maar ook wat opschoof richting rock en dat is de band kennelijk goed bevallen.

Het is immers een lijn die wordt doorgetrokken op het deze week verschenen Antidepressants, dat vooral wat stevigere uptempo song bevat naast twee ballads. Antidepressants is net als voorganger Autofiction gestoken in een sombere zwart-wit hoes en dat past wat mij betreft wel bij de muziek van de band, die dit keer aan de donkere kant is.

Autofiction werd in 2022 door Brett Anderson een punkalbum genoemd en de Britse zanger speekt in het geval van Antidepressants over een postpunk album. Waar ik de punk op Autofiction niet echt hoorde, hoor ik absoluut de postpunk op Antidepressant. Allereerst omdat het een behoorlijk donker album is, maar ook in de zwaar aangezette bas- en drumpartijen en in het gitaarwerk van Richard Oakes klinken invloeden uit de postpunk door.

Aan de andere kant vind ik het ook een typisch Suede album en die werden in het verleden toch vooral onder de Britpop of onder de glam geschaard. Laten we het er maar op houden dat het label niet zo belangrijk is, het gaat immers om de muziek. Suede klonk na haar eerste drie albums wat uitgeblust, maar weet inmiddels al twaalf jaar de goede vorm vast te houden.

Wat hierbij helpt is dat Brett Anderson nog altijd een uitstekende zanger is en bovendien een zanger met een karakteristiek en gepassioneerd eigen geluid. Ook gitarist Richard Oakes is op Antidepressant weer in topvorm, zodat niemand het zo langzamerhand meer over Bernard Butler, de oorspronkelijke gitarist van de band, hoeft te hebben. Suede vertrouwt ook dit keer op de diensten van producer Ed Buller, wat verder bijdraagt aan de vertrouwde ingrediënten in het geluid van Suede.

De band grijpt op haar nieuwe album absoluut terug op het eigen werk, en dan met name op de eerste drie albums en misschien nog wel meer op voorganger Autofiction, maar heeft ook goed geluisterd naar de postpunkbands uit de jaren 80, met Joy Division, Siouxsie & The Banshees en The Cure voorop, maar songs als Dancing With The Europeans en Sweet Kid hadden met een beetje fantasie ook van The Cult kunnen zijn.

Het levert een donker, stevig en soms bijna bombastisch album op, maar de Britse band is er ook weer in geslaagd om een serie zeer aansprekende en vaak energieke en aanstekelijke songs te schrijven. Het zorgt ervoor dat ook Antidepressants weer een album is dat niet onder doet voor de beste albums van Suede en dat is knap voor een band die inmiddels meer dan 35 jaar bestaat. Erwin Zijleman

De eerste beluistering zegt: prima album.

Ik hoor idd ook wat Cult, beetje The Cure en dus vooral minder Suede

Niet geheel consistent geheel, komt ook omdat ik het naast (imho) betere albums (zoals The Blue Hour) zette die ik aan het terugluisteren ben

Frenz, ben jij de tweelingbroer van west?

Mjnee, hij is twee jaar jonger , maar ik zie je punt

Autofiction staat bij mij minder hoog trouwens. Mijn voorkeur gaat uit naar de überbombastische en ultramelancholieke Suede. Dat zeg maar als de blaadjes vallen en de winterdepressie voor de deur staat Suede luisteren je idd weer een pilletje doet overwegen.

Voel ik mij vanochtend eindelijk weer eens jonger.

Wat een leuke avatar trouwens. Het valt me wel op dat op jouw avatar het licht deels uit is en bij mij aan.

Ik dacht genoeg Suede platen te hebben na ruim 30 jaar, maar er lijkt toch plek te moeten komen voor nog een plaat. Antidepressants zit vol energie, toont inspiratie en durft een stevigere kant van de band te laten zien, die daarmee zichzelf volledig afstoft. Die stem, al klinkt hij iets lager, is natuurlijk het eerste dat opvalt. Dat geldt ook voor de muziek, en toch is het anders. Knap als dat kan zo ver in de carrière.

Toffe plaat! Vond ze vroeger nooit veel aan, de zang stond me tegen
Inmiddels zingt Brett wat lager waardoor het beter te pruimen is, maar nog steeds vind ik de zang regelmatig tegen het schreeuwen aanzitten
De songs zijn echter geweldig, vooral het eerste deel
Dat post-punk label klopt wel aardig, heerlijk gitaarwerk vooral

Waar Suede al met een belter van een plaat als Autofiction zich weer een prominente plek veroverde in de muziekwereld, doen ze er met Antidepressants er nog een tandje bovenop. Wat een dijk van een album is dit en wat een respect voor deze mannen die allesbehalve inkakken naarmate ze ouder worden.

Bedankt voor de tip!

De zwarte LP blijkt wel een gatefold hoes te hebben en klinkt trouwens erg goed.

Doet Billy Duffy mee op deze plaat? Maakt me niet uit ik vind hem top, zet 'em in op ****

11 maart in 013 te Tilburg. Enige show van de Europese tour in Nederland. Naar Tilburg dus

Brussel zowaar na 3 uur al uitverkocht.

Portsmouth voor mij

Hoewel ik het grotendeels eens ben met het bovenstaand commentaar ben ik toch minder enthousiast. Ja, het album is heel erg Suede, het is ondanks de energie en het mooie gitaarspel van Soakes ook weer de grote Anderson show, die weliswaar nog steeds een krachtige stem heeft en ook live aanstekelijk te keer gaat, maar af en toe is de pathos te overheersend en dat gaat bij mij irriteren. Niets nieuws onder de zon hier, gewoon een prima album van een geweldige band, maar ik kijk niet echt uit naar het volgende album. De wow factor van Dog Man Star is helaas weg. Maar misschien groeit het album bij mij nog de komende maanden.

Goed album weer. Maar niet zo goed ls de voorganger
Wel benieuwd hoe dit live klinkt.

Had zo in de jaren 80 uitgebracht kunnen worden, valt me niet mee, vond de Blue Hour geweldig maar dit is gewoon een New Wave pastiche, lijkt wel een eerbetoon aan Echo, Teardrop Explodes, Bauhaus etc, doen precies wat Interpol en the Editors ook deden. Erg over de top. Maar snap dat het goed in de smaak valt, luistert lekker weg, catchy. Hadden altijd een eigen geluid, het enige wat herkenbaar is is de stem van Brett.

Ik ben fan van Suede maar ik vind dit album tot nu toe zwaar tegenvallen.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik meer fan ben van de suede die iets rustige sfeervolle muziek maakt. Albums als de Blue hour word ik wat enthousiaster van. Desondanks kon ik het vorige album nog wel waarderen vanwege de afwisseling en originaliteit.

Voorlopig kan ik dit album alleen Trance State wat waarderen. De rest paar keer geluisterd en het raakt mij tot nu toe nergens. Veel van hetzelfde, weinig fantasie of afwisseling mi.
Goed uitgevoerd , dat wel, dat kan je wel aan ze overlaten, maar ik vind het nu 13 in een dozijn album.
Dit kunnen ze beter.

Misschien is dat de reden dat ze veel 13 in een dozijn muziek maken op dit album. Gewoon music for the masses zonder al teveel fantasie, dat verkoopt wrs beter.
Laten ze naar mijn mening gewoon oa weer wat sfeervollere, rustigere muziek maken. Muziek die je raakt zonder maar steeds in up-tempo hetzelfde te doen. Zeer voorspelbaar allemaal.

Dat kan ik volgen natuurlijk, maar om dan gelijk maar een dikke onvoldoende uit te delen?

Hoog geslaagd postpunk gehalte wat ik erg kan waarderen, maar het blijft in de schaduw staan van de dromerige bijna androgene glamrock Britpop benadering van het debuut. Man, wat een geweldige plaat blijft dat!

Ik heb de speciale zwarte vinyl editie waarvan de randen echt bijna messen zijn, zo scherp. ben benieuwd of dat ik de enige ben, of dat meerdere mensen dit hebben bij deze uitgave?

Er valt weinig variatie te bespeuren...