Suede - Antidepressants (2025)

Autofiction werd verrassend mijn favoriete album van 2022. Of toch niet? Het zat er wellicht aan te komen na elke keer een 4,5* sinds hun terugkeer in 2013 en 2022 was, eerlijk is eerlijk, geen topjaar. Maar toch.

Gaat het met Antidepressants ook gebeuren? Afwachten natuurlijk, want Autofiction stond ook niet gelijk op die eerste plaats.

Antidepressants heeft een moordend tempo en lijkt in niets op mijn favoriete album Dog Man Star. Dit album is rauw en klinkt gejaagd (het zijn ook allemaal vrij korte nummers). Het borduurt voort op de voorganger maar lijkt de energiegraad net wat meer op te schroeven.

Pas bij Somewhere Between an Atom and a Star zakt het tempo en krijgen we een beetje Suede-glam zoals we dat ook zo goed kennen (en waar ik persoonlijk enorm van hou). Maar waar dit voorheen lang uitgesponnen nummers waren die echt toewerkten naar een dramatisch hoogtepunt, daar blijft het hier vrij kort en bondig allemaal.

Broken Music for Broken People is dan weer lekker meegalmen en doet me denken aan een kruising tussen Manic Street Preachers en The Cult.

Daarna rocken de mannen weer lekker stevig voort om op June Rain een beetje gas terug te nemen (en uiteindelijk met een redelijk crescendo te eindigen). Dan mag het langste nummer het album afsluiten: Life Is Endless, Life Is a Moment en dat doet mij een beetje denken aan The Cure.

Liefhebbers van Dog Man Star zullen Antidepressants wellicht te veel rock vinden, maar waar anderen Suede soms als te kitscherig bekritiseren kan die groep dit album weleens als zeer prettig ervaren.
Is dit album verrassend? Niet echt. Het verrassende zit hem vooral in het feit dat Suede misschien wel één van de beste comebacks van de laatste jaren heeft gemaakt en dat de heren die inmiddels ook de jongsten niet meer zijn meer energie dan ooit lijken te hebben.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Suede - Antidepressants - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Suede - Antidepressants
De tweede jeugd van Suede duurt voort met een wat donker en behoorlijk stevig album, maar wat zijn de songs op Antidepressants weer goed en aanstekelijk en wat zijn de leden van de band nog altijd in topvorm

Sinds haar terugkeer in 2013 heeft de Britse band Suede geen slecht album meer gemaakt. Het is inmiddels een aardig stapeltje albums, waarmee de band een stuk productiever is dan de andere grote spelers uit de 90s Britpop. Suede is bovendien zeker geen ‘one-trick-pony’. De band nam een paar jaar geleden nog flink gas terug met een beeldend geluid, maar levert nu een lekker stevig album met hier en daar de nodige invloeden uit de postpunk af. Het klinkt allemaal lekker energiek met de zo herkenbare zang van Brett Anderson en het heerlijke gitaarspel van Richard Soakes, maar de songs van Suede zijn dit keer ook verrassend aanstekelijk. Suede draait al heel lang mee, maar verslapt nog altijd niet.

2025 is het jaar van de terugkeer van Pulp en Oasis, terwijl 2023 werd gezien als het jaar van de terugkeer van Blur. Ook de vierde grote band uit de Britpop van de jaren 90 is een aantal jaren afwezig geweest, tussen 2003 en 2010 om precies te zijn, maar de tweede jeugd van Suede, die begon in 2013 met het album Bloodsports, houdt inmiddels al een jaar of twaalf aan.

Suede leverde met haar eerste drie albums, Suede uit 1993, Dog Man Star uit 1994 en Coming Up uit 1997, drie onbetwiste Britpop klassiekers af, maar zakte hierna wat weg met twee zwakkere albums. Sinds Bloodsports uit 2013 staat de Britse band echter weer garant voor uitstekende albums en met name Night Toughts uit 2016 en Autofiction uit 2022 doen wat mij betreft niet onder voor het beste werk van de band.

Suede experimenteerde op een aantal van haar recentere albums met een wat meer ingetogen en beeldend geluid, maar op Autofiction keerde de band drie jaar geleden terug naar een wat ruwer geluid, dat af en toe herinnerde aan de eerste albums, maar ook wat opschoof richting rock en dat is de band kennelijk goed bevallen.

Het is immers een lijn die wordt doorgetrokken op het deze week verschenen Antidepressants, dat vooral wat stevigere uptempo song bevat naast twee ballads. Antidepressants is net als voorganger Autofiction gestoken in een sombere zwart-wit hoes en dat past wat mij betreft wel bij de muziek van de band, die dit keer aan de donkere kant is.

Autofiction werd in 2022 door Brett Anderson een punkalbum genoemd en de Britse zanger speekt in het geval van Antidepressants over een postpunk album. Waar ik de punk op Autofiction niet echt hoorde, hoor ik absoluut de postpunk op Antidepressant. Allereerst omdat het een behoorlijk donker album is, maar ook in de zwaar aangezette bas- en drumpartijen en in het gitaarwerk van Richard Oakes klinken invloeden uit de postpunk door.

Aan de andere kant vind ik het ook een typisch Suede album en die werden in het verleden toch vooral onder de Britpop of onder de glam geschaard. Laten we het er maar op houden dat het label niet zo belangrijk is, het gaat immers om de muziek. Suede klonk na haar eerste drie albums wat uitgeblust, maar weet inmiddels al twaalf jaar de goede vorm vast te houden.

Wat hierbij helpt is dat Brett Anderson nog altijd een uitstekende zanger is en bovendien een zanger met een karakteristiek en gepassioneerd eigen geluid. Ook gitarist Richard Oakes is op Antidepressant weer in topvorm, zodat niemand het zo langzamerhand meer over Bernard Butler, de oorspronkelijke gitarist van de band, hoeft te hebben. Suede vertrouwt ook dit keer op de diensten van producer Ed Buller, wat verder bijdraagt aan de vertrouwde ingrediënten in het geluid van Suede.

De band grijpt op haar nieuwe album absoluut terug op het eigen werk, en dan met name op de eerste drie albums en misschien nog wel meer op voorganger Autofiction, maar heeft ook goed geluisterd naar de postpunkbands uit de jaren 80, met Joy Division, Siouxsie & The Banshees en The Cure voorop, maar songs als Dancing With The Europeans en Sweet Kid hadden met een beetje fantasie ook van The Cult kunnen zijn.

Het levert een donker, stevig en soms bijna bombastisch album op, maar de Britse band is er ook weer in geslaagd om een serie zeer aansprekende en vaak energieke en aanstekelijke songs te schrijven. Het zorgt ervoor dat ook Antidepressants weer een album is dat niet onder doet voor de beste albums van Suede en dat is knap voor een band die inmiddels meer dan 35 jaar bestaat. Erwin Zijleman

Ik dacht genoeg Suede platen te hebben na ruim 30 jaar, maar er lijkt toch plek te moeten komen voor nog een plaat. Antidepressants zit vol energie, toont inspiratie en durft een stevigere kant van de band te laten zien, die daarmee zichzelf volledig afstoft. Die stem, al klinkt hij iets lager, is natuurlijk het eerste dat opvalt. Dat geldt ook voor de muziek, en toch is het anders. Knap als dat kan zo ver in de carrière.

Ik ben fan van Suede maar ik vind dit album tot nu toe zwaar tegenvallen.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik meer fan ben van de suede die iets rustige sfeervolle muziek maakt. Albums als de Blue hour word ik wat enthousiaster van. Desondanks kon ik het vorige album nog wel waarderen vanwege de afwisseling en originaliteit.

Voorlopig kan ik dit album alleen Trance State wat waarderen. De rest paar keer geluisterd en het raakt mij tot nu toe nergens. Veel van hetzelfde, weinig fantasie of afwisseling mi.
Goed uitgevoerd , dat wel, dat kan je wel aan ze overlaten, maar ik vind het nu 13 in een dozijn album.
Dit kunnen ze beter.

Er valt weinig variatie te bespeuren...

Aardig plaatje! Suede in de vroege jaren vond ik toch een vrij irritant bandje; de muziek poogde een donkere ondertoon te hebben maar de nog wat puberale stem van de zanger maakte dat toch niet zo’n geloofwaardige combinatie. Die volwassenheid zit er inmiddels in. Het album is heel van hetzelfde, maar drie nummers vind ik er wel lekker uit knallen: Dancing with the Europeans, Disintegrate en Trance State gaan direct mijn favorietenlijst op - de rest van Antidepressants is toch wat minder memorabel.

Zo goed als tijdens het Suede debuut zullen ze nooit meer worden. Brett Anderson en Bernard Butler zijn voor mij de waardige opvolgers van Morrissey en Johnny Marr van The Smiths. Brett Anderson dikt die homo erotische houding misschien net iets te veel aan, hij bezit hetzelfde vermogen als Morrissey om met kopstem die onwaarschijnlijke hoogtes te bereiken. Het zijn poëten, romantische zielen en echte ouderwetse frontmannen. Bernard Butler heeft dat magische sprankelende in zijn gitaarspel, wat Johnny Marr ook heeft. Alleen na twee albums verlaat hij Suede, en voor mij zijn dan de gouden tijden wel voorbij.
Na een rustige periode slaat Suede vanaf Bloodsports met een sterke albumreeks terug. Voor mij is Antidepressants daarvan het voorlopige hoogtepunt. De plaat heeft een hoog jaren tachtig The Mission gehalte, en misschien verlang ik gewoon naar dit nostalgische geluid. De hoogtepunten van de postpunk revival lijken voorbij te zijn, en misschien haakt Suede er net te laat op in. Of misschien is het wel een bewuste zet nu de concurrentie afzwakt of zich juist aan het verbreden is en zich tevens op andere genres richt.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #20 SUEDE - ANTIDEPRESSANTS

Deze postpunk-versie van Suede bevalt me wonderwel. Het gitaar-en baswerk zijn erg mooi en er passeren veel catchy refreinen in net geen 40 minuten. Ik mis op instrumentaal vlak misschien wel wat diepgang (iets wat mede Britpoppers Pulp wél hadden op hun laatste worp), maar ik beschouw dit simpelweg als een verstand op nul-postpunkplaat waarbij je lekker kan meebrullen.

Tijdens mijn zoektocht naar de verborgen schatten van 2025 heb ik het album Antidepressants erbij gepakt. En ja, de laatste plaat van Suede lijkt inderdaad te zijn geïnspireerd door eerdere generaties postpunk. Suede heeft wellicht ook helemaal geen pretenties iets nieuws te willen uitvinden. Want deze mannen graven keurig netjes in dezelfde klankkast als mijn oude helden.

Het recyclen van genres is weliswaar niet nieuw, het verschil zit ’m in hoe je het doet: als echo van een inmiddels bredere muzikale erfenis, als eerbetoon of als transformatie. Ik hoor op Antidepressants vooral een reeks echo’s uit het verleden. Maar misschien is dat juist het punt: het herhalen van oude vormen kan een manier zijn om ze opnieuw te beleven. Het roept alleen de vraag op: wanneer wordt een geluid een cliché en wanneer is het een artistieke keuze? En hoe verhoudt nostalgie zich tot relevantie?

Wat betreft Antidepressants zou het interessanter zijn geweest als men deze invloeden min of meer had gedeconstrueerd of aangelengd met iets onverwachts, of simpelweg met meer aantrekkelijke liedjes.

Ik laat deze Suede daarom maar liggen… voor de echte liefhebber.