Chameleons - Arctic Moon (2025)

Benieuwd

Saviours Are a Dangerous Thing is in ieder geval een pak beter dan alles op hun laatste EP. Zou het dan toch?

Wat zong verdachte Marco B ook alweer?

Jij vindt het niks?

"Arctic Moon signals a departure from the sound of earlier Chameleons albums, while remaining rooted in the same emotional depth, spirit, and intensity that has always defined their work. It represents a new chapter, and the band hopes it will resonate with long-time fans while also opening the door to a new generation of listeners."

Dat zet die dromen weer onder druk......

Moet nog luisteren…maar Marco B zou zo maar eens een voorspellende droom gehad kunnen hebben.

Mooie woorden allemaal met "Arctic Moon signals a departure from the sound of earlier Chameleons albums, while remaining rooted in the same emotional depth, spirit, and intensity that has always defined their work..." De hoes borduurt ook wat voort op oude grandeur maar mist dat speciale van de eerste albums. Geeft niet, maar ik heb er weinig vertrouwen in dat datzelfde niet gaat gelden voor de nieuwe muziek. Alles wat ik tot nu gehoord heb was niet best, maar wie weet komt er nog wat fraais uit de zwart geverfde hoed.

Track 7 kende we al. Dat redelijke nummer is veruit de beste track wat mij betreft, dus dat zegt wat over de kwaliteit van dit album.
Free me is ronduit verschrikkelijk.

Het is allemaal wat magertjes, hier en daar best aardige tot goede dingen gehoord (in David Bowie Takes My Hand en de sterke afsluiter bijvoorbeeld), maar als volwaardig album gezien is het wat pover, en, dat is misschien nog wel het meest teleurstellende, een wat kleurloze kameleon. Toch 3 sterren er voor over, want Mark Burgess is natuurlijk geen koekenbakker.

Sterk comeback album. Vooral de opener en de laatste twee songs springen er na een eerste luisterbeurt uit. Staat in de bestelling.

Ben blij verrast. Opener is opgekrikt ten opzichte van eerdere versie. Betere mix. Beetje een Sun and the Moon vibe hier en daar en twee heel mooie nummers die het album afsluiten. Gevalletje Vox takes my hand…!

De eerste 2 singles (van dit slechts 7 nummers tellende) album waren voor mij al niet hoopvol en helaas terecht. Inspiratieloze, povere composities. Natuurlijk weet ik dat de oude magie niet zomaar weer terug te toveren is en dat de bandleden dat waarschijnlijk ook niet eens meer willen (wellicht dat daarom het lidwoord is weggehaald bij de bandnaam), maar dit album doet me het meest denken aan Vox (tsja, je mag tegenwoordig geen Mark Burgess meer zeggen) zijn samenwerking met Yves Altana Mark Burgess & Yves Altana - Paradyning (1995). Maar zelfs dat niveau wordt bij lange na niet gehaald. De genoemde The Sun & The Moon vibe mis ik volledig. Dat is een album waar het vuur en passie vanaf spat en dat kan ik van dit album niet zeggen. Saviours en End of the World zijn wel te pruimen maar misschien moet de rest nog bij me 'groeien'. Om het enigszins positief af te sluiten.....

mooi album doet aan de verwachtingen

Met recht een 'comeback' oftewel een nette terugkeer van deze Chameleons. Ik ben alleen (nog) niet helemaal overtuigd. De liedjes Free Me en Magnolia vind ik vooralsnog niet echt lekker klinken. De twee laatste liedjes en de opener zijn inderdaad de betere songs van deze Arctic Moon.

Enfin... ook ik ga hier nog wel eens een keertje goed over nadenken.

Zoals ze dat zo mooi in Engeland zeggen, it grew on me. De reviews zijn bijna zonder uitzondering positief…

Maar liefst vijf* voor jou! Ik ga het album echt goed beoordelen als ik het origineel binnen heb. Ik vond het live-album dat ze in de nieuwe bezetting hebben uitgebracht al erg sterk (The Chameleons - Live from the Edge (2022) - MusicMeter.nl). Bedoel je de reviews hier? Want die zijn nou niet echt zo positief vind ik, maar dat zijn we hier gewend. Als je de reviews buiten MuMe bedoelt, die zijn inderdaad overwegend positief.

The Chameleons - Arctic Moon | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

dit verdient toch wat meer aandacht! na al die jaren een album uitbrengen dat klinkt als de chameleons. en toch hoor je dat de tijden veranderen zijn goed gedaan.

Aardige comeback plaat van deze altijd wat onderbelicht gebleven postpunk band.
De plaat schiet prima uit de startblokken met "Where are you?" en "Lady strange".
Na het iets te lang gerokken "Feels like the end of the world" wordt het tempo danig teruggeschroefd met "Free me" en "Magnolia".
De eerste ballad belandt aan de verkeerde kant van cheesiness en wordt een skip nummer terwijl "Magnolia" me wel weet te bekoren en mooi uitwaaierd.
De hommage aan David Bowie mag er ook zijn en met afsluiter "Saviours is a dangerous thing" krijgen we nog een hoogtepuntje.

Vooral de laatste twee songs zijn erg sterk, als het hele album van dat niveau was konden ze zichzelf weer evenaren. Maar dat kan natuurlijk niet omdat de band niet meer in de originele bezetting bij elkaar is. Desalniettemin een meer dan gemiddeld goed comebackalbum.

Ik vind dit heel uitgeblust klinken. Slapjes, komt helemaal niet binnen bij mij.
Where Are You? vInd ik nog het beste.

Ff kort reageren. Dromen mag maar wat was is het vaak niet meer. Logisch? Ja logisch. Andere tijd. Andere muziek. Etc. Edoch dit geschreven hebbende kan, mag en wil ik stellen dat hun "comeback" plaat zeker niet teleur doet stellen. De grandeur van wat ooit was, ja dat was dus ooit en komt meestal niet meer terug. Wellicht ook te maken met gewoon te hoge verwachtingen. En dan valt het altijd niet mee. Herkenbaar zeker, zowel de muziek als ook de hoes ja. De muziek dan. Nou die is grotendeels zeker oki te noemen. De eerste 2 nummers en zeg maar kant B, vinyl ja, beklijven meteen. Wat meer moeite tot nu toe heb ik met Feels like the End of the World en Free me, die blijven niet zo hangen. Daarmee scoort deze gewoon een dikke voldoende en ga ik voor nu voor ☆☆☆. Wie weet wie weet komt daar nog positieve verandering in.

En dat is slechts een middelmatig nummer. Live zijn ze nog geweldig en net zo overtuigend als vroeger. Die oude songs zijn nog steeds relevant.

Dat zijn ze zeker! Ik schommel bij dit album tussen de 3,5 en 4*. Omdat er wat matige songs op staan heb ik wel de neiging om te gaan skippen, daarom voorlopig een ruime voldoende. Maar is het eerlijk om dit nieuwe album met hun gloriedagen te vergelijken? Het is hierboven al eerder gezegd; ik denk het niet. Datzelfde heb ik ook bij The Cure. Wat voor mij de maatstaf is, is of ze live nog goed zijn, en dat zijn ze allebei nog steeds. En dat is knap na zoveel jaar.

Jazeker jeanmaurice, het is eerlijk om deze plaat met hun gloriedagen te vergelijken. Die laatste van The Cure vind ik zeker vergelijkbaar. Die geef jij een lagere score dan deze plaat, voor mij toch wel een groot verschil aan kwaliteit, maar ieder zijn mening. Bands als Simple Minds en U2 halen dat niveau al jaren niet meer, dus die krijgen ook terecht van mij een lagere score. Live staat Chameleons wel nog als een huis, de kracht ligt ook daar bij de oudere nummers.

Dit album groeit bij elke beluistering en op het einde van het jaar kan ik niet anders dan beslissen dat dit het beste album van een goed maar niet fantastisch muzikaal jaar is.

Deze plaat heb ik tegen beter weten in toch aangeschaft, als liefhebber van de oorspronkelijke Chameleons. De verwachtingen waren bescheiden en helaas worden die volledig bevestigd. Dit is simpelweg een andere band dan de originele incarnatie, en dat is onmiskenbaar hoorbaar. Waar vroeger spanning, melancholie en gelaagdheid de boventoon voerden, horen we hier vooral vrij conventionele rock, slechts af en toe opgeluisterd met een vluchtig spoor van de oude signatuur. Mark Burgess is daarbij de duidelijke uitzondering. Zijn stem is nog altijd verrassend sterk en overtuigend; daar valt weinig op af te dingen. Het probleem zit hem elders. De rest van de band blijft te anoniem en mist karakter. Dat geldt, hoe pijnlijk ook, zelfs voor Reg Smithies, die in de oorspronkelijke bezetting juist zo bepalend was. Hier klinkt hij inspiratieloos en nauwelijks onderscheidend.

Het was een betere keuze geweest om Yves Altana als tweede gitarist naast Smithies te plaatsen. Hij begrijpt wél hoe je de klassieke Chameleons-sfeer oproept zonder te vervallen in goedkope nostalgie. Die noodzakelijke chemie ontbreekt nu volledig. Burgess is hoorbaar op zoek naar een muzikale tegenhanger die hem uitdaagt en optilt, maar vindt die hier niet. Per saldo blijft er een teleurstellend magere plaat over. Fijn om te horen dat Burgess vocaal nog zo sterk is, maar dat alleen is onvoldoende om dit album echt te laten overtuigen. Voor een band met zo’n rijk verleden voelt dit als een gemiste kans—respectabel uitgevoerd, maar emotioneel en muzikaal veel te vlak om een hoge waardering te rechtvaardigen.