Arjen Anthony Lucassen - Songs No One Will Hear (2025)

De eerste vrijgegeven track vind ik een behoorlijk meeslepend prognummer. Heerlijk om weer met Arjen op ontdekkingsreis te gaan. Zijn muziek pakt me de laatste paar jaar weer steeds meer.

Spannend nummer inderdaad! Ik verwacht er ook veel van. Lost in the New Real was natuurlijk ook te gek (de eerste schijf dan).

De CD lag vandaag in de brievenbus. Te vroeg om sterren uit te delen maar na de eerste luisterbeurt vind ik het een erg sfeervolle en fijne plaat.

Ik heb de deluxe editie van Songs No One Will Hear. De blu-ray 5.1 surround mix klinkt fantastisch. Songs No One Will Hear doet me enigszins denken aan Devin Townsend, en dat is als compliment bedoeld. Misschien wel zijn beste album als Arjen Anthony Lucassen? Zeer goede musici en vocals op het album! De viool op The Universe Has Other Plans is schitterend.

Een album van meneer Lucassen heeft altijd wel zijn momenten, maar het niveau wisselt me iets te veel. Het concept staat me ook wat tegen, zijn teksten zijn net als op Transitus weer vrij bedenkelijk en geven weinig ruimte tot verbeelding/inspiratie. Fijn, een muzikale invulling van 'Don't Look Up', maar kom dan met iets meer speelsheid alsjeblieft. Er is wel de lekkere seventies-groove in Goddamn Conspiracy, het mooie 'The Universe Has Other Plans' (afgezien van de tekst), geweldig drama van Floor Jansen in 'We'll Never Know', een aardige afsluiter waarbij Robert Soeterboek net niet too much is en 'Just Not Today' is ook wel een fraai stukje muziek dat daaraan voorafgaat. De zang van Arjen Lucassen in combinatie met Irene Jansen werkt vrij aardig, maar haar ze kan (uiteraard) niet tippen aan haar zus. Ik houd het dus bij een mooie zeven.

En ik heb "Songs No One Will Here" vandaag opgehaald bij de plaatselijke AH waar de cd in een locker op mij lag te wachten. Ook ik geef nog even geen sterren. De muziek van Arjen Anthony Lucassen is een ware openbaring voor mij. Raarder dan raar dat ik tot vorige week nog nooit van de beste man had gehoord. Wordt vervolgd, ik heb nog een paar albums van heer Lucassen en Ayreon in bestelling staan.

Had (veel) meer verwacht van dit album

Dit album kan wat mij betreft niet tippen aan de vorige van Lucassen. Wel staan er enkele nummers op die ik nu draai, alleen Goddam Conspiracy zal ik vaker gaan draaien. Geen onaardig album, maar het pakt me helaas niet.

Ik vind "Songs No One Will Here" meer dan aardig. De muziek van Arjen Anthony Lucassen is geheel nieuw voor mij, ik kan (nog) niet vergelijken met eerder werk van de beste man. Vooralsnog 4**** wat mij betreft.

"Songs No One Will Here" is niet aardiger dan aardig, nee het album is geweldig. Ik luister er het hele weekend met veel plezier naar. We koersen met de nodige humor naar de vernietiging van de aarde, nog 5 maanden te gaan Ik zie het bovenstaand bericht van Dukebox.... als dit album niet kan tippen aan zijn eerdere werk dan maakt mij dat heel nieuwsgierig naar dat eerdere werk van heer Lucassen..

Onder welke naam dan ook: Lucassen stelt nooit teleur. Een verhaal over het einde der tijden boordevol humor en uitstekend gemusiceerd. Minder gasten dan in de Ayreon projecten en Lucassen laat horen zelf ook heel behoorlijk te kunnen zingen.
De rol van Mike Mills is uiteraard fantastisch. Het had nog iets steviger gemogen, maar daar heeft hij andere namen voor.
Tot nu het beste album van dit jaar.

Een album in mineur in alle opzichten. Het thema is dan ook niet om vrolijk van te worden. En Arjen heeft gelijk, want een paar weken geleden was in het nieuws dat de warme golfstroom wellicht rond de jaren 60 (van deze eeuw he..) volledig zou stoppen. Dat dat eigenlijk voor voetnoot werd aangenomen is tekenend. De wereld vergaat er niet bij maar zo is naar mijn mening de houding van De mens: we stevenen af op bizarre wendingen en we staan erbij en doen er niets aan. Tot zover het doemdenken.
Het is ook in mineur omdat merendeel van de songs mij niet aanspreken. Eerste 2 tracks en Dr, Slumbers Blue Bus zijn hierin de uitzonderingen. Paar details vallen mij wel op. Zo is We'll never know een matig nummer maar eindigt wel sterk. En de track Universe has other plans heeft een mooie gitaarsolo van Arjen.
Het is wel weer een opmerkelijk hoofdstuk in Arjen's rijke oeuvre.

We hebben nog ruim twee maanden te gaan voordat we het jaar 2025 achter ons laten. Het kan natuurlijk zijn dat er nog een fantastisch nieuw album wordt uitgebracht.... Ik ben het eens met Funky Bookie: "Songs No One Will Hear" wordt hoogstwaarschijnlijk ook mijn album van 2025.

Mensen zijn murw geslagen door alle doem voorspellingen continu in het nieuws. Ik snap de afstomping wel.

Daarom mogen we blij zijn met Arjen Anthony Lucassen die op genuanceerde muzikale wijze en met de nodige humor ons een hart onder de riem steekt. Ik ben momenteel op A.A.L. ontdekkingsreis en ieder album van de beste man tovert een big smile op mijn gezicht. Dus niets geen doemdenken maar vrolijk voorwaarts .

Een nogal futloze herhaling van zetten aan de hand van een uitgekauwd (want: eind van de wereld) concept. Niet slecht, wel erg voorspelbaar en op veilig spelend. Lucassen zingt de meeste partijen zelf en doet dat verdienstelijk, maar zijn beperkte stemgeluid en de te netjes ingezongen teksten weten het toch al niet geweldige songmateriaal niet boven het gemiddelde uit te tillen. Dieptepunt is het flauwe Shaggathon, voorzien van wel erg knullige lyrics.

Hoewel ik het vanuit het concept wel begrijp, toch vind ik hier de onderbreking van de muziek door de verteller vooral een hinderlijke onderbreking en haalt het voor mij de flow van het album wat weg. Dat is jammer, want muzikaal vind ik het meer dan behoorlijk. Ik deel ook dat het zo weinig ruimte laat voor verbeelding en eigen interpretatie. Het komt wat opdringerig over, hoewel het zo niet bedoeld zal zijn.

Gelukkig kun je ook kiezen voor een versie zonder verteller.

Niet op de cd die ik heb

Ik ben een liefhebber van Arjen en zijn projecten. Nu deze van het weekend (meermaals) geluisterd, en met het thema was mijn eerste gedachte; Hij heeft de netflix film "Don't look up" gekeken en dacht dat kan ik ook, maar dan met muziek. De muziek zelf is zeker niet slecht maar als album geheel en met de storende narrations, pfff vond ik het best een lange zit. En OMG wat is Shaggathon een gedrocht van een nummer. Ik heb veel fysiek thuis staan van deze man, maar sla deze toch echt even over. Een krappe drie, en dat is vooral dan ook omdat ik een zwak blijf hebben voor Arjen. Gelukkig bestaat er zo iets als smaken verschil, maar gezien het hele oeuvre van Arjen, kan ik het echt niet bevatten dat er voor dit album met gemak vijfen worden uitgedeelt.

Wat hiervan te zeggen? De klassieke Ayreon-sound schemert hier overal doorheen, van de zagende gitaren via de invloeden van Pink Floyd en de Beatles tot de tweede stem van een sterke zangeres, maar het draagt toch onmiskenbaar een solo-stempel omdat Lucassen hier samen met Irene Jansen alles zèlf zingt in plaats van gastzangers te gebruiken, net zoals er ook geen keyboardsolo's van beroemde gastmuzikanten zijn, en dan gebruikt hij ook nog eens een andere drummer dan Ed Warby. Wel weer een conceptplaat, die ondanks de apocalyptische thematiek toch niet deprimerend aandoet omdat de plaat veel energie en humor heeft en omdat diverse personages in de nummers weigeren om bij de pakken neer te gaan zitten. Bovendien is Lucassen weliswaar geen "geschoolde" zanger, maar wel vind ik hem prettige stem hebben, expressief en met een goede Engelse uitspraak, net zoals zijn teksten geen kromme Engelse zinnen bevatten.
        Dat is wat mij betreft het goede nieuws. Wat mij af en toe stoort is dat het allemaal onderhand wel erg bekend en vertrouwd in de oren begint te klinken; de ene keer hoor ik The two gates, de andere keer moet ik denken aan My house on Mars, en als ik dan ook weer de bekende afwisseling tussen de voor- en achtergrondzang hoor bekruipt mij een gevoel van "been there, done that". Op zich logisch en begrijpelijk dat iemand die al 30 jaar muziek maakt op een gegeven moment als zijn eerdere zelf gaat klinken, en als de muziek maar goed genoeg is maakt me dat ook niet uit, maar bij Songs no one will hear zijn er te weinig momenten die mij doen opveren en te veel momenten waarop mijn aandacht afdwaalt. Heel persoonlijk, ik weet het, en bij bijvoorbeeld Dream Theater heb ik daar geen last van, maar zo voelt het nu eenmaal.
        Drie en een halve ster dan maar, omdat het allemaal toch ook wel weer verdraaid goed in elkaar zit en omdat Conspiracy theory zo aanstekelijk is – dat nummer compenseert in z'n eentje al bijna die flauwe tussenstukjes van Mike Mills met z'n lelijke Australische accent. En kijk, daar maakt (dertien jaar na zijn debuut op Lost in the new real) warempel niemand minder dan dokter Sluimer opnieuw zijn opwachting!

Vreemd, iemand met hier op MusicMeter toch een vrij uitgebreide fanbase brengt drie maanden geleden een nieuwe plaat uit, maar na de eerste zes weken volgt er hier qua berichten opeens anderhalve maand radiostilte – zijn de Ayreonites niet gespitst op een release onder Lucassens eigen naam? Of was er misschien te veel "word of mouth" over de matige kwaliteit van dit album… In dat geval mea culpa, want in mijn vorige bericht was ook ik niet zo enthousiast, maar veel nummers hiervan bleven toch maar in mijn hoofd doormalen, en na een paar extra luisterbeurten moet ik bekennen dat dit toch wel een erg verslavende plaat is. Mijn bezwaren tegen met name die melige tussenstukjes van de DJ en de inmiddels wat te geheide muzikale insteek zijn daarmee nog niet verdwenen, maar worden als het ware overschaduwd door de (gebruikelijke) kwaliteiten van Lucassens muziek en door zijn altijd aanstekelijke enthousiasme, waardoor ik toch met mijn waardering omhoog ga. Deze man blijft een fenomeen wiens enorme produktie eigenlijk nog nooit echt door een ondergrens is gezakt, zijn "quality control" is toch bewonderenswaardig.
        Apart ook hoe teksten over het somberste onderwerp denkbaar tegelijkertijd zo lebensbejahend kunnen zijn, want zonder dat ik nou jubelend door het winkelcentrum loop ga ik me toch meer bewust zijn van wat ik heb en hoe ik leef. Just not today, indeed.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Blijkbaar had ik hier nog helemaal niets geschreven, terwijl ik dat album uitgebreid heb geluisterd voor mijn review op Zware Metalen:

Wat doe je als je hoort dat de wereld over vijf maanden vergaat? Dat is de vraag die centraal staat op Songs No One Will Hear, het vierde solo-album van Arjen Lucassen. Tegen de achtergrond van deze naderende ramp schreef hij acht nummers die vanuit uiteenlopende perspectieven een antwoord proberen te geven.

De nummers worden voorafgegaan door End Of The World Show, waarin Michael Mills als showmaster op humoristische wijze een inleiding geeft in het concept van dit album. Als verteller gidst hij de luisteraar langs de uiteenlopende reacties van de mensheid op de naderende ondergang.

The Clock Ticks Down is het eerste echte nummer van de plaat. Het start op Floydiaanse wijze rustig, om vervolgens uit te groeien tot een groots, dynamisch en meeslepend geheel. Lucassen zingt verrassend sterk en krijgt hierbij vocale steun van Irene Jansen, die een deel van de lead voor haar rekening neemt.

Daarna volgt Goddamn Conspiracy, een heerlijk rechttoe-rechtaan rocknummer met een sterk refrein. Joost van den Broek laat zijn Hammond heerlijk scheuren in de geest van Ken Hensley en Jon Lord. De combinatie van Lucassens zang en de achtergrondvocalen van Irene Jansen klinkt hier bijzonder krachtig.

Afwisseling blijft troef; juist die dynamiek vormt de grote kracht van dit album. The Universe Has Other Plans bouwt langzaam op en eindigt met een epische gitaarsolo van de maestro zelf. Het vrolijke, Beatlesque Shaggathon brengt lucht voor het aangrijpende We’ll Never Know, waarin Floor Jansen een ontroerende gastrol vervult.

Nadat Dr. Slumber zijn Blue Bus bij de plek van impact van de meteoriet heeft geparkeerd, pleit Lucassen in het akoestische Just Not Today ervoor te genieten van de tijd die resteert. Daarna volgt het hoogtepunt van de plaat: Our Final Song. Deze vijftien minuten durende achtbaan voert de luisteraar nog eens langs alle sferen die dit album te bieden heeft.

Waar recente albums van Arjen Lucassen soms wat te lijden hadden onder eenvormigheid en zelfcitaten, is dit een opvallend sterk werk geworden. Songs No One Will Hear is een meeslepende en avontuurlijke plaat waarmee de luisteraar zich volledig kan verliezen in het verhaal en ontsnappen aan de waan van de dag.

Mijn score in de review was 86 uit 100. Bij nader inzien schat ik het album nu iets lager in, maar nog steeds draai ik de plaat met veel plezier.

Score: 82/10

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl