Arjen Anthony Lucassen - Songs No One Will Hear (2025)

Een nogal futloze herhaling van zetten aan de hand van een uitgekauwd (want: eind van de wereld) concept. Niet slecht, wel erg voorspelbaar en op veilig spelend. Lucassen zingt de meeste partijen zelf en doet dat verdienstelijk, maar zijn beperkte stemgeluid en de te netjes ingezongen teksten weten het toch al niet geweldige songmateriaal niet boven het gemiddelde uit te tillen. Dieptepunt is het flauwe Shaggathon, voorzien van wel erg knullige lyrics.

Hoewel ik het vanuit het concept wel begrijp, toch vind ik hier de onderbreking van de muziek door de verteller vooral een hinderlijke onderbreking en haalt het voor mij de flow van het album wat weg. Dat is jammer, want muzikaal vind ik het meer dan behoorlijk. Ik deel ook dat het zo weinig ruimte laat voor verbeelding en eigen interpretatie. Het komt wat opdringerig over, hoewel het zo niet bedoeld zal zijn.

Vreemd, iemand met hier op MusicMeter toch een vrij uitgebreide fanbase brengt drie maanden geleden een nieuwe plaat uit, maar na de eerste zes weken volgt er hier qua berichten opeens anderhalve maand radiostilte – zijn de Ayreonites niet gespitst op een release onder Lucassens eigen naam? Of was er misschien te veel "word of mouth" over de matige kwaliteit van dit album… In dat geval mea culpa, want in mijn vorige bericht was ook ik niet zo enthousiast, maar veel nummers hiervan bleven toch maar in mijn hoofd doormalen, en na een paar extra luisterbeurten moet ik bekennen dat dit toch wel een erg verslavende plaat is. Mijn bezwaren tegen met name die melige tussenstukjes van de DJ en de inmiddels wat te geheide muzikale insteek zijn daarmee nog niet verdwenen, maar worden als het ware overschaduwd door de (gebruikelijke) kwaliteiten van Lucassens muziek en door zijn altijd aanstekelijke enthousiasme, waardoor ik toch met mijn waardering omhoog ga. Deze man blijft een fenomeen wiens enorme produktie eigenlijk nog nooit echt door een ondergrens is gezakt, zijn "quality control" is toch bewonderenswaardig.
        Apart ook hoe teksten over het somberste onderwerp denkbaar tegelijkertijd zo lebensbejahend kunnen zijn, want zonder dat ik nou jubelend door het winkelcentrum loop ga ik me toch meer bewust zijn van wat ik heb en hoe ik leef. Just not today, indeed.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Blijkbaar had ik hier nog helemaal niets geschreven, terwijl ik dat album uitgebreid heb geluisterd voor mijn review op Zware Metalen:

Wat doe je als je hoort dat de wereld over vijf maanden vergaat? Dat is de vraag die centraal staat op Songs No One Will Hear, het vierde solo-album van Arjen Lucassen. Tegen de achtergrond van deze naderende ramp schreef hij acht nummers die vanuit uiteenlopende perspectieven een antwoord proberen te geven.

De nummers worden voorafgegaan door End Of The World Show, waarin Michael Mills als showmaster op humoristische wijze een inleiding geeft in het concept van dit album. Als verteller gidst hij de luisteraar langs de uiteenlopende reacties van de mensheid op de naderende ondergang.

The Clock Ticks Down is het eerste echte nummer van de plaat. Het start op Floydiaanse wijze rustig, om vervolgens uit te groeien tot een groots, dynamisch en meeslepend geheel. Lucassen zingt verrassend sterk en krijgt hierbij vocale steun van Irene Jansen, die een deel van de lead voor haar rekening neemt.

Daarna volgt Goddamn Conspiracy, een heerlijk rechttoe-rechtaan rocknummer met een sterk refrein. Joost van den Broek laat zijn Hammond heerlijk scheuren in de geest van Ken Hensley en Jon Lord. De combinatie van Lucassens zang en de achtergrondvocalen van Irene Jansen klinkt hier bijzonder krachtig.

Afwisseling blijft troef; juist die dynamiek vormt de grote kracht van dit album. The Universe Has Other Plans bouwt langzaam op en eindigt met een epische gitaarsolo van de maestro zelf. Het vrolijke, Beatlesque Shaggathon brengt lucht voor het aangrijpende We’ll Never Know, waarin Floor Jansen een ontroerende gastrol vervult.

Nadat Dr. Slumber zijn Blue Bus bij de plek van impact van de meteoriet heeft geparkeerd, pleit Lucassen in het akoestische Just Not Today ervoor te genieten van de tijd die resteert. Daarna volgt het hoogtepunt van de plaat: Our Final Song. Deze vijftien minuten durende achtbaan voert de luisteraar nog eens langs alle sferen die dit album te bieden heeft.

Waar recente albums van Arjen Lucassen soms wat te lijden hadden onder eenvormigheid en zelfcitaten, is dit een opvallend sterk werk geworden. Songs No One Will Hear is een meeslepende en avontuurlijke plaat waarmee de luisteraar zich volledig kan verliezen in het verhaal en ontsnappen aan de waan van de dag.

Mijn score in de review was 86 uit 100. Bij nader inzien schat ik het album nu iets lager in, maar nog steeds draai ik de plaat met veel plezier.

Score: 82/10

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl