Geese - Getting Killed (2025)

Ik mag graag kennis nemen van de mening van anderen om vervolgens mijn conclusies te trekken. Ik bekijk dus zo'n jaarlijstje om te zien of ik nog iets gemist heb - maar meestal blijkt daar een reden voor (nl: toch niet zo best als men doet voorkomen, en dus terecht gemist). Waarop ik me realiseer dat poprecensenten ook maar muziekliefhebbers zijn met een mening, niets meer niets minder. En soms met pretenties, als ze hun lijstje presenteren als 'beste' albums van het jaar.

Dus je loopt juist niet om die lijstjes van 'officiële' poprecensenten heen maar je zoekt ze bewust op. Dat doen velen en we trekken allemaal conclusies. Al weet ik van deze plaat hoegenaamd niets.

Doe daar dan eens wat aan man!

Ik ben daaromtrent in overleg met mijn kat.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat met deze opmerkingen in het achterhoofd een waardering van een schamele 1,5/5* echt bovenmatig karig is, niettegenstaande het feit dat de zanger zeker een acquired taste is die niet voor iedereen is weggelegd. Bijzonder hoe jij tot je cijfers en waarderingen komt.

THERE'S A BOOOOMB IN MY CAAAAAR!!!$#&$^%1?!

Ik ben weer lekker op tijd maar ook ik ben op de Geese-trein gesprongen.

Ik ken dit bandje nog van het debuut, met het leuke nummer "Disco". Heb dat album zelfs nog op cassette gescoord, zieke hipster dat ik d'r ben.

Maar dit is toch nog wel even andere koek. Door een hipstermuziekquiz ook het soloalbum van de zanger ontdekt en eens aangeslingerd, klinkt ook tof.

Kleine nuance, ik zoek lijstjes niet op maar je struikelt erover aan het eind van het jaar en leiden zelden tot nieuwe inzichten. Dus zo bezien is het zonde van je tijd en kun je er inderdaad beter omheen lopen. Maar je blijft hopen, he. Verder vind ik deze discussie niet zo interessant. For the record, ik vond dit een vrij pover muziekjaar. Als ik een top 10 zou moeten samenstellen zou ik de eerste 5 plaatsen leeg laten.

En als je een top 5 zou moeten samenstellen?

Daar was ik al bang voor. Panda Bear, Roger Waters, Stereolab, Tame Impala, Wolf Alice uit mijn hoofd.
Maar ik draai momenteel liever weer stuf uit 2024, zoals Cindy Lee, Tindersticks, The Cure , GIFT.

Dat hoor ik dus ook. Zelfs vals af en toe terwijl het muzikaal dik in orde is.

Een pover jaar zegt ie, Wolf Alice uit zijn top 5 scoort een schamele 2*. Je hebt kritische muziekluisteraars en dan heb je XQCmoi die dagelijks in een bad azijn baddert

Misschien heb ik een ander referentiekader dan jij Maussie, en kom jij pas kijken. Jouw azijn bestaat er namelijk uit een ander op zijn smaak aan te vallen - typisch onvolwassenengedrag; daar heb ik zelf niet zo'n behoefte aan.

Mijn nr. 1 van het afgelopen jaar. Met enige afstand zelfs, want het is lang geleden dat een plaat van een (relatief) nieuwe band me zo heeft gegrepen. Het is me inmiddels duidelijk geworden dat Cameron Winter zo'n once in a lifetime unieke songwriter is, waarvan je sterk het vermoeden hebt dat dit een hele grote gaat worden.

'Getting Killed' is de eerste plaat die ik van deze band heb gehoord. Geese klinkt los en strak tegelijk. Veel songs klinken tegelijk zowel als jamsessies en als popliedjes met een heerlijk rafelig randje en een lekkere ritmes. Origineel en authentiek. Waarbij origineel natuurlijk relatief is, want er zijn genoeg invloeden te horen. Zelf hoorde ik er Talking Heads in, maar ook the Strokes, Radiohead, Neutral Milk Hotel of de oude Nick Cave (ik hoor wel wat van the Birthday Party in 'Trinidad', daarom misschien dat Nick ook lovend was over deze plaat). Maar uiteindelijk heeft de band toch nadrukkelijk een eigen smoel. En dan te bedenken dat de leden pas begin 20 zijn (en dit hun derde plaat is).

Het is eigenlijk best bijzonder dat Getting Killed een weg heeft gevonden naar een groot publiek, want bonafide radiohits hoor ik hier niet. Daarvoor zijn de songs wat te eigenzinnig. En de zang van Winter is toch wel van de categorie 'love it or hate it'. Zelf houd ik wel van zangers die volledig opgaan in de muziek, ook al is het soms randje vals. Singles 'Taxes' en 'Au Pays du Cocaine' komen nog het dichtst is de buurt bij 'hits'. Meteen ook twee favorieten van mij. Maar ook 'Cobra', 'Husbands' en "Bow Down' zijn geweldig.
Het middenstuk zakt een klein beetje in, en de afsluiter 'Long Island City Here I Come' is mij iets te chaotisch. Tekstueel vooral mysterieus en abstract. De meeste nummers lijken te gaan over het willen ontsnappen aan een situatie waarin je verkeert, of een routine. Of zoals het klinkt op het titelnummer "I'm getting killed by a pretty good life".

4,5*

Ik vond het gelijk een goed album, maar als je dit blijft draaien wordt het voor mij alleen maar beter.