Geese - Getting Killed (2025)

https://www.youtube.com/watch?v=Phh3oVCtzBg
Eerste single gehoord en helaas is de video anders qua mix dan het daadwerkelijke nummer. Want met de betere mix is het een heel mooi nummer. Eerste kennismaking met deze band, maar ben benieuwd hoe dit album gaat uitpakken!

Tweede single Trinidad is ook uit. Geese gaat hier op de chaotische tour.

Inderdaad, wat is daar de bedoeling van?

Hier heb ik ongelooooooflijk veel zin in!

Zinin zinin, lekker tot nu toe❤️

Is het al vrijdag??

Wauw wtf is dit? De hoes is werkelijk waanzinnig. En dan nog de muziek..

Jemig, echt elk nummer is raak hier.

Holy moly, wat is dit joh? Wat een trip! Ben zeer enthousiast!

Ongelooflijk dit. Ik had geen idee, maar hier wacht ik al jaren op

Wat er precies gebeurt kan ik nog niet duiden, ik heb maar drie luisterbeurten op. Maar ik hoor wel dat dit een favoriet van me is.

Ik hoor mangum, yorke, young, 'zelfs' this is Lorelei, maar ook boon (ik ben heel benieuwd of er medestanders zijn in deze laatste).



Edit.... En beefheart... Heel veel beefheart

Ik kan hier voorlopig nog helemaal niks mee… denk ook niet dat het gaat komen.

En dir terwijl ik 3D country een goeie plaat vond

Wat de fuck is dit? Wat een kutmuziek.

Je hoeft niet per se te reageren hé? Als het je ding niet is kan je dat ook gewoon accepteren en doorgaan met je dag, i.p.v. slecht onderbouwde berichten achter te laten. 't Is maar een suggestie.

Mooi.

Ok boomer.

Ik ben niet bepaald fan van het gecroon van Cameron Winters en zijn neiging om zijn noten anderhalve minuut aan te houden, maar ik kan niet ontkennen dat dit retestrak in elkaar zit. Goede teksten ook. Kijken of ik me nog over mijn probleem met de zang heen kan zetten.

ben je op je kleine pikkie getrapt? Jammer…

Ik proef Small dick energy bij evenflow.
Vind dit album van Geese hun minste. Al schaar ik mij sowieso niet onder de die hard geese fans. Vond het debuut misschien toch het beste.

Sluit me hierbij aan. Iedereen heeft recht om muziek niet goed te vinden maar als je er niet louter sterren aan toekent, maar ook een pejoratieve term aan verbindt lijkt mij een uitleg op zijn minst op zijn plaats.

Update: gelukt. Cameron Winter blijft niet bepaald mijn favoriete zanger van het moment, maar instrumentaal is deze plaat echt om je vingers bij af te likken. Op zijn best wanneer er ruimte is voor wat gekte, zoals het heerlijk paranoïde Trinidad of de neurotische afsluiter. Wat mij betreft zetten ze die route voort richting de volgende plaat die er blijkbaar al aankomt, want de nummers die het dichtste bij Winters solomateriaal komen, zoals Half Real, zijn verreweg het minst interessant. In ieder geval voor nu eindelijk weer even een RYM-gehypet album waarbij ik het enthousiasme goed begrijp.

Was als ongeveer de enige rockliefhebber in de wereld niet zo onder de indruk van 3D Country, en het duurde ook even voordat deze goed bij me binnenkwam, maar inmiddels staat hij al een paar dagen op repeat en is het iedere keer genieten geblazen. Bow Down is misschien het opwindendste gitaarnummer dat ik dit jaar gehoord heb.

Ik heb nauwelijks nog tijd om albums te luisteren dus beluister ik heel fragmentarisch muziek.

Maar de singles van deze band triggeren me! Lekker spannend en dwars. Leuke kennismaking, ook al is dat al hun derde plaat.

Na de veelbelovende puntige postpunkplaat Projector gooide Geese het in 2023 over een andere boeg. 3D Country was een vreemde, bijna ongrijpbare countryrockermusical, een rockopera-klucht, waar telkens een ander deurtje geopend werd. Vaak hebben veelzijdige bands als Geese het langste bestaansrecht, al duurt het even voordat alles op zijn plek valt.

Getting Killed trapt met Trinidad en de overrijpe bluesstem van de jonge twintiger Cameron Winter af. Het is een koortsige track, vergelijkbaar met de bizarre wereld die Jim Morrison bij het epische The End schiep. Licht dagdromend, druggy hallucinerend, een tikkeltje shockerend en vooral heel vreemd. Een rariteitenkabinet, trippend op verkeerde dope. Alsof een uit Louisiana afkomstige jazzy begrafenisstoet naar New York is uitgeweken en daar een tijdlang bivakkeert. Kan het nog gekker? Jazeker, dit is slechts het begin.

Al snel wordt duidelijk dat Geese op Getting Killed voor een meer open free jazz-benadering kiest. Eigenlijk is dit het minst vreemde wat je van Geese kan verwachten. Juist deze brutale jonge honden mentaliteit past het beste bij de band, al laten ze vooral een frisse injectie aan cross-over horen. Het is een mengelmoes aan stijlen, waarbij Cameron Winter net weer een andere afslag neemt. De schreeuwerige dronkenmanszang zit zo prominent vooraan in de mix, maar ergens klopt het ook wel. Hiphop producer Kenny Blume past dit trucje eerder al bij Joe Talbot van IDLES toe en weet verrekte goed waar hij mee bezig is.

De zon schijnt in de zomerse psychedelische soul van het niets aan de hand verleidende liefdesdeuntje Cobra. Donkere beats ontfermen zich over de gospelklaagzang van Husbands. Het is een kruistocht tegen de bergen op, met de nodige tegenslagen, bijna gebroederlijk houdt Geese zich fier staande. Dan is de hersenspoelende overgang naar het stevig rockende titelstuk Getting Killed een ware verademing. Al mijmerend en croonend trekt een egotrippende Cameron Winter alle aandacht naar zich toe. Met een breed scala aan huis-tuin-en-keuken-percussie instrumentatie neemt Max Bassin het van de zanger over.

Publieksliefhebber Islands of Men wordt al twee jaar lang live gespeeld en kan je gerust als het fundament van Getting Killed beschouwen. Deze hoeksteen staat voor de veelzijdigheid van Geese. Vanuit de rust opbouwen om in een helende lofzang te eindigen. Na een ongemakkelijke stilte gaat de track verder alsof er niks aan de hand is. Bijzonder dat er minimaal aan gesleuteld is en die jamsessie-belevenis volledig intact blijft. Een verdwaalde folkblazer sluit als ochtend ontwaker aan, niks is onmogelijk, we hebben hier met Geese te maken, daarbij gelden geen grenzen. Had ik Geese al een hedendaagse cross-over band genoemd?

Het samenspel tussen bassist Dominic DiGesu en gitarist Emily Green ontaardt in de geniale discofunk groove van het hemelse 100 Horses. Hippie-ideologie met een drang naar liefde en geluk. De achterliggende gedachte is dat oorlogvoeren een zinloze bezigheid is, zeker als je de tijd ook met dansen kan vervullen. Niks nieuws onder de zon, maar juist nu zo hard nodig. Slechts het countryrock-intro van Half Real verraadt de link met het voorgaande album 3D Country. Verder sluit de benevelde sixties-psychedelica van Half Real vooral aan op de liefdesverklaring 100 Horses. Alleen een hersenoperatie kan de mensheid redden, een chirurgische ingreep waar al het kwade vakkundig verwijderd wordt.

Bij Au Pays du Cocaine liggen de drugsverwijzingen er dik bovenop. Een mellow, filmische luilekkerlandtrack met toch weer die ongecontroleerde verbale uithalen van Cameron Winter. Het kakofonische einde kondigt de bruisende onheilsfunkrock van het evangelische Bow Down aan. Totaal de weg kwijt, totale overgave. Taxes wordt vervolgens door demonische jungle-ritmes en een zuiverend koor ondersteund. Hemel en hel smelten in deze muzikale oerknal samen om tot een helend vrolijk postpunk-eindstuk te komen. In het manische op hol geslagen Long Island City Here I Come staat de opkomst van deze New Yorkse wijk centraal. De schijnwereld van Het Beloofde Land in een notendop.

Op Getting Killed doet Geese dus precies wat we van dit New Yorkse gezelschap gewend zijn: verwarring zaaien. Niet te vergelijken met de vorige albums, je kan Getting Killed gerust het White Album van Geese noemen. Voorlopig lijkt er dan ook nog geen einde aan de gekte van Geese te komen.

Geese - Getting Killed | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De postpunk van debuutplaat Projector hadden ze al op hun tweede album 3D Country van zich afgeschut. De gecontroleerde chaos die altijd al in hun sound zat, breiden ze hier nog verder uit. De gekte - in de goede zin van het woord - regeert over het algemeen en zet je vaak genoeg op het verkeerde been (Taxes bijv). Op bijvoorbeeld Getting Killed swingen ze op een Talkings Head achtige manier terwijl Islands of Men daarna een stuk ingetogener is met een jazzy ondertoon. Kortom, er valt genoeg te ontdekken op dit album. Toch mis ik voor mijzelf net een paar nummers die gelijk raak zijn of die ik snel los zou opzetten. Geese blijft hoe dan ook een interessante band die inmiddels wel hun plekje in de indie/rock scene hebben veroverd.

Zet dit niet aan tijdens het koken of werken o.i.d: je wordt er geheid knettergek van. Alleen met volle concentratie werkt het, en dan nog moet je eerst vrede sluiten met Cameron Winters stem: apart, scherp en onverbiddelijk op de voorgrond aanwezig. Wie het volhoudt, wordt rijk beloond met een briljant originele plaat.

Maar jongens, zo heftig is die stem toch helemaal niet? Alleen bij Half Real werkt het nogal op m'n zenuwen, verder is het prima te doen.

Da's grappig, ik vind juist dat zijn stem op Half Real met hier en daar wat gebruik van kopstem en background vocals het best uit de verf komt

Na een paar luisterbeurten kan ik 2 dingen concluderen: 1. Deze band is zeer welkom in de beige brei. 2. Ik wist even niet waar ik de funk, het ritme, de background vocals, de warme bass en timing van de vocalen (niet het stemgeluid) het best mee kon rijmen. Maar het kwartje viel zojuist: Zappa (ook het voorgaande album). Ik leer ze pas net (althans, bewust) kennen. De stem werkt soms op mijn zenuwen. Maar het album blijft me continu terug roepen. Dit smaakt naar meer.

Oja: Taxes | Live bij Jimmy Kimmel Klinkt goed

Te gekke plaat dit, jaarlijstjesmateriaal sowieso.
Ook de moeite waard: From the Basement sessie