Geese - Getting Killed (2025)

Na de veelbelovende puntige postpunkplaat Projector gooide Geese het in 2023 over een andere boeg. 3D Country was een vreemde, bijna ongrijpbare countryrockermusical, een rockopera-klucht, waar telkens een ander deurtje geopend werd. Vaak hebben veelzijdige bands als Geese het langste bestaansrecht, al duurt het even voordat alles op zijn plek valt.

Getting Killed trapt met Trinidad en de overrijpe bluesstem van de jonge twintiger Cameron Winter af. Het is een koortsige track, vergelijkbaar met de bizarre wereld die Jim Morrison bij het epische The End schiep. Licht dagdromend, druggy hallucinerend, een tikkeltje shockerend en vooral heel vreemd. Een rariteitenkabinet, trippend op verkeerde dope. Alsof een uit Louisiana afkomstige jazzy begrafenisstoet naar New York is uitgeweken en daar een tijdlang bivakkeert. Kan het nog gekker? Jazeker, dit is slechts het begin.

Al snel wordt duidelijk dat Geese op Getting Killed voor een meer open free jazz-benadering kiest. Eigenlijk is dit het minst vreemde wat je van Geese kan verwachten. Juist deze brutale jonge honden mentaliteit past het beste bij de band, al laten ze vooral een frisse injectie aan cross-over horen. Het is een mengelmoes aan stijlen, waarbij Cameron Winter net weer een andere afslag neemt. De schreeuwerige dronkenmanszang zit zo prominent vooraan in de mix, maar ergens klopt het ook wel. Hiphop producer Kenny Blume past dit trucje eerder al bij Joe Talbot van IDLES toe en weet verrekte goed waar hij mee bezig is.

De zon schijnt in de zomerse psychedelische soul van het niets aan de hand verleidende liefdesdeuntje Cobra. Donkere beats ontfermen zich over de gospelklaagzang van Husbands. Het is een kruistocht tegen de bergen op, met de nodige tegenslagen, bijna gebroederlijk houdt Geese zich fier staande. Dan is de hersenspoelende overgang naar het stevig rockende titelstuk Getting Killed een ware verademing. Al mijmerend en croonend trekt een egotrippende Cameron Winter alle aandacht naar zich toe. Met een breed scala aan huis-tuin-en-keuken-percussie instrumentatie neemt Max Bassin het van de zanger over.

Publieksliefhebber Islands of Men wordt al twee jaar lang live gespeeld en kan je gerust als het fundament van Getting Killed beschouwen. Deze hoeksteen staat voor de veelzijdigheid van Geese. Vanuit de rust opbouwen om in een helende lofzang te eindigen. Na een ongemakkelijke stilte gaat de track verder alsof er niks aan de hand is. Bijzonder dat er minimaal aan gesleuteld is en die jamsessie-belevenis volledig intact blijft. Een verdwaalde folkblazer sluit als ochtend ontwaker aan, niks is onmogelijk, we hebben hier met Geese te maken, daarbij gelden geen grenzen. Had ik Geese al een hedendaagse cross-over band genoemd?

Het samenspel tussen bassist Dominic DiGesu en gitarist Emily Green ontaardt in de geniale discofunk groove van het hemelse 100 Horses. Hippie-ideologie met een drang naar liefde en geluk. De achterliggende gedachte is dat oorlogvoeren een zinloze bezigheid is, zeker als je de tijd ook met dansen kan vervullen. Niks nieuws onder de zon, maar juist nu zo hard nodig. Slechts het countryrock-intro van Half Real verraadt de link met het voorgaande album 3D Country. Verder sluit de benevelde sixties-psychedelica van Half Real vooral aan op de liefdesverklaring 100 Horses. Alleen een hersenoperatie kan de mensheid redden, een chirurgische ingreep waar al het kwade vakkundig verwijderd wordt.

Bij Au Pays du Cocaine liggen de drugsverwijzingen er dik bovenop. Een mellow, filmische luilekkerlandtrack met toch weer die ongecontroleerde verbale uithalen van Cameron Winter. Het kakofonische einde kondigt de bruisende onheilsfunkrock van het evangelische Bow Down aan. Totaal de weg kwijt, totale overgave. Taxes wordt vervolgens door demonische jungle-ritmes en een zuiverend koor ondersteund. Hemel en hel smelten in deze muzikale oerknal samen om tot een helend vrolijk postpunk-eindstuk te komen. In het manische op hol geslagen Long Island City Here I Come staat de opkomst van deze New Yorkse wijk centraal. De schijnwereld van Het Beloofde Land in een notendop.

Op Getting Killed doet Geese dus precies wat we van dit New Yorkse gezelschap gewend zijn: verwarring zaaien. Niet te vergelijken met de vorige albums, je kan Getting Killed gerust het White Album van Geese noemen. Voorlopig lijkt er dan ook nog geen einde aan de gekte van Geese te komen.

Geese - Getting Killed | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De postpunk van debuutplaat Projector hadden ze al op hun tweede album 3D Country van zich afgeschut. De gecontroleerde chaos die altijd al in hun sound zat, breiden ze hier nog verder uit. De gekte - in de goede zin van het woord - regeert over het algemeen en zet je vaak genoeg op het verkeerde been (Taxes bijv). Op bijvoorbeeld Getting Killed swingen ze op een Talkings Head achtige manier terwijl Islands of Men daarna een stuk ingetogener is met een jazzy ondertoon. Kortom, er valt genoeg te ontdekken op dit album. Toch mis ik voor mijzelf net een paar nummers die gelijk raak zijn of die ik snel los zou opzetten. Geese blijft hoe dan ook een interessante band die inmiddels wel hun plekje in de indie/rock scene hebben veroverd.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #17 GEESE - GETTING KILLED

Ik leerde Geese kennen met ‘Projector’ in 2021 en dacht dat het hier een van de vele postpunkbandjes uit de windmillscene betrof. Geen slecht album, maar ook niets nieuws onder de zon. Met het gedacht een postpunkband aan het werk te zien, checkte ik ze een jaar later op Pukkelpop – en viel me dat even tegen zeg. Geen postpunk meer te bekennen, in plaats daarvan het ene rock’n’roll cliché na het andere. Achteraf gezien bleken het voorproefjes van ‘3D Country’, een plaat die bij mij totaal niet wilde landen.

‘Getting Killed’ is nogmaals een stijlverandering, maar wel eentje die ik kan smaken. Geen postpunk of 13 in dozijn rock, maar best originele, quirky rockmuziek. Het was me al lang duidelijk dat de heren van Geese getalenteerde muzikanten zijn, maar op hun derde plaat weten ze ook wat emoties bij mij losmaken. Binnenkort ga ik me misschien nog eens wagen aan ‘3D Country’.