The Last Dinner Party - From the Pyre (2025)

Top single ( hoewel ik de live versie nog beter vond) en second best dat live ook al geweldig was. Ik kijk er enorm naar uit. Debuut was m’n persoonlijke favoriet van 2024.

Afgelopen halfjaar 2x gezien: Pinkpop en op Tramlines festival in Sheffield. Beide keren waren ze de absolute hoogtepunten van beide festivals. Ze kennen hun klassiekers, Abigail Morris klinkt bij vlagen als Kate Bush, maar ze maken daar toch hun eigen unieke geluid van. De single This is The Killer Speaking is live nog veel beter dan nu op plaat. Als dit album ook maar enigszins in de buurt gaat komen van hun debuut of zelfs nog net iets beter, dan voorzie ik een prachtige toekomst voor deze dames.

Ik heb het album in ieder geval alvast besteld!

Ook mooi dat ze hun moeilijke tweede zo snel de wereld al inslingeren, mijn verwachtingen zijn hooggespannen.

Dat gevoel heb ik ook wel. Hopelijk komen hun live kwaliteiten goed over op plaat.

Agnus dei en The scythe werden dit weekend ook voor het eerst live gespeeld.

5 september komt de nieuwe single: The scythe

Zin in; 'This Is the Killer Speaking' heeft een onverwacht Fiona Apple-achtig randje.

Second best wordt de volgende single op 01-10. Al vaak live gespeeld. Terug een meer uptempo nummer.

Second best nu ook gehoord en net als bij de vorige twee mis ik iets. Live zijn de nummers gewoon beter. Missen ze James Ford als producer? Het zit niet altijd even juist. Ik keek ongelooflijk uit naar het album maar heb m’n verwachtingen al bijgesteld. Ik denk dat dit een net niet album wordt maar ze mogen me verrassen.

Vorig jaar wist Prelude to Ecstasy mijn top 10 te halen. Genoeg reden om enorm naar dit album uit te kijken, maar gek genoeg gebeurde dat niet echt.
Moeilijk te verklaren waarom, waarschijnlijk omdat ik nog zo geniet van het debuut en dit zo snel volgt.

Het stond op een laag pitje zullen we maar zeggen, maar dat wil niet zeggen dat ik het pitje wat hoger zet als ik het kan beluisteren uiteraard. De singles zijn wat langs me heengegaan, dus ik kan het album in z'n geheel zonder grote voorkennis tot me nemen.

En dan start het album met Agnus Dei, wat een kitscherig, bijna musical-achtig nummer blijkt te zijn en ik ben gelijk helemaal wakker. Want ik hou hier wel van!

En dat (ietwat brutale) musical-gevoel blijft het hele album hangen. Maar het is vooral het barokke, zwierige geluid dat hier voor zorgt. En dan de zang. Het is en blijft zo fijn. Plus een beetje Frans in Rifle.... lekker hoor.

Bij het intro van Woman Is a Tree wil je toch bijna 'easy come easy go, will you let me go' gaan zingen, of anders het akoestische deel van Queen's Prophet Song?! Wees gerust: het is geen Queen-imitatie poging verder, alhoewel ik naast de veelvuldige ABBA-vergelijking ten tijde van het debuut nu best wel een beetje Queen kan toevoegen (I Hold Your Anger).

From the Pyre blijkt een warm album; heerlijk om zo de donkere dagen tegemoet te gaan met een Last Dinner Party die ons nog even beglittert met een gouden gloed.

Deze zag ik even niet aankomen. Wat mij betreft net zo sterk als het debuut. Een beetje anders, maar toch ook heel herkenbaar.

https://www.nieuweplaat.nl/album/the-last-dinner-party-from-the-pyre/

Er zijn in 2024 weinig debuutalbums geweest die meer indruk hebben gemaakt dan dat van The Last Dinner Party: Prelude To Ecstasy. En slechts anderhalf jaar later is daar al de opvolger met de titel From The Pyre. De weinige tijd tussen het debuut en haar opvolger kan meerdere redenen hebben: blakende creativiteit en het benutten van het momentum zijn er twee van. Het zorgt ervoor dat we From The Pyre enigszins met argusoren beluisteren.

De songteksten hebben, wellicht nog meer dan op de eerste lp, (wederom) een eigenaardige inhoud. Zo heeft het lied Agnus Dei (vertaald: het lam van God) een vreemde mix van Bijbelse symboliek en romantische erotiek, waarbij het klinkt alsof religieuze verering de bron is van persoonlijk lijden dat uiteindelijk leidt tot de ondergang. Een tekst die zowel geopolitiek als individueel geïnterpreteerd kan worden. Wat te denken van een openingszin als ‘Let the snake bite/Let her crawl under your skin’ in het nummer Count The Ways. De slang – een klassiek symbool van verleiding en kennis – doet hier dienst als brenger van vergif en besmetting. Daarmee verandert een liefdesverhaal met een paar pennenstreken in een doodsritueel. Op deze manier krijgen veel van de tien tracks op dit album iets Halloween-achtigs: macabere beeldtaal, theatrale overdrijving en speelse horrorromantiek.

Muzikaal wordt een minstens zo grote trukendoos opengetrokken: dramatische orkestraties, vocalen die klinken als heksenbezweringen en onvoorspelbare ritmes. Woman In A Tree en Second Best zijn exemplarisch voor al wat The Last Dinner Party aan hectische, ontregelende barokpop in huis heeft. En daarin schuilt een beetje het probleem met deze plaat: het is nieuw, het is volgepropt, en toch klinkt het als een herhaling van zetten. The Last Dinner Party beweegt zich op From The Pyre ergens tussen artpop en theatrale rockopera, met evenveel overdaad als emotie en evenveel plezier als ernst. Zelf zeggen ze daarover: “We hebben gekozen voor het maken van plezier, in plaats van het voelen van de gigantische druk na zo’n succesvol debuut.” Toch ligt het gevaar op de loer dat het vijftal, in een vlaag van overkill, je soms op de lachspieren gaat werken.

Ter compensatie (mocht het nodig zijn) heeft The Last Dinner Party richting het einde van het album nog een mooie klassieke ballade in petto met Sail Away. De slotzinnen van dit lied – ‘Take you with me anywhere/I’ll take you everywhere’ – vormen een aardig, bedoeld of onbedoeld, bruggetje naar het laatste lied Inferno. Dat nummer hangt fonetisch tegen Fleetwood Macs Everywhere uit 1987 aan, met Elton John op piano á la Tiny Dancer uit 1972. In dit slotlied worden religieuze martelaren en symbolen van lijden en zonde kriskras door elkaar gebruikt om uiting te geven aan de gedachte dat lijden een vorm van kunst is. ‘And cowardice is prettiest in a nice dress,’ zingt Abigail Morris. Ze raakt hier een alomvattend The Last Dinner Party-motief: zonde, al dan niet verpakt in schoonheid. De voorzichtige conclusie is daarmee dat From The Pyre misschien wel ’s werelds eerste echte Halloweenalbum is geworden – bedoeld of onbedoeld.

Op het eerste gehoor een waardige opvolger van het debuut en daarvoor hulde. We gaan horen of dit album voor mij een blijvertje wordt.

Misschien heb ik wat gemist, maar is dit bekend geworden door het Songfestival of zo?

Nee, gewoon op de ouderwetse manier, door goede singles uit te brengen, veel te touren en vervolgens een geweldige debuutplaat te lanceren. Niks hype, puur op eigen kracht.

Grapjas.....op zoek naar reacties zeker? Nou je hebt er al twee.
Inhoudelijk nog iets te zeggen?

Ja, je hebt het duidelijk gemist... Dat is reactie nummer 3. Het werkt wel, moet ik zeggen.

Er zit geen gebrek aan ideeën, talent of muzikale kunde, ze kunnen zingen, spelen en duidelijk iets bedenken. Alleen doen ze alles tegelijk. Een nummer als Inferno klinkt alsof drie verschillende songs aan elkaar zijn geplakt en vervolgens zijn uitgevoerd door The Rocky Horror Show.

Dat theatrale ligt me gewoon niet, hetzelfde gevoel dat ik heb bij Florence Welch of Queen. Het is dus simpelweg niet mijn ding. Hopelijk komt er ooit een producer die wat meer focus aanbrengt, al hebben ze duidelijk succes, dus mijn mening zal weinig verschil maken.

Ik geef geen score; dat zou niet eerlijk zijn.

Nou allereerst dat je redelijk onaardig bent. Zulke aannames doen zonder iemand te kennen..

Ten tweede... Ja, ik heb inhoudelijk wel iets te zeggen. Ik vind de muziek mwoah en iets te theatraal, vandaar de associatie. Ik kan nog altijd weinig met vrouwenstemmen en toch probeer ik zo nu en dan een albumpje mee te pikken. Ik kan hier helaas niet zoveel mee.

En dit is jouw bijdrage?

Ik vind het een beetje klinken als songfestival-muziek eigenlijk, ik weet niet of iemand eerder die associatie al heeft gemaakt maar ik kan hier weinig mee.

Een vriendin van me vond dit ook veel te theatraal toen ik het opzette, dus ik kan het me goed voorstellen! Zouden ook prima op het Songfestival kunnen staan.

Wel als winnaar hoop ik dan.

Stuurde GB maar eens iets fatsoenlijks als Last Dinner Party...

Daar zit dan wel wat in...

They did it again. De eerste luisterbeurt viel tegen. Maar een aantal luisterbeurten later komt de klasse toch weer bovendrijven. Ik vind niet meteen mindere tracks maar ook minder uitschieters zoals op het debuut. Een track by track review volgt nog.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Last Dinner Party - From The Pyre - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Last Dinner Party - From The Pyre
The Last Dinner Party begon aan het begin van 2024 als een heuse hype, maar maakte de belofte waar met een geweldig debuutalbum, waar de vijf vrouwen op het deze week verschenen From The Pyre nog een schepje bovenop doen

Ik hou over het algemeen van ingetogen popsongs, maar hiervoor ben je bij de Britse band The Last Dinner Party meestal aan het verkeerde adres. Ook op hun tweede album staan de vijf vrouwen uit Londen over het algemeen garant voor behoorlijk theatrale en soms bijna bombastische popsongs. Het zijn echter wel hele leuke popsongs en vaak volstrekt onweerstaanbare popsongs. In muzikaal opzicht sleept de Britse band er van alles bij en dat doet The Last Dinner Party ook in vocaal opzicht, zeker wanneer de uitstekende zang van Abigail Morris wordt omringd met fraaie koortjes. Objectief beschouwd is de muziek van The Last Dinner Party teveel van alles, maar het pakt echt fantastisch uit.

Voor mijn gevoel is het debuutalbum van de Britse band The Last Dinner Party nog helemaal niet zo oud, maar Prelude To Ecstasy gaat inmiddels toch alweer ruim anderhalf jaar mee. Bij het verschijnen van het debuutalbum aan het begin van 2024 leek de compleet uit vrouwen bestaande band me nog vooral een enorme hype, maar met zowel het album als met de indrukwekkende liveoptredens die volgden hebben Abigail Morris, Aurora Nishevci, Emily Roberts, Lizzie Mayland en Georgia Davies laten horen dat ze wel degelijk veel te bieden hebben.

De muziek van The Last Dinner Party werd na de release van Prelude To Ecstasy vergeleken met de muziek van onder andere Queen, ABBA, Kate Bush, Sparks, David Bowie en Florence & The Machine en werd hier en daar zelfs in het hokje musical geduwd. Voor alles was wel iets te zeggen, al hoorde ik de link met musicals gelukkig niet en in plaats hiervan hoorde ik wel een vleugje Siouxsie & The Banshees, maar de Britse band maakte wat mij betreft vooral hopeloos verslavende popsongs met de geweldige stem van Abigail Morris als smaakmaker.

Alle reden dus om nieuwsgierig te zijn naar het tweede album van de Britse band en dat album is deze week verschenen. De band werkt op haar tweede album met producer Markus Dravs, die onder andere werkte met Arcade Fire, Wolf Alice en Florence And The Machine, en rekruteerde voor de mix de legendarische Alan Moulder, die een cv heeft om bang van te worden. Het zorgt er voor dat het tweede album van The Last Dinner Party nog wat grootster en meeslepender klinkt dan het debuutalbum van de band.

The Last Dinner Party doet op From The Pyre geen poging om zichzelf opnieuw uit te vinden. Het tweede album van de band ligt in het verlengde van het terecht zo geprezen debuutalbum, maar is in alle opzichten nog net wat beter. Ook de muziek op From The Pyre is weer behoorlijk stevig ingezet en bij vlagen bijna bombastisch, maar echt uit de bocht vliegen doet de band nooit.

Wat voor de muziek geldt, geldt ook voor de zang van Abigail Morris, die uitpakt met bij vlagen behoorlijk theatrale zang, maar ook mooi en trefzeker zingt. Het is een stem die vaak wordt ondersteund met heerlijke koortjes, die de songs van The Last Dinner Party nog wat onweerstaanbaarder maken.

Overdaad schaadt en in meerdere opzichten lijkt op From The Pyre sprake van overdaad, maar op een of andere manier blijft The Last Dinner Party op haar tweede album altijd aan de goede kant van de streep en dat is knap. Ik moest ruim anderhalf jaar geleden wel even wennen aan de uitbundige muziek van de vijf vrouwen uit Londen, maar uiteindelijk viel ik als een blok voor de muzikale en vocale verleidingen van The Last Dinner Party.

Aan From The Pyre hoefde ik niet te wennen, want het album sluit naadloos aan op zijn voorganger. Ik kon dus direct genieten van de aanstekelijke popsongs van de band en van de echt fantastische zang van de frontvrouw van de band. From The Pyre klinkt een beetje als een verzamelaar met al die bijna over de top popsongs die je de afgelopen decennia koesterde, maar de popsongs van The Last Dinner Party zijn gloednieuw, wat het nieuwe album alleen maar knapper maakt. De band gaat op haar nieuwe album overigens zeker niet alleen maar voluit, wat From The Pyre nog wat knapper maakt. Het altijd lastige tweede album is voor The Last Dinner Party al met al een makkie. Erwin Zijleman

Combineer dit met de tracklist van het eerste album en je hebt een concert waar ik 100x kaartjes voor zou kopen dan welke songfestival, tiktok of huidige top 40 act dan ook. Of zoals Brian May zelf al liet blijken: wat zijn deze vrouwen een verrijking van het huidige muzikale landschap. Chapeau!

Deze tweede plaat kon natuurlijk nooit-nooit-nooit zo veel indruk maken als de eerste. We hebben immers al kennis mogen maken met de kunsten en kunde van de dames, dus we hadden een idee wat we zouden kunnen verwachten. Ik vind het daarom des te knapper dat ze niet volledig zijn doorgegaan op de vorige plaat, maar juist naar diepgang hebben proberen te zoeken. Ik vind hierdoor de liedjes minder spectaculair en -oke, ik gebruik het woord dan ook maar- theatraal, maar daar staat tegenover dat het een gelaagdere luisterervaring is. Knap!

Het is niet vanzelfsprekend dat een band vrij snel na een debuut al een opvolger uitbrengt. Het etiket ‘de lastige tweede’ etiket staat immers voor de verwachtingen die de buitenwereld oplegt. Maar vergeet ook niet dat men vaak al jaren aan nummers heeft gesleuteld en men in een dusdanige creatieve fase verkeerde dat er vaak genoeg restmateriaal achtergebleven is om mee aan de slag te gaan. Zo verschijnt amper anderhalf jaar na Prelude to Ecstasy al From the Pyre, de tweede plaat van The Last Dinner Party.

De formule werkt, dus waarom niet op diezelfde lijn doorgaan? Prelude to Ecstasy is een redelijk opgewekt barok glamrock-album met een hoog sprookjesgehalte. Sprookjes lopen over het algemeen niet goed af en worden voor kinderen geromantiseerd. From the Pyre is een tikkeltje duisterder en realistischer, maar aan de basis verandert er bar weinig. De gedragen voordracht van frontvrouw Abigail Morris bepaalde het grote verschil met haar mannelijke tijdgenoten. Het snelle succes heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ze zich in het groeiproces nu vooral volwassener en directer presenteert.

Dus de twee albums zijn verder inwisselbaar? Zeker niet! Laten we stellen dat op Prelude to Ecstasy perfecte popliedjes staan en dat From the Pyre diepgaander en gewaagder is. Minder ABBA en meer Arctic Monkeys, met hier en daar een klantvriendelijke bubblegum-uitspatting. From the Pyre openbaart zich als een afgekeurd Disney scenario dat ergens achter in de kast lag te verstoffen. Agnus Dei, de wedergeboorte van de koning, of mag Abigail Morris zich in de gothic-folk van Rifle de rechtvaardige opvolger van ijskoningin Siouxsie Sioux noemen? En dan kom je tot de ontdekking dat The Last Dinner Party letterlijk naar het Laatste Avondmaal verwijst, een gedachte die nooit eerder bij mij opgekomen was.

Verlos ons van het kwade, maar niet voordat we die gifbeker hebben leeggedronken. Dronken van geluk beproeven we de lusten van het bestaan, soms stiekem, dan weer juist uitbundig. Het sensuele Count the Ways telt de verleidingskansen en calculeert het vermogen tot bedriegen in. Liefde moet ondraaglijk zijn, liefde moet pijn doen, men moet lijden om tot een genot te komen. De vrouw als het opperwezen, geworteld in Woman Is a Tree. De liefde is haar wapen, de takken houden je in een wurggreep. Het menselijke aspect zit hem vooral in de meer rustige passages van het tweede gedeelte van From the Pyre. De dood is niet alleen een vriend, het is tevens een sluipmoordenaar die levens opeist. Het overlijden van Abigail Morris’ vader staat daar op de voorgrond. Acceptatie, verwerken en loslaten.

Het is een beproeving, een nachtelijke heksensabbat. Second Best vraagt het uiterste van The Last Dinner Party. Nooit met een tweede plek instemmen, altijd voor het maximale gaan. Geen onderdrukking, dan liever strijdend ten onder gaan. Emancipatie afdwingen en als een femme fatale verwarring en onrust zaaien. The Last Dinner Party bewijst in ieder geval dat ze niet alleen op een poppodium thuishoren, maar tevens een plek in het theater kunnen afdwingen.

The Last Dinner Party - From the Pyre | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Volgens mij ben je aan het trollen, maar ik sluit niet uit dat je oprecht in de war bent met Remember Monday, de Britse inzending van 2025. Dat was een soort Temu-Last Dinner Party.

De plaat betreedt in het VK de albumlijst op #2. Net als bij hun debuut vraag ik Roxy6: wat vinden wij hiervan?

Ik heb 'm tot dusver één keer gedraaid, vorige week tijdens een lange autorit en zo goed kunnen luisteren. Was voorzichtig positief.

\Het debuutalbum heb ik anderhalf jaar geleden vrij snel aangeschaft, even dacht ik dat het 'the next big thing' zou zijn, maar na enige weken bleek dat ik niet een overdreven behoefte had om dit album heel vaak te beluisteren, maar zo af en toe….

Deze week heb ik het nieuwe album een keer helemaal van A-Z geluisterd en ik werd niet echt uit mijn stoel geblazen van enthousiasme….
Ik ben bang dat TLDP op mij niet het effect heeft dat bijvoorbeeld Lana del Rey of een Marina (voorheen met & the Diamonds) op mij hadden destijds bij hun debuten. En die zijn daarna voor mij enkel nog maar gegroeid.

Deric Raven hierboven vraagt zich af of Abigail, de frontvrouw bij TLDP een rechtvaardig opvolger zou zijn van Siouxsie, maar dan denk ik dat ze nog wel even te gaan heeft. Laatstgenoemde beschikt namelijk over een groot en indrukwekkend oeuvre en heeft haar sporen ruimschoots verdiend gedurende vele jaren.

Maar het tweede album is een voortzetting van het gebodene op het debuut, in die zin kan het zeker zo zijn dat ze met het overgebleven materiaal aan de gang zijn gegaan voor de tweede worp.
.
Iets wat Kate Bush ook deed toen zij binnen het jaar van haar grootse debuut The Kick Inside met de ook indrukwekkende opvolger Lionheart tevoorschijn kwam.
Maar ja, dat is wat mij betreft van een andere grootte

Als groot Kate Bush fan beaam ik dat natuurlijk, maar als we heel eerlijk zijn en ervan uit gaan dat dit in die tijd werd uitgebracht. Zouden we er dan misschien hetzelfde over gedacht hebben?

Denk dat de impact dan heel anders zou zijn en je ook anders tegen dit soort bands aan zou kijken. Of draai het om: zou Kate nu de eerste twee albums uitbrengen, zou ze dan ook hetzelfde effect voor elkaar krijgen als toen? Iets in mij zegt toch van niet, dan is het misschien gewoon een goed album, misschien wel beste van dit jaar en daarna weer door, waar de albums nu voor altijd als klassiekers blijven hangen.