Anna von Hausswolff - Iconoclasts (2025)

Facing atlas, stardust en the whole women zijn favoriet hier!

Nog nooit van deze dame gehoord.....Struggle With The Beast Dit album moet op elke 2025 lijst staan... Wat een plaat man!!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Anna von Hausswolff - ICONOCLASTS - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Anna von Hausswolff - ICONOCLASTS
De Zweedse muzikante Anna von Hausswolff maakt al een jaar of vijftien bijzondere muziek en voegt met ICONOCLASTS een heftig maar bij vlagen ook wonderschoon album toe aan haar unieke oeuvre

Meestal vind ik een album mooi of juist niet mooi, maar bij beluistering van de albums van Anna von Hausswolff schiet mijn oordeel steeds weer een andere kant op. Het is niet anders bij beluistering van ICONOCLASTS dat ik bij vlagen echt betoverend mooi vind, maar minstens net zo vaak veel te heftig en pompeus. De Zweedse muzikante doet soms echt alles goed in haar fascinerende songs, maar ze is me soms ook volledig kwijt. Ik heb soms echt helemaal niets met ICONOCLASTS, maar het album is ook te mooi en bijzonder om te laten liggen. Ik zal het juiste moment moeten vinden voor de muziek van Anna von Hausswolff, want ICONOCLASTS laat me op een of andere manier niet los.

Precies tien jaar geleden schreef ik een recensie over het album The Miraculous van de Zweedse muzikante Anna von Hausswolff. Het is een album dat ik sindsdien niet meer heb beluisterd, maar in 2015 schreef ik er het volgende over: “The Miraculous is meer dan eens bombastisch en theatraal en hiernaast zo donker dat het vaak muziek is om bang van te worden, maar als je er voor in de stemming bent is het ook muziek van een enorme schoonheid. Anna von Hausswolff voorziet al haar songs van bijzondere spanningsbogen. De ene keer wordt je compleet weggeblazen door de zwaar aangezette klanken, het volgende moment houdt Anna von Hausswolff haar muziek opvallend klein, maar weet je dat een uitbarsting nooit ver weg kan zijn. The Miraculous raakt aan de muziek van The Swans, maar als Anna von Hausswolff kiest voor net wat toegankelijkere songstructuren hoor je ook wat van Kate Bush, terwijl de combinatie van orgel en zwaar aangezette zang juist weer doet denken aan Nico.”

Het is een omschrijving die me nieuwsgierig maakt naar de muziek van Anna von Hausswolff, maar die me ook afschrikt. Na The Miraculous heb ik geen album van de Zweedse muzikante meer besproken en ook het deze week verschenen ICONOCLASTS kwam niet door mijn eerste selectie. Aangemoedigd door een flink aantal zeer lovende recensies ben ik het blijven proberen met het album en uiteindelijk hoorde ik toch genoeg moois om te vallen voor de muziek van de Zweedse muzikante.

ICONOCLASTS duurt bijna 75 minuten en is net als het album dat ik tien jaar geleden besprak een vat vol tegenstrijdigheden. Het album opent met een behoorlijk eclectisch geluid met flink wat blazers maar ook atmosferische klankentapijten die de Scandinavische oorsprong van Anna von Hausswolff verraden. Het is zware kost, maar ook fascinerend mooi.

Ook als de Zweedse muzikante zingt kan het twee kanten op. Haar zang is soms stevig aangezet, maar ze kan ook meer ingetogen zingen. Ik vind de zang op ICONOCLASTS soms betoverend mooi maar soms ook beangstigend. Hetzelfde geldt voor de muziek. Het is muziek die soms fascinerend avontuurlijk is en prachtig beeldend, maar ik hoor ook stukken muziek waar ik veel minder mee kan.

De muziek van Anna von Hausswolff wordt dit keer vergeleken met alles van Dead Can Dance tot Kate Bush. Dat is deels herkenbaar, maar aan de andere kant gaat het meeste vergelijkingsmateriaal zo kort mee dat vergelijken eigenlijk zinloos is. ICONOCLASTS, dat gastbijdragen bevat van onder andere Iggy Pop en Ethel Cain, is voor mij ook na vele keren horen nog een lastig album. Soms vind ik het prachtig en soms heb ik er niets mee en geldt niet alleen voor de verschillende songs op het album, maar ook voor de verschillende passages binnen songs.

Even een geschikte playlist maken zit er dus ook niet in, waardoor ik de keuze heb tussen ICONOCLASTS volledig negeren of juist volledig ondergaan. Ik kan hier geen consistente keuze in maken, want ook die verschilt over de tijd. Het nieuwe album van Anna von Hausswolff lijkt me een prachtige soundtrack bij een heftige onweersbui of een fantastische oppepper na een minder leuke dag, maar er zijn ook heel veel momenten waarop ik echt helemaal niets kan met de bij vlagen wonderschone maar soms ook bijzonder heftige muziek van Anna von Hausswolff. Intrigerend album. Erwin Zijleman

Na een week intensief luisteren is het album volledig ingedaald en wat een plaat heeft Anna opnieuw afgeleverd. Ze levert wederom een indrukwekkend werk af dat zich moeiteloos tussen mijn favorieten schaart. Haar karakteristieke stem komt op dit album prachtig tot zijn recht, krachtig, expressief en zonder enige terughoudendheid. De productie is groots en meeslepend, en waar sommigen dat wellicht als overweldigend kunnen ervaren, vind ik het juist de perfecte aanvulling op haar vocale intensiteit. Haar stem draagt het geheel moeiteloos en vult de ruimte als een orkaan, meeslepend en onweerstaanbaar.

Met dit album lijkt Anna een breder publiek aan te spreken, al blijft ze voor velen nog steeds een ongrijpbare artiest. Haar muziek blijft eigenzinnig en een tikje vreemd, en juist dat maakt haar zo authentiek. Ze kiest niet voor de makkelijke weg of de meest toegankelijke sound, en dat siert haar. Die eigenheid maakt dit album niet alleen krachtig, maar ook eerlijk en bijzonder.

Lux van Rosalía beluisterd op de koptelefoon en daar moest ik wel even van bijkomen. Iconoclasts stond erna geprogrammeerd (ja, ik doe mezelf wel wat aan) en ik besloot de zit op deze manier wat langer te maken.

Mijn hemel, Lux kwam binnen en Iconoclasts zou ook zomaar nog dat halfje erbij kunnen gaan krijgen door een zeer intensieve luisterbeurt via koptelefoon. Ik was natuurlijk al enthousiast, maar ook hier net even die andere beleving. Juiste moment wellicht.

Deze twee dames doen goede zaken bij mij. Héél goede zaken kan ik wel zeggen.

Op het eerste gehoor klinkt haar muziek intrigerend, duister en ongrijpbaar - elementen waar ik absoluut voor te porren ben, maar toch heb ik wat moeite met Anna. Het is muzikaal ook een beetje zielloos en vind het wat gemaakt overkomen. Hetzelfde heb ik met haar zang: ze komt daarin niet oprecht op mij over, ze zwalkt een beetje met haar stem. Alsof ze nog op zoek is naar een toon die het beste aanslaat bij het publiek. Alsof het haar nog steeds niet gelukt is door het grote publiek op een schilt te zijn gehesen.

Idem hier. Ook maar eens beluisteren met koptelefoon dan

Ondanks dat dit een dik viersterrenalbum is, bekruipt mij toch het gevoel dat het nog beter had gekund. Neem nou zo'n Struggle with the Beast. Ja het als stand-alone track zou het zeker werken. Maar in het album geheel vind ik het toch minder uit de verf komen. Je zit in een keer in die groove, waarbij je 8 minuten min of meer in blijft. Het bouwt niet naar een echte climax toe, of het bouwt niet af naar een soort emotioneel niveau. Bij Facing Atlas is dat wel het geval, waar je een duidelijke opbouw hebt en waar Anna duidelijk schittert in haar vocalen. Ook bij Iconoclast werkt die opbouw erg fijn.
Wat mij betreft is het album dus wat te lang, mist het wat balans, en mist het bepaalde emotionele ankerpunten (gelukkig staat Unconditional love wel nog relatief laat in de plaat).

Muzikaal vind ik dit best wel erg goed. Spanning, sereniteit, sfeer, erg sterk gedaan.
Maar ik knap wel ernstig af op het nasale gezang, vind het echt niet mooi gezongen. Dit had echt heel veel mooier gekund. Not my cup of tea, qua zang.

nou je maakt mij nieuwsgierig

de vergelijking die muziekliefhebbers maken met Kate Bush gaat mank. Die komt niet in de buurt van de fantastische Hauswolff

Muzikaal heb je een punt, maar zangtechnisch kan Anna niet aan Kate tippen.
Niettemin is dit een fijn album, die voor mij op paar momenten op haar zang schuurt tegen tenenkrommend.

Kate Bush haal ik er niet direct uit, wel artiesten uit de 4AD stal (Cocteau Twins en Dead Can Dance). Ze heeft het eigenzinnige van een Bjōrk vermengd met een veelvoud aan gothic metal bands. Iedereen haalt er weer wat anders uit, dat is het mooie van muziekbeleving. Wel voor mij een van de ontdekkingen van het verder best magere 2025.

Met een mix aan verwoestende postrock drones, kathedraal vullende pijporgelklanken, zwartgallige doem en een horror scenario aan duistere folk definieert Anna von Hausswolff vrijwel de gehele Zweedse muziekscene naar haar eigen gecreëerde maatstaven. Toch is haar grootste wapen haar neoklassieke engelen stemgeluid, waarmee ze tot tergende hoogtes reikt. Het levert monumentale albums als The Miraculous en het decadente Dead Magic op, maar na het in 2020 verschenen All Thoughts Fly richt ze haar aandacht op het amper opgevallen industriële noise gezelschap Bada. Anna von Hausswolff verdwijnt naar de achtergrond, en het blijft angstig stil.

Haar terugkeer is meer dan een verademing. Op eerder werk doet Anna von Hausswolff haar best om de schoonheid uit de duisternis te filteren, op Iconoclasts laat ze die duisternis grotendeels achterwege. Het meer elektronische Iconoclasts is lichter van toon, al pakt ze wel bombastisch groots uit. The Beast is de ontwaking van een geheimzinnig mythisch wezen uit een eeuwigdurende winterslaap. The Beast bezit de liefdevolle aantrekkingskracht en de angstige afwijzing van het vampirisme. Gothic romantiek met een mespuntje aan verzachtende new age. Niet alleen het kenmerkende toetsenwerk mag het inluiden, er is tevens een belangrijke plek voor gastsaxofonist Otis Sandsjö weggelegd, en dat is zeker niet de enige muzikale verrassing op Iconoclasts.

Facing Atlas heeft een prachtige, bijna serene sprookjesachtige dreampop opbouw. Een typerende jaren tachtig track welke nog het beste op het 4AD label van Ivo Watts-Russell te plaatsen valt. Anna von Hausswolff in de rol van Moeder Aarde die de getergde planeet op haar fragiele schouders met zich meedraagt. De duisternis van het eerdere werk breekt zich open, en daaronder is een sprankje aan licht en hoop zichtbaar. Krachtig, episch, indrukwekkend.

Er zitten de nodige glamrock invloeden en dance lagen in het Iconoclasts titelstuk verweven. Iconoclasts flirt met oeroude strijdbare Viking tradities en geeft er een eigen draai aan. Na het toegankelijke begingedeelte openbaren de geheimen zich. Er volgt een onverwachte stormvloed aan ritmische tegenslagen, soms afstotend, dan weer hypnotiserend zuigend. Het is een vrije val in de diepte, zonder einde, zonder controle. Anna von Hausswolff bezit het vermogen om die totale overgave op te wekken. Dit overstijgt die normale muziekbeleving, dit is een ander soort van bewustwording, uniek in zijn soort. Ook nu is daar de aanwezigheid van saxofonist Otis Sandsjö, die zoveel rust in het geheel brengt.

Punkgod Iggy Pop is de volgende verrassing op Iconoclasts. Na de The Whole Woman donderslagen en de verzachtende folk zang van Anna von Hausswolff wordt deze legende subtiel geïntroduceerd. Iggy Pop, de op leeftijd zijnde zwalkende crooner, die een ander soort doorleefde kwetsbaarheid naast de moederlijke klaag emoties van Anna von Hausswolff etaleert. Een prachtige ballad tussen twee zielen die naar elkander op zoek gaan, maar die elkaar net niet vinden. Hoe mooi kan afzijdigheid klinken.

The Mouth voedt en biedt zinnen de mogelijkheid om expressie te tonen. The Mouth bewapend zich, bevredigd zich met een woordenschat aan aangeleerde emoties. Soms in een overvloed, soms juist precies afgepast. In The Mouth maakt Godendochter Anna von Hausswolff van dat laatste gebruik, dit alles in een ambient bedje aan hemelse klanken. Maar dan openbaart het demonische verleden van de artistieke kunstenaar zich, en schuurt en kreunt mede door toedoen van saxofonist Otis Sandsjö het claustrofobische scharnierpunt The Mouth weer ouderwets hoekig van alle kanten.

Logge drumecho’s luiden het neurotische zenuwachtige krautrock futuristische Stardust in. Anna von Hausswolff is de overkoepelende koningin van dit donkere sterrenrijk. Stardust is het zoveelste hoogtepunt op een plaat die nergens inzakt. Met speels gemak voegt Anna von Hausswolff er reggae en new wave aan toe, alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. Het klopt allemaal. De Amerikaanse singer-songwriter Ethel Cain heeft met haar Preacher’s Daughter debuut daar een cultstatus opgebouwd. Haar vocalen lenen zich perfect voor het orkestrale naar bevrijding zoekende Aging Young Women. Bijna onzichtbaar vloeien de twee stemmen tot een eenheid in elkaar over.

Anna von Hausswolff stelt zich tevens bijna onzichtbaar in een achtergrondpositie bij het instrumentale Consensual Neglect op, waar de kunstzinnige capriolen van klasse saxofonist Otis Sandsjö het speelveld zoveel mogelijk met dikke mediterende rustlagen inmetselen. Bij de aansluitende inheems jazzy Struggle with the Beast hectiek is Otis Sandsjö tevens de grote sfeermaker. Het beest is hier de dood die het leven van naasten opeist. Het onvermijdelijke worstelende verlies van een geliefde waar elk mens mee te dealen heeft. Soms verlossend om de ondraagbare pijn weg te nemen, soms onverwacht als een dief in de nacht.

Vloedgolven dreigen An Ocean of Time te verzwelgen. De aanwezigheid van de meesterlijke architect Abul Mogard, die als een ijzersmid de kunst van het pijporgelspel afdwingt, laat An Ocean of Time in alle rust ademen. Dan mag je van het geluk spreken dat een van werelds beste organisten tijd vrij maakt om zijn medewerking te verlenen. Ik onderschat Anna von Hausswolff niet, maar dit is toch wel het hoogst haalbare. Hierdoor kan ze alle aandacht op haar stem richten en er een griezelige filmische invulling aan geven. Bovenaards stijgt ze opnieuw boven zichzelf uit, ergens zwevend in het universum.

De zusterliefde kruist elkaar in het onvoorwaardelijke natuurzuivere Unconditional Love waar ze met haar zus Maria von Hausswolff jeugdherinneringen ophaalt. Samen vallen, samen opstaan. Het tweetal werkt al eerder op de Swans plaat Leaving Meaning samen waar ze een indrukwekkende en fabelachtige It’s Coming It’s Real performance afleveren. De invloed van dit Michael Gira project is in het gehele werk van Anna von Hausswolff tastbaar aanwezig. Het ontroerende Unconditional Love voelt nog meer eigen aan, nog intenser, nog puurder. Het instrumentale Rising Legends eindstuk biedt wat een eindstuk hoort te bieden. De laatste stukjes vallen op de juiste plek en nemen de laatste twijfel weg. Het surrealistische Iconoclasts kan je gerust een iconisch meesterwerk noemen.

Anna von Hausswolff - Iconoclasts | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Mooie beschrijving Leon. Vind het zelf ook prachtig

Had er nog nooit van gehoord, zag dat ie hoog stond in de rotatie. Een Gira protege dat is altijd interessant. Muzikaal bij vlagen interessant zoals het einde van Iconoclast is prachtig, maar die stem doet me teveel aan Within Temptation etc denken, teveel verkeerde bombast, niets mis met beetje bombast maar hier vind ik het too much.

Groots, ambitieus, en wat mij betreft dé plaat van het jaar, met Struggle with the Beast als absoluut hoogtepunt. Echt de moeite waard om hier uitgebreid voor te gaan zitten en het in lossless kwaliteit op een goede koptelefoon te beluisteren. Zeker gedurende deze tijd van het jaar.

Toegankelijker dan haar voorgangers, maar tegelijkertijd ook gelaagder en ambitieuzer. Meestal sluit het één het ander uit, maar hier werkt het verrassend goed. De saxofoon is vooral een geweldige toevoeging hier en deed mij aan het betere werk van Colin Stetson denken. De invloed van Swans naar aanleiding van hun samenwerking op Leaving Meaning is ook zeker te merken.

Een album wat mij betreft enkel uit voltreffers bestaat op het nummer met Iggy Pop na. Niet eens zozeer door het nummer zelf, maar zijn zang past hier totaal niet waardoor het nummer een beetje als een vreemde eend in de bijt voelt.

Desondanks de volle mep en wellicht ooit een plek in mijn top 10.

De eerste keer dat ik deze plaat hoorde, was ik overdonderd. Helaas zakt mijn waardering per luisterbeurt: de stem van Anna irriteert vaak en ik waardeer deze plaat dan ook beter tijdens de instrumentale gedeelten, die ik overigens de meeste tijd wél heel sterk vind. Het duet met Iggy Pop is misschien wel het meest tenenkrommende nummer dat ik dit jaar hoorde en dat komt door het deerniswekkende gekerm van Iggy.

Ik ervaar dan weer het tegenovergestelde. De plaat blijft groeien. In het begin ergerde ik me soms ook aan haar stem, maar dit gevoel is volledig weg. Waaauw. Dit is voor mij de plaat van het jaar.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #02 ANNA VON HAUSSWOLFF - ICONOCLASTS

Dat bombast niet altijd negatief hoeft te zijn, bewijst Anna Von Hausswolff op ‘Iconoclasts’. Toegegeven, de eerste luisterbeurt deed wel even de wenkbrouwen fronsen bij die tweede track en ik dacht aiii, dit komt niet goed. De Celine Dion-associaties kwamen net iets te dichtbij. Gelukkig herpakt ons Anna zich wel daarna. De mix van ambient / postrock / electronica die ze brengt werkt bijzonder goed voor mij en de toevoeging van die sax blaast letterlijk leven in dit album. Van begin tot einde is dit een epische plaat met een erg goede opbouw/sequencing. In januari live in de Trix, ik ben benieuwd.

Wat een mooi en eigen album. Ik snap alle lofbetuigingen wel. Ikzelf kom eigenlijk pas lekker in het album bij het nummer met Ethel Cain. Daarvoor is het toch ook iets teveel hit or miss. Eigenlijk word ik pas voor het eerst echt geraakt op het album bij het einde van het nummer van de titeltrack.

Ik vind eigenlijk de instrumentele tracks wel heel tof . En ik moet zeggen dat je gaandeweg het album wel ingezogen wordt. Dus misschien ga ik het nog een aantal keer de kans geven.