George Harrison - Cloud Nine (1987)

Goede come-back plaat van George.

Dit is George zijn solo rock 'n roll plaat. Goed gitaarwerk van George, Devils Radio, When we was Fab, This is Love, Wreck of the Hesperus noem maar op! Klasse plaat!

Hoezeer ik Harrisson oook waardeer, dit is een vreselijke hoes!

Zal het album zelf binnenkort eens beluisteren.

Ijzersterke come-backplaat van George. Valt in zijn Traveling Wilburysperiode en dat is er aan te horen. Jeff Lynne geeft dit album een sound, maar George schrijft sterke songs. When we was Fab is muzikaal zéér schatplichtig aan collega John's I Am the Walrus.
Devil's Radio, Fish on the Sand, That's What it takes; wat staan hier goede songs op. All killer, no filler !
5 sterrenplaat ! *****

Na jaren stilte kwam George Harrison weer terug met een sterk album. Dit is zeker het beste post Beatles album die een exBeatle in de jaren 80 opnam.

4,0

Waanzinnige goede plaat van een artiest die helemaal zichzelf bleef binnen de toen heersende trends van gladde jaren 80 pop. Feitelijk is met deze plaat de aftrap gegeven ven de opleving van Brit pop. Harrison gaat met deze plaat feitelijk voor het eerst in zijn solo cariere terug naar het geluid van The Beatles. Fish on the sand had niet misstaan op Rubber soul net zoals this is love, Just for today en cloud nine kunnen zo op Abbey road, Devils radio en Wreck of te hesperis hadden niet misstaan op Revolver, When we where fab en breath away from heaven hadden op Sgt pepper kunnen staan, terwijl if that what it takes niet had misstaan op the white album. Ten slotte had Got my mind set on you gemakkelijk op please please me kunnen staan. Alleen het mooie someplace else is een typisch solo nummer. Het geluid is op de laatste plaats niet voor niets zo Beatles-achtig. Hij speelt vele nummers op dezelfde gitaar als op Rubber soul. Beatle George had in deze fase nog steeds Beatleskwaliteiten in huis. Zijn laatste echte solo plaat tijdens zijn leven.

Kun je zeggen op welke nummers de gelijkenissen van diezelfde gitaar te horen zijn? Daar ben ik wel benieuwd naar.
Om welke gitaar gaat eht trouwens?

Op Fish on the sand, Devil's radio, wreck of the hesperess speelt hij op zijn 12 snarige gitaar waarop hij ook speelde op Rubber soul, Revolver en Help, terwijl hij op Got my mind set on you speelt op dezelfde gitaar als op Please please me en with the Beatles. Hij staat overigens met die gitaar op de hoes. Genoeg informatie.....?

Opmerkelijk goed album van George Harrison. De nummers zijn van een niet gering kaliber, en de solo in Just For Today gaat door merg en been.

Zo slecht Somewhere in England is, zo sterk is Cloud Nine.

Waar andere een dusdanige comeback aangrijpen en hierop voortborduren en het succes willen vasthouden, koos George opmerkelijk genoeg voor de absolute stilte.

Jij begrijpt het!!

Ik denk dat dit het beste album is van George. All things Must Pass was bevatte nog teveel Beatlesinvloeden en bovendien was het een hele kluif, ondanks zeer mooie en interesssante nummers. Het was goed, maar zoals Lennon ook al zei dat het te langdradig was.Op Cloud 9 klinkt George weer helemaal fris en onbevangen en laat zijn gitaar op sommige nummers weer klinken als vanouds. Devil's Radio waar hij de invloed van dat medium flink onder de lloep neemt, het typische Got My Mind Set On You, het fris klinkende This Is Love en eigenlijk alle andere nummers, die blijven " En tenslotte het verrassend mooie Shanghai Surprise. Voor ieder Harrison fan een must!!!!

Dit album heeft er voor gezorgd dat ik naar the Beatles ben gaan luisteren.

Ik was destijds groots liefhebber van Got my mind set on you, and toen When we was fab uitkwam wilde ik meer weten over deze man, en zijn muziek! Daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor

Ik vind dit een heel lekker album, en draai m nog regelmatig!

Dat zelfde had ik met een ander Harrison album thirty three and 1/3, mijn nieuwschierigheid naar deze man werd gewekt door de singles This song en Crackerbox palace.

Poeh, wat een tegenvaller. Mijn verwachtingen waren hoog nadat ik gelezen had dat dit zijn comeback album was, maar die worden op geen enkel nummer ingelost. Er zijn geen 80ies synths aanwezig, maar het is (té) duidelijk te horen dat deze in de jaren 80 is gemaakt. Vooral die ontiegelijk lelijke drums, en de gladde productie doen mij naar een teiltje grijpen.

Een echte domper, en dat van mijn favoriete Beatle, snel weer All Things Must Pass beluisteren om deze smerige nasmaak weg te spoelen.

Dat vond ik toen, en dat vind ik dus nu nog, gewoon een topper zoals er helaas te weinig gemaakt worden, all killer, no filler, en als dat voor één album geldt van GH, dan wel dit!
*****

En deze keer begrijp ik van Stijn Slayer's perceptie echt geen kloten! De sound is top en ontzèttend Beatliaans, de songs zijn top, waar zeur je dan nog over???

Sorry Patrick, ik vind er echt niks aan. Ik krijg hier hetzelfde gevoel als bij Fleetwood Mac's Tango in the Night. Die doffe drums bah... De zanglijnen vind ik ook niet bijster sterk. Ik vind eigenlijk alle 3 de albums van Harrison in de jaren 80 ondermaats. In de jaren 70 was hij veel beter op dreef.

Maar oke, een 1 is misschien te drastisch...

Allez, nou het is je goed recht; Dan zul je de Traveling Wilburys ook niet veel vinden, want dat is ook duidelijk door Jeff Lynne geproduceerd, die sound is ongeveer gelijk dit album hier....
Ik kan hier enkel devel-hunt bijtreden, voor mij één van de lekkerste solo-platen van alle Beatles, echt! Die drums neem je er maar bij, toch, de sound is echt top, de songs nog méér, nou ja, we kunnen niet over alles even enthousiast zijn, ik heb nooit iets aan Pixies gevonden, noch aan die vreselijke Joy Division....

De Traveling Wilburys zijn wel aardig, maar inderdaad ook met een vergelijkbare sound. Ik kom daar dan ook niet boven de 3,5* uit, terwijl velen met hoge cijfers strooien.

Maar ach, in ieder geval blijven er genoeg Harrison albums over waar ik wel van kan genieten.

Ik kan deze dan ook nooit echt los zien van de twee Wilburys platen, of andere albums die rond dezelfde tijd (eind jaren '80) opgenomen werden door hetzelfde groepje mensen, zoals Tom Petty's "Full Moon Fever" en Roy Orbison's "Mystery Girl".

De ene Wilbury hielp de ander toen door op elkaar's platen te zingen/spelen, zo kom je Jeff Lynne ook op al die albums tegen, en dat is duidelijk te horen.

Het enige nummer dat me op "Cloud Nine" niet zo aanstaat is "Breath Away From Heaven", maar al met al verschilt dit album qua geluid niet eens zo heel veel van "Brainwashed" (ook Jeff Lynne), en het songmateriaal is stukken beter dan op "Somewhere In England" en "Gone Troppo".

Op deze comeback plaat van Harrison drumde wel Ringo Starr en Jim Keltner, 2 drummers die zich juist niet lieten verleiden door een veel te vette jaren 80 sound. Ik kan me nog recenties voor de geest halen van o.a Rolling Stone waarin deze plaat juist werd geprezen dat de jaren 80 sound NIET aanwezig was, een muzikale tijdloze plaat. Smaken verschil uiteraard, maar ik was toentertijd blij verrast met deze totaal onverwachtte comeback. Schitterende plaat, nog steeds. "the devils Radio", één van de tracks die op geen Beatles plaat had misstaan.

Ongelooflijk sterke comeback plaat van George. Komt kwalitatief echt zowat gelijk met zijn magnum Opus "All Things Must Pass"; het klinkt wel wat moderner dan voornoemd album. Mede door de productie van Jeff Lynne, eeuwige Beatlesfan. Hele puike plaat.

When We Was Fab is een meesterlijk nummer, naar mijn mening.

Ik had niet verwacht dat ik ooit nog terug zou komen op mijn eerdere uitspraken, maar hier ben ik dan toch.

Vandaag kwam ik deze op LP tegen voor €2,50. Voor zo weinig geld heb ik 'm toch maar meegenomen. Het is niet dat ik per se alle albums die ik zelf heb een voldoende wil geven, maar ik heb deze plaat nu herbeluisterd en ben tot een andere conclusie gekomen. Dat was ik anders niet van plan geweest.

Ik ben nog altijd geen liefhebber van de producties van Jeff Lynne, en ik vind het in zekere zin afbreuk aan de muziek doen, maar dit is toch geen slechte plaat. Vrij goed zelfs.

Ik ken alle albums van George, en ik durf dit wel de meest toegankelijke te noemen. Ik weet niet waarom, maar ik heb daar soms wat moeite mee. Ik moet er echt aan wennen, dat had ik bijvoorbeeld ook met Tom Petty (ook als Jeff Lynne niet achter de knoppen zat).

'Someplace Else' en 'Breath Away from Heaven' vind ik wat minder overtuigend dan de rest van de plaat, maar ze kunnen er mee door.

De hoes blijft wel ontiegelijk fout.

Om een lang verhaal kort te maken: deze plaat krijgt van mij een forse verhoging.

Ik vind die productie van Jeff Lynne net het absolute pluspunt; deze plaat klinkt als die van the Traveling Wilburys, en als sommige van Tom Petty, die klank die Lynne verkrijgt vind ik ook net zo "beatle-iaans" en lekker strak.

Vind je deze trouwens echt beter dan All Things Must Pass, Patrick? Ik zag dat je die 4,5* gaf en deze 5*, vandaar.

Ik heb hier net een halfje bij gedaan. Na veel luisterbeurten valt dan eindelijk het kwartje helemaal, al had ik 'm zonder Jeff Lynne's productie nog hoger beoordeeld.

Ik vind de betere songs op All Things Must Pass toch sterker, alleen op die tweede cd staan wat mindere dingen, ik vind de eerste 5/5 en de tweede toch wat minder, een formidabele enkelaar had ik liever gezien, destijds...

Op de tweede CD van All things must pass staan beware of darkness, let it roll, Awaiting on you all, all tings must pass, art of dying, Hear me lord etc..Hoezo minder dingen? Father McKenzie toch....

Ik vind disc 2 eigenlijk sterker dan disc 1, al zijn beiden haast perfect. De derde LP (nu op cd 2) tel ik niet echt mee, een extra'tje vind ik het, meer niet.

Er circuleren van Cloud Nine trouwens ook enkele 'rough mixes' in het bootlegcircuit, al wel geproduceerd door Jeff Lynne, maar m.i. net iets minder 'gepolijst' (al moet je wel goed luisteren).

Deze plaat hadden ze beter als Electric Light Orchestra kunnen uitbrengen. Ik heb bij de meeste nummers het gevoel dat Jeff Lynne de nummers heeft ingezongen en niet George Harrison.

Als je muzikaal bedoeld zou ik je snappen, maar je schrijft ingezongen? Denk dat je dan nog maar een keer moet gaan luisteren......